Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Υπογραμμίσεις VII: Jonas Jonasson

Ο Σουηδός Jonas Jonasson έγινε συγγραφέας κάπως... ξαφνικά: Απλώς αποφάσισε να εγκαταλείψει την παλιά του ζωή (κατά την οποία είχε ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και την τηλεόραση) και να αρχίσει να γράφει.

Το πρώτο του βιβλίο, Ο Εκατοντάχρονος Που Πήδηξε Από Το Παράθυρο Και Εξαφανίστηκε, μου είχε κάνει κλικ με το που το είχα δει και το είχα επιλέξει ως δώρο για την Καλίνα, πολύ καιρό πριν. Φέτος το πήρα κι εγώ ως δώρο γενεθλίων, από τον Σταν, και το "ρούφηξα" κατά τις... ήσυχες μέρες του Αυγούστου.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια ανελέητη σάτιρα, της πολιτικής, της θρησκείας, της ηθικής και της ανθρώπινης Ιστορίας, η οποία, πάντως, δεν είναι διόλου απολιτίκ -σε αντίθεση με τον ήρωα της υπόθεσης- αλλά και καθόλου αμερόληπτη. Καιρό είχα να γελάσω τόσο με ανάγνωσμα, οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα -αλλά μόνο σε μη φανατικούς.

Σύμφωνα με τον πατέρα του Άλαν, ο Φάμπε πίστευε ότι οι άνθρωποι γενικώς δεν καταλάβαιναν το καλό τους και ότι χρειάζονταν κάποιον να τους κρατάει από το χέρι. Γι' αυτό και η απολυταρχία ήταν ανώτερη από τη δημοκρατία, όσο τουλάχιστον τα μορφωμένα και υπεύθυνα κοινωνικά στρώματα φρόντιζαν να φέρεται σωστά ο αυτοκράτορας. "Μόνο το γεγονός ότι οι εφτά στους δέκα μπολσεβίκους δεν μπορούν να διαβάσουν λέει πολλά", έκανε ρουθουνίζοντας ειρωνικά ο Φάμπε. "Μη μου πεις ότι θα αφήσουμε την εξουσία στα χέρια τόσων και τόσων αναλφάβητων!"

Στα γράμματα που έφταναν στην οικογένεια στο Ύξχουλτ, ωστόσο, ο πατέρας του Άλαν υπερασπιζόταν τους μπολσεβίκους ως προς το θέμα αυτό, διότι η οικογένεια δεν μπορούσε ούτε να διανοηθεί πώς ήταν εκείνο το ρωσικό αλφάβητο. Δεν ήταν λοιπόν περίεργο που οι άνθρωποι έμεναν αναλφάβητοι.

Το άσχημο ήταν ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονταν οι μπολσεβίκοι. Ήταν βρόμικοι, έπιναν βότκα όπως οι Σουηδοί εργάτες στις σιδηροδρομικές γραμμές, αυτοί που έστρωναν ράγες σε όλη την περιοχή της Σέρμλαντ. Ο πατέρα του Άλαν πάντα αναρωτιόταν πώς μπορούσαν να είναι τόσο ίσιες οι ράγες με τόση βότκα που έπιναν εκείνοι οι Σουηδοί εργάτες, και πάντα γινόταν καχύποπτος κάθε φορά που οι σουηδικοί σιδηρόδρομοι ταλαντώνονταν από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Έτσι και με τους μπολσεβίκους. Σχεδόν τα ίδια και χειρότερα κι αυτοί. Ο Φάμπε είχε πει ότι ο σοσιαλισμός θα τελείωνε με τους μισούς να προσπαθούν να εξοντώσουν τους άλλους μισούς, μέχρι να υπάρχει μόνο ένας στο τέλος, που θα αποφάσιζε. Οπότε καλύτερα θα ήταν να στηριχτεί κανείς στον τσάρο Νικόλαο, έναν καλό και μορφωμένο άνθρωπο με μεγάλα οράματα για τον κόσμο.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Εκείνο που διαμόρφωσε τελικά και καθοριστικά τη φιλοσοφία ζωής του νεαρού Άλαν ήταν, πάντως, κάτι που είχε πει η μητέρα του όταν τους πήγαν το μαντάτο για τον θάνατο του πατέρα.Πήρε βέβαια κάμποσο καιρό για να κατασταλάξει όλη η σοφία αυτής της φράσης στην ψυχή του νεαρού άντρα, αλλά μετά έμεινε μέσα του παντοτινά.

"Είναι όπως είναι, και θα γίνουν όπως θα γίνουν".
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Αυτό θα τον πονούσε πολύ αν η κατάστασή του ήταν λίγο διαφορετική", είπε ο Άλαν.

"Το να είσαι νεκρός έχει πάντα πλεονεκτήματα", σχολίασε ο Γιούλιους.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Άλαν αναρωτήθηκε τι να κατασκεύαζαν σ' εκείνο το μέρος. Ο Γιούλιους γνώριζε ότι ήταν ένα χυτήριο με παράδοση, και ήδη από τον 17ο αιώνα κατασκεύαζαν και πουλούσαν κανόνια σε όλους όσοι επιθυμούσαν να είναι αποτελεσματικοί στους σκοτωμούς κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.

Ο Άλαν σκέφτηκε πως παραήταν υπερβολικό για τους ναθρώπους που ζούσαν τον 17ο αιώνα να σκοτώνονται μεταξύ τους. Αν παρέμεναν λίγο ήρεμοι θα πέθαιναν κι αυτοί στην ώρα τους, όπως απεδείχθη. Ο Γιούλιους αντιγύρισε πως αυτό ίσχυε για όλες τις εποχές μάλλον [...]
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αλλά οι συνεργάτες του Μπέρνχαρντ Λούντμποργ δεν ήθελαν ν' ακούσουν τίποτα. Ο Κάρλσον είχε τελειώσει τη θεραπεία του και τώρα είχαν άλλοι σειρά για ευνουχισμό και ανάλυση. Αν ήξερε ο αρχηγός από πόσους έπρεπε να φυλάγεται το έθνος! Εβραίους και Τσιγγάνους, μιγάδες και νέγρους, διανοητικά καθυστερημένους και άλλους. Το ότι ο κύριος Κάρλσον είχε τινάξει το σπίτι του στον αέρα δε σήμαινε ότι είχε τα προσόντα για ένα νέο ταξίδι στην Ούπλαντ. Ό,τι θέλει κάνει κάποιος με το σπίτι του, δε νομίζει ο κύριος διοικητής τμήματος; Μήπως δε ζούμε σε ελεύθερη χώρα;
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Άλαν το σκέφτηκε. Από τη μια δεν ενδιαφερόταν για την επανάσταση, είτε ισπανική είτε οποιαδήποτε άλλη. Διότι μια επανάσταση θα οδηγούσε σε μια άλλη επανάσταση, αντίθετης φοράς. Από την άλλη, η Ισπανία ήταν στο εξωτερικό, όπως ακριβώς και οι άλλες χώρες εκτός της Σουηδίας, και μια που διάβαζε για το εξωτερικό σε όλη του τη ζωή δε θα ήταν και τόσο ανόητο να το ζήσει και στην πραγματικότητα κάποια φορά. Υπήρχε και η πιθανότητα καθ' οδόν να έβλεπε και κάνα δυο νέγρους.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Άλαν δεν ήταν μνησίκακος τύπος. Της έσφιξε το χέρι και χαμογέλασε με κατανόηση. Αντιθέτως, δε συμφώνησε καθόλου με τη ρήση "κάλλιο αργά παρά ποτέ". Ο πατέρας του έδειξε, για παράδειγμα, την πίστη του στον τσάρο Νικόλαο μία ημέρα προτού ξεσπάσει η ρωσική επανάσταση.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Κατέληξαν σε συμβιβασμό. Ο πάστορας Φέργκιουσον έκανε με μισή καρδιά μια προσπάθεια να πει ότι ο κύριος Κάρλσον δε θα ζημιωνόταν αν τον άφηνε να τον διαφωτίσει λίγο για την έννοια της Τριάδος. Το θέμα της Αγίας Τριάδος ήταν ακριβώς αυτό που τύχαινε να είναι το πρώτο από τα 39 άρθρα στο αγγλικανικό δόγμα πίστης.

Ο Άλαν απάντησε ότι ο πάστορας δεν μπορούσε να φανταστεί καν πόσο αδιάφορος ήταν ο Άλαν για την Αγία Τριάδα.

"Από όλες τις τριάδες εδώ στον κόσμο, η Αγία Τριάδα είναι αυτή που με ενδιαφέρει λιγότερο", είπε ο Άλαν.

Ο πάστορας Φέργκιουσον θεώρησε ότι αυτό ήταν τόσο μεγάλη ανοησία που τον ανάγκαζε να υποσχεθεί ότι θα άφηνε τον κύριο Κάρλσον στην ησυχία του περί τα θρησκευτικά, "παρόλο που ο Θεός κάτι πρέπει να είχε κατά νου όταν μας τοποθετούσε και τους δύο στο ίδιο κρατητήριο".

Τα υπόλοιπα ο Μπούσε τα θεώρησε ασήμαντα για να κάνει κάποια ερώτηση σχετικά με αυτά. Συχνά ο νόμος ορίζει κάτι, αλλά η ηθική μπορεί να ορίζει κάτι διαφορετικό, είπε και θεώρησε ότι δε χρειάζεται να ψάξει παραπέρα από την ίδια του τη μικρή επιχείρηση για να βρει παραδείγματα τρόπων με τους οποίους ο νόμος μπορούσε να παραμεριστεί, αλλά αυτός θα συνέχιζε να κυκλοφορεί με το κεφάλι ψηλά.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Μπούσε φάνηκε να έχει έτοιμη την απάντηση στην απάντηση του Μπένι, αλλά ο Άλαν διέκοψε τα δύο αδέρφια λέγοντας ότι αυτός που είχε ταξιδέψει και είχε δεν τον κόσμο έμαθε πως οι μεγαλύτερες και, φαινομενικά, οι πλέον άλυτες συγκρούσεις στον πλανήτη είναι εκείνες που βασίζονται σε αντιλήψεις του τύπου: Είσαι ανόητος, όχι εσύ είσαι ανόητος, όχι εσύ είσαι που είσαι ανόητος. Η λύση, είπε ο Άλαν, ήταν τις περισσότερες φορές να κατεβάζουν τα αντίπαλα μέρη μια μπουκάλα βότκα παρέα και να ατενίζουν το μέλλον. Βέβαια, το ατύχημα εδώ ήταν πως ο Μπένι δεν έπινε. Ο Άλαν μπορούσε βεβαίως να πάρει τη μερίδα από το ποτό που αντιστοιχούσε στον Μπένι, αλλά δε θα ήταν το ίδιο πράγμα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αυτό ακριβώς εννοούσε νωρίτερα όταν μιλούσε για τη διαφορά νόμιμου και ηθικού, συνέχισε ο Μπούσε. Οι Πολωνοί δεν ήταν βεβαίως χειρότεροι στην αναπαραγωγή και εκτροφή κοτόπουλων και μετέπειτα στη σφαγή τους απ' ό,τι οι Σουηδοί. Τι σχέση μπορεί να είχε η ποιότητα με τα εθνικά σύνορα;

"Οι άνθρωποι είναι βλάκες", δήλωσε ο Μπούσε. "Στη Γαλλία το γαλλικό κρέας είναι το καλύτερο, στη Γερμανία το γερμανικό. Το ίδιο συμβαίνει και στη Σουηδία. Οπότε κι εγώ, για το καλό του κόσμου, αποκρύπτω κάποιες πληροφορίες".

"Ευγενικό εκ μέρους σου", είπε ο Άλαν χωρίς ίχνος ειρωνείας.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Γιούρι και ο Άλαν άραξαν στα πίσω καθίσματα μιας λιμουζίνας Χάμπερ Πούλμαν για ένα ταξίδι μιας ολάκερης μέρας από το Λένινγκραντ στη Μόσχα. [...] Το αυτοκίνητο και ο εσωτερικός διάκοσμος θα μπορούσαν να αποτελούν λαμπρά δείγματα σοβιετικής μηχανικής τέχνης, αν δεν ήταν όλα εισαγόμενα από την Αγγλία.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Λούτσος τους είχε, δηλαδή, με την απειλή όπλου -αν και χωρίς όπλο- πείσει να μην ομολογήσουν τίποτα στην αστυνομία και στον εισαγγελέα. Η πείρα που είχε αποκτήσει έλεγε πως η δικαιοσύνη σπάνια ήταν τόσο δίκαιη όσο έπρεπε. Οι άλλοι συμφώνησαν, ειδικά όταν σκέφτηκαν πόσο άσχημη κατάληξη θα είχαν αν η δικαιοσύνη αποδεικνυόταν δίκαιη αυτή τη φορά.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το άλλο που είχε πάρει το αυτί του Άλαν ήταν ότι οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία είχαν συνενώσει τις κατακτημένες ζώνες τους στο γερμανικό έδαφος και είχαν σχηματίσει μια Γερμανική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Ο οργισμένος Στάλιν έδωσε αμέσως την απάντηση και έφτιαξε μια δική του Γερμανία, και τώρα είχαν και η Δύση και η Ανατολή από μία Γερμανία. Στον Άλαν αυτό φάνηκε αρκετά πρακτικό.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Άλαν επαίνεσε τον Χέρμπερτ για την καλή δουλειά και ηθοποιία. Ο Χέρμπερτ κοκκίνισε μόλις άκουσε τους επαίνους και ταυτόχρονα προσπάθησε να το κάνει να φανεί ασήμαντο λέγοντας πως δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο να κάνεις τον βλάκα όταν είσαι βλάκας. Ο Άλαν είπε ότι δεν ήξερε πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, διότι οι βλάκες που είχε συναντήσει μέχρι τώρα στη ζωή του είχαν όλοι προσπαθήσει να το παίξουν έξυπνοι.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Και μετά ο μυστικός Χάτον έκλεισε το τηλέφωνο, άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό και επέστρεψε στα επακόλουθα του υποστηριζόμενου από τη CIA πραξικοπήματος στην Ελλάδα, αυτού που είχε επιβληθεί την προηγούμενη χρονιά. Όπως τόσα άλλα τα τελευταία χρόνια, το πραξικόπημα δεν είχε εξυπηρετήσει ακριβώς αυτό για το οποίο είχε γίνει.

Jonas Jonasson, Ο Εκατοντάχρονος Που Πήδηξε Από Το Παράθυρο Και Εξαφανίστηκε, μετάφραση Γρηγόρη Ν. Κονδύλη, εκδόσεις Ψυχογιός

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ένα αντίο στην Αρλέτα (1945-2017)

Η Αρλέτα μπορεί να υπήρξε, μεταξύ άλλων, η σπουδαιότερη Ελληνίδα τραγουδοποιός, όμως δύσκολα μπορεί να πιαστεί κανείς από κάτι τέτοια... εντυπωσιακά για να θρηνήσει για την απώλειά της. Αντίθετα, είναι εκείνα τα εντελώς προσωπικά βιώματα που έρχονται στην επιφάνεια κάθε που μαθαίνουμε μια τέτοια είδηση και που έχει νόημα να αναφέρουμε στα πλαίσια του Facebook ή όποιας άλλης ανάλογης πλατφόρμας (καλή ώρα). Κι ας αφήσουμε την "αστυνομία του πένθους" να λέει τα δικά της.

Η Αρλέτα, λοιπόν, υπήρξε για μένα πρόσωπο μυθικό αλλά και αμφιλεγόμενο. Από τη μία υπήρχαν κάποιες διηγήσεις του πατέρα μου, που την είχε γνωρίσει σε κάποιο σπίτι, στα ξεκινήματά της, οι οποίες την ήθελαν προσωπικότητα μυστήρια. Από την άλλη υπήρχαν σκόρπιες ηχογραφήσεις της, σε τραγούδια δικά της ή άλλων, οι οποίες έμοιαζαν πανταχού παρούσες κατά τα παιδικά μου χρόνια ("Μια Φορά Θυμάμαι", "Τα Ήσυχα Βράδια", "Ο Λύκος", "Σερενάτα", "Batida De Coco"...)

Δεν θυμάμαι να παρακολούθησα ποτέ κάποια συναυλία της, την είδα μόνο για λίγο σε μια από τις "πρεμιέρες" του Φοίβου Δεληβοριά στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, το 2009. Τότε σιχτίριζα, τώρα φυσικά μπορώ να το δω κι αλλώς...

Την αποχαιρετώ παίζοντας τα αγαπημένα μου από τα τραγούδια της, και κυρίως το παρακάτω, το οποίο μοιάζει βγαλμένο από μια άλλη διάσταση αλλά συνάμα εντελώς αβίαστο...

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Μια αετογερακίνα μέσα στην πισίνα

Φωνάζω στην Ελένη, όποτε είμαστε στη Σαντορίνη, να μην πηγαίνει κοντά στην πισίνα του γείτονα, είτε αυτή είναι γεμάτη με νερό είτε είναι άδεια. Φοβάμαι πολύ τα ατυχήματα, ειδικά τώρα, που έχει το χέρι της στον γύψο και η ισορροπία της δεν είναι πάντα καλή.

Το Σάββατο το πρωί, η μικρή ξύπνησε όπως πάντα χαράματα. Κι όπως πάντα, αγνόησε τις εντολές μου και πλησίασε στην πισίνα για εξερεύνηση -που τόσο πολύ της αρέσει. Και τελικά καλά έκανε.

Αρχικά ήρθε φωνάζοντας ότι μέσα στο νερό υπήρχε μια κουκουβάγια. Μετά από λίγο, κατάλαβε ότι ήταν μάλλον ένα γεράκι που στεκόταν μέσα στην πισίνα, ακίνητο και πιθανότατα τραυματισμένο.

Αμέσως τηλεφώνησα στα γραφεία της ΑΝΙΜΑ, του Συλλόγου για την προστασία της άγριας ζωής, στην Αθήνα. Η κυρία που σήκωσε το τηλέφωνο μου εξήγησε ότι πιθανότατα ήταν νεαρό γεράκι, το οποίο είχε εξαντληθεί και δεν μπορούσε να πετάξει. Ήταν κατεπείγον να το βγάλουμε από την πισίνα, καθώς ο ήλιος θα επέτεινε την εξάντλησή του και ίσως πνιγόταν.

Αμέσως τρέξαμε και ανασύραμε τη σκουριασμένη απόχη που υπήρχε στον πάτο της πισίνας, την καθαρίσαμε όσο γινόταν κι έπειτα βγάλαμε με αυτή το πουλί από το νερό, και το βάλαμε σε ένα τελάρο το οποίο είχαμε επενδύσει με χαρτόνι. Στη συνέχεια ξαναμίλησα με την κυρία της ΑΝΙΜΑ, η οποία μου έδωσε το τηλέφωνο του κοντινόντερου συνεργάτη του Συλλόγου, που βρισκόταν στην Πάρο. Εκείνος, μέλος του Συλλόγου Αλκυόνη, μάς έδωσε οδηγίες για το πώς θα κλείναμε το πουλί σε ένα χαρτόκουτο, φτιάχνοντας τρύπες για εξαερισμό, ώστε να του το στείλουμε ασυνόδευτο με κάποιο πλοίο.


Έπειτα χρειάστηκε ένας αγώνας δρόμου για να προλάβουμε το καράβι των 11:00 που θα έφευγε για Πάρο. Προλάβαμε στο τσακ: Καθώς βγαίναμε από την μπουκαπόρτα, αυτή ήταν έτοιμη να σηκωθεί και το πλοίο αναχωρούσε. Κατόπιν είπαμε να πιούμε ένα καφεδάκι σε ένα γραφικό καφενεδάκι του Πύργου, για να γιορτάσουμε την επιτυχία μας, όμως μας βγήκε ξινό, καθότι επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο βρήκα το μπροστά αριστερό λάστιχο πλάκα. Κάπου στον αγώνα... ράλι, είχα πατήσει μια βίδα...

Τέλος καλό, όλα καλά πάντως, αφού ο κύριος από την Αλκυόνη μάς τηλεφώνησε το απόγευμα και μάς είπε ότι το πουλί, μια αετογερακίνα η οποία πιθανότατα είχε κατέβει να πιει νερό και δεν είχε πια δυνάμεις να συνεχίσει, ήταν υγιέστατο και θα ανέκαμπτε πλήρως.

Η Ελένη ήταν η ηρωίδα της ημέρας.

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Για την τρίτη (και τελευταία) βραδιά στο GiocondArt + setlist

Ήταν Πέμπτη, 22 Ιουνίου, τότε που έγινε η τελευταία μου (όπως έμελλε να αποδειχθεί) προσωπική εμφάνιση στο GiocondArt, στο 8 της οδού Εθνικής Αντιστάσεως, στα Άνω Ιλίσια. Κι ήταν επόμενο να διεξαχθεί αυτή σε... οικογενειακή ατμόσφαιρα -κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.

Οι καλεσμένοι μου εκείνο το βράδυ ήταν οι S&M, ο Σταν και η Μαρία δηλαδή, στην πρώτη τους ever δημόσια εμφάνιση ως καλλιτεχνικό ντουέτο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ήταν στο κοινό οι γονείς μου, η Καλίνα, η Σάντυ και η Ελένη -η οικογένεια σε απαρτία, δηλαδή.

Άλλη μια πρωτιά ήταν το ότι έπαιξα ένα τραγούδι μου ακυκλοφόρητο, το "Παιδί Στο Πίσω Κάθισμα", από τον δίσκο που σκαρώνω στο κεφάλι μου τα τελευταία χρόνια. Δε νομίζω ότι το είπα καλά, καθότι προσπαθούσα να συγκρατήσω τους λυγμούς που έρχονταν σαν κύματα -καθότι το τραγούδι είναι βιωματικό και αφορά τα πρόσωπα που ήταν από κάτω εκείνο το βράδυ.

Ήταν εκεί, βέβαια, και φίλοι τραγουδοποιοί, οι οποίοι επίσης συνέβαλαν στην ωραία βραδιά. Η οποία, από την πλευρά μου, ακολούθησε τις... εξαγγελίες περί μεγάλων αλλαγών στο πρόγραμμα, με πολλά τραγούδια που δοκίμασα για πρώτη φορά ζωντανά.

Ελπίζω ότι οι S&M θα "χτίσουν" πάνω στο προφανές δυναμικό που έδειξαν εκείνο το βράδυ. Ελπίζω, επίσης, ότι ο Χρίστος και η Μαρία θα βρουν τον κατάλληλο χώρο για να συνεχίσουν την ιστορία του GiocondArt, εξακολουθώντας να δίνουν βήμα σε μουσικούς που το χρειάζονται.

Όσο για μένα, οι ορατές προκλήσεις μπροστά δεν είναι ακριβώς μουσικές. Όμως η μουσική θα συνεχίσει να δίνει τον τόνο.

Setlist:

1. Exit Music (For A Film) (Radiohead)
2. Ο Κηπουρός (Βαγγέλης Γερμανός)
3. Πιτσιρίκος (Τραγούδι Για Ένα Καναρίνι)
4. Mrs. Robinson (Simon & Garfunkel)
5. Εισαγωγή/Οι Γκόμενες (Δήμος Μούτσης)
6. Ήθελα (ποίηση: Νίκος Καββαδίας)
7. Το Πάρτι (Kiki Lesendric-Λίνα Νικολακοπούλου)
8. Τι Κι Αν
9. Ob-La-Di, Ob-La-Da (The Beatles)
10. Τι Είναι Αυτό;
11. Can You Feel The Love Tonight (Elton John)

> S&M: 1. Killing Me Softly (Charles Fox-Norman Gimbel)
            2. Unchained Melody (Alex North-Hy Zaret)
            3. I Feel It Coming (Abel "The Weeknd" Tesfaye-Thomas Bangalter-Guy-Manuel de                     Homem-Christo-Martin McKinney-Henry Russell Walter-Eric Chedeville)
            4. Love On The Brain (Fred Ball-Joseph Angel-Robyn Fenty)

12. Hallelujah (Leonard Cohen)
13. What Do You Want From Me? (Monaco)
14. Αποσπερίτης (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
15. Hope Of Deliverance (Paul McCartney)
16. Shit!
17. Σημάδια Σου Στην Άμμο
18. Somewhere Only We Know (Keane)
19. Παιδί Στο Πίσω Κάθισμα (ακυκλοφόρητο)

> Μιχάλης Τσαντίλας/S&M: Let It Be (The Beatles)
> Δημήτρης Βεριώνης: Το Παράθυρο Της Φαιναρέτης (Δημήτρης Βεριώνης)
> Μάνος Μοναστηριώτης: Δυο Παιδιά (Μάνος Μοναστηριώτης)
> Χρίστος Μοδέστου/Μαρία Τύμπα: Μια Θάλασσα Μικρή (Διονύσης Σαββόπουλος)
> S&M: 5. The Way You Make Me Feel (Michael Jackson)
            6. Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel)
> S&M/Μιχάλης Τσαντίλας: I Want It That Way (Andreas Carlsson-Max Martin)
> S&M: 7. Tender (Blur)

20. Ματώνω (Χρήστος Δάντης)
21. Τα Σχοινιά Σου (Παντελής Παντελίδης)
22. Πες Μου Παππού (Άκης Πάνου)
23. Ας Παν Στην Ευχή Τα Παλιά (Απόστολος Καλδάρας)
24. Ζεϊμπέκικο (Διονύσης Σαββόπουλος)
25. Το Μινόρε Της Αυγής (Σπύρος Περιστέρης-Μίνωας Μάτσας)

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Για τη βραδιά με τον Γιώργο Περού + setlist

Τον καιρό που συμφωνήσαμε με τον Γιώργο Περού να κάνουμε ένα κοινό live, έμπαινα σε αχαρτογράφητα δημοσιογραφικά χωράφια, αναλαμβάνοντας την αρχισυνταξία του SONIK. Ως "φυσικό" επόμενο, το μυαλό μου ήταν αλλού, και δυσκολευόμουν να συγκεντρωθώ στα της σύμπραξής μας.

Με "ξεκλείδωσε", ευτυχώς, ο Γιώργος, όταν μου είπε ότι για να γίνει κάτι ωραίο, αρκεί "να είσαι εκεί" την ώρα που αυτό απαιτείται. Έτσι κατάφερα να δώσω το παρών στις πρόβες μας και να βγει το πρόγραμμα που σκεφτόμασταν, χωρίς μεσοβέζικες λύσεις. Ένα πρόγραμμα που μας ήθελε να μοιραζόμαστε πολλά τραγούδια, και όχι απλώς να εναλλασσόμαστε στη σκηνή.

Περάσαμε πολύ ωραία στις πρόβες στο σπίτι του Γιώργου, παίζοντας, συζητώντας και τρώγοντας τα υπέροχα γεμιστά και την ομελέτα της μαμάς του. Και περάσαμε ακόμα πιο ωραία στο πάλκο του GiocondArt, φτιάχνοντας μια ωραία, παρεΐστικη ατμόσφαιρα και ακολουθώντας, όπου χρειάστηκε, τη διάθεση της στιγμής.

Είπαμε ότι θα ήταν κρίμα να μην επαναληφθεί η κοινή μας εμφάνιση. Κι αν κάτι τέτοιο μοιάζει δύσκολο να γίνει άμεσα, με βάση κάποιες αναπάντεχες τελευταίες εξελίξεις, σίγουρα δεν αποκλείεται μεσο/μακροπρόθεσμα...

Setlist:

1. Exit Music (For A Film) (Radiohead)
2. Πιτσιρίκος (Τραγούδι Για Ένα Καναρίνι)
3. Ήθελα (ποίηση: Νίκος Καββαδίας)
4. Είδα Την Άννα Κάποτε (Διονύσης Σαββόπουλος)
5. Μέσα Μου Ζήσε (Γιώργος Περού)
6. Πάμε Μια Βόλτα... Στη Θάλασσα! (Γιώργος Περού)
7. Του Μικρού Βοριά (Οδυσσέας Ελύτης-Μίκης Θεοδωράκης)
8. Είσαι Ό,τι Πιο Όμορφο Έχει Συμβεί (Γιώργος Περού)
9. We Can Work It Out (The Beatles)
10. Δεύτερη Ευκαιρία
11. Τι Κι Αν
12. Τι Είναι Αυτό;
13. Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ (Τάσος Λειβαδίτης-Μίκης Θεοδωράκης)
14. Lover Lover Lover (Leonard Cohen)
15. Μαγική (Γιώργος Περού)
16. Πόσο Τυφλοί (Γιώργος Περού)
17. Σιωπή (Γιώργος Περού)
18. Η Παράγκα (Διονύσης Σαββόπουλος)
19. Blackbird (The Beatles)
20. Σημάδια Σου Στην Άμμο
21. Απόψε Φίλα Με (Η Τελευταία Νύχτα) (Μανώλης Χιώτης-Χρήστος Κολοκοτρώνης)
22. Ο Κηπουρός (Βαγγέλης Γερμανός)
23. Φοβάμαι Μόνο Μη Σε Χάσω (Γιώργος Περού)
24. Working Class Hero (John Lennon)
25. Δύο Κόσμοι (Γιώργος Περού)
26. Σε Ψάχνω (Μάνος Λαΐζος-Δώρα Σιτζάνη)
27. Χθες Το Βράδυ (Κώστας Γιαννίδης-Δημήτρης Γιαννουκάκης)

Encore

28. Somewhere Only We Know (Keane)
29. Let It Be (The Beatles)
30. Ό,τι Κι Αν Πω Δε Σε Ξεχνώ (Βασίλης Τσιτσάνης)
31. Μάτια Σαν Και Τα Δικά Σου/Μανές Μπουρνοβαλιός (Δεν Ημπορώ Να Κλαίγω Πια) (παραδοσιακά)

* Φωτογραφία: Χρίστος Μοδέστου

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

15 χρόνια στην Αθήνα

Η Αθήνα είναι ο τόπος όπου γεννήθηκα. Όμως μετά τον ξέχασα. Οι δουλειές των γονιών μου ήταν πότε εδώ και πότε εκεί, κι έτσι τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σε διάφορα μέρη, σε διάφορα σπίτια: δύο στο Γεράκι, ένα στο Αμβούργο, άλλα δύο στη Σπάρτη...

Κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας, έβλεπα την Αθήνα σαν ένα μέρος αχανές, τρομαχτικό, δυσάρεστο, κουραστικό. Εκεί -στον Πειραιά για την ακρίβεια- ζούσαν ο παππούς ο Μιχάλης και η γιαγιά η Κατερίνα -αλλά δεν ήθελα να τους επισκέπτομαι για πολλές μέρες γιατί δεν μου άρεσε να είμαι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους. Εκεί -στην Καλλιτεχνούπολη για την ακρίβεια- έμενε και ο νονός και η νονά μου, και τα ξαδέρφια μου, ο Αλέξανδρος και η Κυβέλη -εκείνους ήθελα πολύ να τους επισκέπτομαι, αλλά περισσότερο αλληλογραφούσαμε παρά βλεπόμασταν...

Πέρα από τους ανθρώπους, η Αθήνα ως μέρος άξιζε τότε μόνο για τις τυρόπιτες και τα παγωτά του Μαμ, για τα κεμπάπ του Θανάση, για τα σουβλάκια του Καράμπαμπα, για τα χάμπουργκερ των Wendy's και των McDonald's, για τις βόλτες με τον μπαμπά στα βιβλιοπωλεία και τις επισκέψεις στα σινεμά... Κατά τα άλλα, "εγώ δεν πρόκειται ποτέ να ζήσω εκεί".

Έπειτα ήρθε η μετακόμιση στα Χανιά για σπουδές, και η αναγκαστική μεσολάβηση της πρωτεύουσας στο πήγαινε και στο έλα. Νέοι φίλοι, νέα ζωή, κάποια στιγμή η ιστορία απέκτησε και συμπρωταγωνίστρια. Όταν ήρθε το (αναγκαστικό) τέλος της διαμονής στη Μεγαλόνησο, για χάρη της δεν επέστρεψα στη Σπάρτη (όπου με περίμενε καλή δουλειά), αλλά αποφάσισα να μείνω κοντά της. Απ' τα Άνω Ιλίσια ήταν εκείνη, στο Αιγάλεω θα έμενα εγώ -θα φορτωνόμουνα στον αδερφό μου τον Σταν κι έτσι θα μοιραζόταν η απόσταση.

Πού να φανταζόμουνα τότε, το 2001, ανήμερα της γιορτής μου, που πάταγα το πόδι μου στον Πειραιά για ένα νέο ξεκίνημα, ότι θα έφτανα να αλλάξω άλλα τρία σπίτια και ότι θα έμενα τόσα χρόνια στην Αθήνα, όσα δεν έζησα σε οποιονδήποτε άλλο τόπο... Αν μου το έλεγε αυτό κανείς όταν ήμουνα 10, θα του έλεγα ότι είναι τρελός.

Και θα 'χα δίκιο.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Συνέντευξη με τους Γιάννη Γιοκαρίνη, Νίκο Ζιώγαλα, Γιάννη Μηλιώκα και Λάκη Παπαδόπουλο

Κανονική... τρελοπαρέα, αλλά με καντάρια ταλέντου και προσφοράς στο ελληνικό τραγούδι, αποτελούν οι Γιάννης Γιοκαρίνης, Νίκος Ζιώγαλας, Γιάννης Μηλιώκας και Λάκης Παπαδόπουλος. Οι οποίοι ετοιμάζονται για το αυριανό beach πάρτι τους, στο Kokomo Beach Club, στην πλαζ του Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό. Ιδού τι είχαν να μου πουν σε μια συνέντευξη με την παραπάνω αφορμή.

*Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Σαλασίδης

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Συνέντευξη με τον Γιώργη Χριστοδούλου

Θυμάμαι ότι ο Γιώργης Χριστοδούλου μου είχε κάνει θετική εντύπωση από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας κιόλας, τότε που κυκλοφόρησε το EP Δες Το Κι Αλλιώς, με διασκευές του σε γνωστά σουξέ της τότε κυριαρχούσας λαϊκοπόπ ταξιαρχίας. Με χαρά ανέλαβα, λοιπόν, μια συνέντευξη μαζί του, έστω και διά ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, με αφορμή την αποψινή εμφάνισή του στο Κηποθέατρο Παπάγου, όπου θα παρουσιάσει την παράσταση "Ο Αττίκ στο Παρίσι... και άλλες ιστορίες". Τα όσα είπαμε βρίσκονται εδώ.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Συνέντευξη με τους Circa Waves

Οι Circa Waves, από το Λίβερπουλ, ακολουθούν σταθερά ανοδική πορεία και φιλοδοξούν κάποια μέρα να έχουν πολύ καλύτερη θέση στα διεθνή φεστιβάλ, από εκείνη που πήραν στην 1η ημέρα του φετινού Ejekt. Στην κουβέντα που έκανα μαζί τους (διαβάστε την εδώ) τα εξηγούν όλα.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Συνέντευξη με τον Rous

Μια κουβέντα με τον Rous, η οποία έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου του. Για να την διαβάσετε, πατήστε εδώ.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Διάλογος με την κόρη μου XL

Σήμερα το πρωί, βολτάροντας τη Φάτσα στο δάσος:
- Θέλω να δω το πουλάκι μας.
- Μα το έχουμε θάψει έναν χρόνο πριν. Τώρα δεν θα έχει μείνει τίποτα από αυτό.
- Γιατί;
- Γιατί κάθε οργανισμός που πεθαίνει, σιγά σιγά αποσυντίθεται.
- Δηλαδή;
- Λιώνει και τα συστατικά του επιστρέφουν στη γη και στον αέρα. Κι από αυτά μπορεί να φτιαχτούν νέοι οργανισμοί, νέα ζώα.
- Μόνο ζώα;
- Όχι. Και φυτά, και έντομα...
- Αυτό είναι πολύ καλό γιατί έτσι δεν θα σταματήσει ποτέ η ζωή στη Γη.
- Σωστά.
- Εκτός αν σβήσει πολύ γρήγορα ο Ήλιος και γίνει μαύρη τρύπα πριν προλάβουμε να πούμε "κύμινο".

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Συνέντευξη με τον Μάνο Μοναστηριώτη

Στην εποχή μας, οι νέοι καλλιτέχνες σπάνια έχουν κάτι ενδιαφέρον να πουν σε επίπεδο συνέντευξης, κι ακόμα πιο σπάνια τολμούν να μιλήσουν έξω απ' τα δόντια. Ο Μάνος Μοναστηριώτης δεν ανήκει σε αυτή την πλειοψηφία, ευτυχώς.

Καθώς πλησίαζε η πρώτη του ζωντανή εμφάνιση μετά από καιρό (αύριο, Σάββατο 10 Ιουνίου, στο RestArt), του πρότεινα να κάνουμε μια κουβέντα. Στην οποία, έχοντας καταλάβει ότι έχει κατασταλαγμένες απόψεις τις οποίες δεν φοβάται να αναπτύξει και να υποστηρίξει δημοσίως, του έκανα και κάποιες "ζόρικες" ερωτήσεις. Οι απαντήσεις του (εδώ) αξίζει να διαβαστούν, νομίζω.

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Συνέντευξη με τον Νίκο Καρακαλπάκη

Τον Νίκο Καρακαλπάκη τον έχω ακούσει να τραγουδάει ζωντανά μόνο μία φορά, για μόνο ένα τραγούδι. Αλλά ήταν αρκετό για να καταλάβω ότι είναι σπουδαίος ερμηνευτής.

Καθώς αύριο, Τρίτη 6 Ιουνίου, παρουσιάζει ζωντανά το ντεμπούτο άλμπουμ του Ό,τι Μας Ανήκει (στο Black Duck, Παπαρρηγοπούλου 5-7, Πλατεία Κλαυθμώνος), θέλησα να κάνω μια κουβέντα μαζί του, για λογαριασμό του Mix Grill. Ιδού όσα είπαμε.

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Δισκοβόλος playlist 29/5/2017

Τα περιεχόμενα της εκπομπής της περασμένης Δευτέρας, καθώς και η "κονσερβοποίησή" της:

1. Βάλια Κάλντα - Ματούλα Ζαμάνη
(Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
2. Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ. - Μανώλης Λιδάκης
(Χρήστος Νικολόπουλος-Αλέξανδρος Αλεξάνδρου)
3. Μάντισσα - Μαρίνα Σάττι
(Μαρίνα Σάττι-Μιχάλης Κουϊνέλης)
4. Έργο Είναι Η Ζωή - Πέτρος Μάλαμας
(Λεωνίδας Μπαλάφας-Πάνος Δημητρόπουλος)
5. Διψάς Του Στίχου Το Πουλί - Ορφέας Περίδης
(Τέλλος Άγρας-Ορφέας Περίδης)
6. Η Γύρη Των Ανέμων - Ευριπίδης Μπέκος
(Ευριπίδης Μπέκος)
7. Έλα Και Πάμε - Θανάσης Αλευράς/Ρίτα Αντωνοπούλου
(Νικόλας Λειβαδίτης)
8. Baby I Hate You - Lia Hide
(Lia Hide)
9. Οι Φίλοι Μου - Παναγιώτης Γκίκας
(Παναγιώτης Γκίκας)
10. Μελάνι - Μαρία Μαθιουδάκη
(Μαρία Μαθιουδάκη)
11. Μονόλογος - Ασπασία Στρατηγού
(Κωνσταντίνος Πλούσιος)
12. Σε Λίγο Ξημερώνει - Πέτρος Βεντουρής/Σαββέρια Μαργιολά
(Πέτρος Ν. Βεντουρής-Πέτρος Π. Βεντουρής-)
13. Πλάι Σου Ήσυχα - Κος Κ.
(Κος Κ.)
14. Love Comes From Above - The Low Spark
(Λευτέρης Μουμτζής-Μάριος Μιχαήλ-Στέφανος Μελετίου)

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Συνέντευξη με τον Πάνο Μπούσαλη

Με τον τραγουδοποιό και ερμηνευτή Πάνο Μπούσαλη είμαστε, μεταξύ άλλων, και κοντοχωριανοί. Δεν είχε προκύψει, μέχρι πρότινος, η ευκαιρία να κάνω μαζί του μια συνέντευξη, όμως η αυριανή εμφάνισή του στον Ιανό αποδείχθηκε μια καλή αφορμή. Πατήστε εδώ για να διαβάσατε όσα είπαμε.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Για τη δεύτερη βραδιά στο GiocondArt + setlist

Και πάλι αρρώστησα καθώς πλησίαζε η δεύτερη "Κρύα χέρια, ζεστή καρδιά" βραδιά στο GiocondArt. Όχι τόσο λόγω της εμφάνισης αυτής καθαυτής, αλλά για άλλες "σκοτούρες" που είχα στο κεφάλι μου. Όλο αυτό "συννέφιασε" τα πράγματα και χρειάστηκε αρκετή ώρα πάνω στη σκηνή μέχρι να αρχίσω να το απολαμβάνω.

Ευτυχώς, είχα κάνει σοφή επιλογή καλεσμένου: ο Δημήτρης Βεριώνης φώτισε τη σκηνή με τα τραγούδια του και την περσόνα του και βοήθησε κι εμένα να ανέβω. Τη χάρηκα τη συνεργασία μας και τα ντουέτα μας, κι ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα κάνουμε και κάτι πιο συνολικά συνεργατικό.

Όπως επέτασσε η όλη ιδέα των συγκεκριμένων εμφανίσεων, η setlist ήταν ριζικά ανανεωμένη σε σχέση με την πρεμιέρα και νομίζω ότι σαν πρόγραμμα ήταν κάπως πιο κοντά σε αυτό που ήθελα εξ αρχής, ως προς την πολυσυλλεκτικότητα των επιλογών τουλάχιστον. Και είπα και ανέκδοτο, πράγμα που γενικά θέλω να κάνω. Φυσικά υπήρξαν και οι αναμενόμενες (αλλά και οι αναπάντεχες) συμμετοχές από συναδέλφους που βρίσκονταν στο ακροατήριο.

Setlist:

1. Εισαγωγή/Οι Γκόμενες (Δήμος Μούτσης)
2. Lucky (Radiohead)
3. Πιτσιρίκος (Τραγούδι Για Ένα Καναρίνι)
4. One Of Us (Eric Bazilian)
5. Ήθελα (ποίηση Νίκου Καββαδία)
6. Λεν (Κώστας Τουρνάς) > μαζί με Δημήτρη Βεριώνη
7. Can You Feel The Love Tonight (Elton John)
8. Μια Σκιά
9. Γυμνή Σκιά (Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας)
10. Τι Είναι Αυτό;

> Δημήτρης Βεριώνης: 1. Το Καλοκαίρι Του Άχυρου (Δημήτρης Βεριώνης)
                                    2. Το Μαγεμένο Καλοκαίρι (Δημήτρης Βεριώνης)
                                    3. Πες Μου Μια Ευχή (Λάμπρος Παπαλέξης)
                                    4. I Want You (Bob Dylan)

11. The Sound Of Silence (Simon & Garfunkel)
12. Ο Κηπουρός (Βαγγέλης Γερμανός)
13. Darkness Coming
14. Σε Ψάχνω (Μάνος Λοΐζος-Δώρα Σιτζάνη)
15. Poupée De Cire, Poupée De Son (Serge Gainsbourg)
16. Τι Κι Αν
17. Karma Police (Radiohead)
18. Somewhere Only We Know (Keane)

> Λεωνίδας Μαριδάκης: Ο Δαίμων Του Τυπογραφείου (Λεωνίδας Μαριδάκης-Νικόλ Κατσάνη)
> Αποστόλης Αρμάγος: Ο Γέρο-Τσέλιγκας (Σ' Αυτές Τις Ράχες)
> Μάνος Μοναστηριώτης: Συνομιλία Με Το Θεό (Μάνος Μοναστηριώτης)
> Κώστας Άγας: Παράπονο (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης-Κώστας Άγας)
> Χρίστος Μοδέστου/Μαρία Τύμπα: Μια Θάλασσα Μικρή (Διονύσης Σαββόπουλος)
> Πάνος Καψάλης: Απογοήτευση (Παντελής Δεληγιαννίδης)
> Δήμητρα Ντουρουντά: Μια Μελωδία (Δήμητρα Ντουρουντά)
> Δημήτρης Βεριώνης/Μιχάλης Τσαντίλας: Κάτω Απ' Το Ίδιο Φεγγάρι (Δημήτρης Βεριώνης)
> Δημήτρης Βεριώνης: 5. Lonely Sky (Chris De Burgh)
                                    6. Ουβρ Λα Πορτ Ου Λα Φενέτρ (Δημήτρης Βεριώνης)
                                    7. Θα Μου Λείψεις (Δημήτρης Βεριώνης)
                                    8. Γύρνα Πίσω Τρελλή (Δαμιανός Γεωργίου-Νάσος Ματράκας)

19. Ματώνω (Χρήστος Δάντης)
20. Τα Σχοινιά Σου (Παντελής Παντελίδης)
21. Ακόμα Προσπαθώ (Πυξ Λαξ)
22. Don't Look Back In Anger (Oasis)
23. Σημάδια Σου Στην Άμμο
24. Άστρο Του Πρωινού (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)

Encore

25. Let It Be (The Beatles)

* Φωτογραφίες: Νικόλ Κατσάνη (1, 2, 3), Κώστας Άγας (4)

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Δισκοβόλος playlist 15/5/2017

Ιδού όσα έπαιξα στη χθεσινή εκπομπή, επιστρέφοντας στο στούντιο του Μεταδεύτερου έπειτα από αρκετό καιρό:

1. Ελληνικός Χορός Αρ. 2 - Μαρία Οικονόμου
(Θάνος Ερμύλιος)
2. Ο Δαίμων Του Τυπογραφείου - Λεωνίδας Μαριδάκης
(Λεωνίδας Μαριδάκης-Νικόλ Κατσάνη)
3. Ποδήλατο - Κώστας Παρίσσης/Μπάμπης Στόκας
(Κώστας Παρίσσης)
4. Με Δυο Λέξεις Κι Ένα Βλέμμα - Λουδοβίκος Των Ανωγείων
(Λουδοβίκος Των Ανωγείων)
5. Ταξίδι Μ' Απαγορευτικό - Αγγελική Τουμπανάκη
(Κώστας Λεμονίδης-Ντέπη Χατζηκαμπάνη)
6. Στου Ονείρου Τις Στροφές - Σοφία Παπάζογλου
(Παναγιώτης Στεργίου-Δημήτρης Τσάφας)
7. Έκρυβε Το Στόμα Μ' Ένα Μαντήλι - Μαρία Λατσίνου
(Χρήστος Αλεξόπουλος)
8. Δρόμος - Νίκος Ξαρχάκος
(Νίκος Ξαρχάκος)
9. Η Πρώτη Μας Πατρίδα - Νίκος Πορτοκάλογλου
(Νίκος Πορτοκάλογλου)
10. The Girl With The Real Hair - Nomik
(Nomik)
11. Spring Elevator - KU
(KU)
12. Northern Lights - Γιάννης Κασέτας
(Γιάννης Κασέτας)
13. Infinity - Puta Volcano
(Puta Volcano)

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Συνέντευξη με τους Puta Volcano

Το ερχόμενο Σάββατο, 13 Μαΐου, οι Puta Volcano παρουσιάζουν ζωντανά το νέο τους άλμπουμ, Harmony Of Spheres, στο An Club. Με αυτή την αφορμή έκανα μια κουβέντα μαζί τους, για λογαριασμό του Avopolis. Διαβάστε τι είπαμε πατώντας εδώ.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Τα demos των Robert Sin & The Huckleberries

Δελτίο τύπου

Ο Robert Sin & οι Huckleberries γιορτάζουν έναν χρόνο από την κυκλοφορία του ...And The Ghosts In Between και σας κερνάνε τα demos του δίσκου. Μέσα από αυτά τα 6 demos ο ακροατής μπορεί να ακούσει τα τραγούδια κατευθείαν από την πηγή και να παρακολουθήσει την δημιουργική διαδικασία της μπάντας μέχρι την τελική ηχογράφηση. Αποκτήστε τα δωρεάν με την αγορά του δίσκου από το bandcamp του συγκροτήματος, https://robertsin.bandcamp.com/album/and-the-ghosts-in-between.

"...Ακούγοντας αυτό το στολίδι της εγχώριας δισκογραφίας, εμένα προσωπικά με κάνει τρομερά υπερήφανο. Χωρίς να έχω καμία διάθεση υπερβολής, αποτελεί έναν από τους δίσκους που όλοι θέλουμε να έχουμε στη συλλογή μας."
Λαμπρόπουλος Φώτης - www.rocknrollmonuments.gr

"Είναι μάλλον δύσκολο να εντάξεις κάπου, σε κάποιο στυλ, το ...And The Ghosts In Between των Robert Sin & The Huckleberries. Εντάξει… λες ένα “americana” και ξεμπερδεύεις, αν είναι αυτό το θέμα. Στην πράξη, όμως, το άλμπουμ είναι πιο… μυστήριο. Δεν πρόκειται δηλαδή για ’κείνο που αναμένεις, ενδεχομένως, ν’ ακούσεις."
Φώντας Τρούσας - diskoryxeion.blogspot.gr

"Η φωνή του Robert Sin παρέχει αγκυροβόλι στον ακροατή με τη ζεστή, εύθραυστη μα καθαρή στην άρθρωση εκφορά της."
Μιχάλης Τσαντίλας - www.avopolis.gr

"Το άλμπουμ με το ωριμότερο songwriting που ακούσαμε σε Americana δίσκο τον τελευταίο καιρό."
Νίκος Φυσάκης - Dustbowl

Οι Huckleberries απαρτίζονται από τους γνωστούς αγνώστους, Στέλιο Χαμπίπη (Libido Blume), Θοδωρή «Θείο» Καράμπαλη (She Tames Chaos), Εύη Χασαπίδου Watson (No Man’s Land, Echo Tattoo, She Tames Chaos), Δημήτρη Μπουρούσα (Libido Blume).

http://www.facebook.com/robertsinmusic

Οι... "300" ηρωικοί αναγνώστες