Η μπάντα που όλοι λατρεύουν να μισούν, τους αναγκάζει να υποκλιθούν. Brian Eno είναι αυτός. Προσωπικά, λάτρεψα το A Rush Of Blood To The Head καθώς ήταν γεμάτο από hooks και τη φωνάρα του Chris Martin. Εδώ, ο ήχος τους αποκτάει μεγαλύτερο φάσμα. "Cemeteries Of London" και "Violet Hill" αυτά που ξεχωρίζω. Ο Satriani καραδοκεί για το "Viva La Vida". Είναι πολλά τα λεφτά...
Με αυτό εδώ ανέβηκε στο #1 σε Βρετανία και Αμερική ενώ έγινε και ο γηραιότερος περφόρμερ με δίσκο στην κορυφή των τσαρτ (είναι 67), εκθρονίζοντας τον Dylan. Και νεκρούς ανασταίνει ο Rick Rubin που έχει αναλάβει την παραγωγή. Ακουστικά όργανα και μια ανεμοδαρμένη φωνή. Το "Pretty Amazing Grace" στο τραγουδιστικό πάνθεον.
11 χρόνια μετά το σπουδαίο Urban Hymns, η παρέα του τρελο-Richard Ashcroft αποφάσισε ότι δεν έχουμε ακόμα τελειώσει μαζί της. Το Forth είναι η τέταρτη δισκογραφική τους απόπειρα και είναι γεμάτη από δυνατά τραγούδια, με δυνατές κιθάρες και τύμπανα, που τραβάνε σε διάρκεια. Το "Sit And Wonder", που ανοίγει την αυλαία, είναι υπερβατικό και επιβλητικό και σίγουρα το προτιμώ από το "Love Is Noise" που επέλεξαν ως πρώτο σινγκλ.
Το ένατο σόλο άλμπουμ του Modfather στο νούμερο εννιά. Μετά το As Is Now, άλλη μια επιτυχία. Πρόκειται για διπλό δίσκο ουσιαστικά, με πολλές εναλλαγές ύφους, που αποδεικνύει ότι, κι αν 50άρησε, διανύει μια νέα μουσική ακμή. Με ένα κάρο συμμετοχές από διάσημους συναδέλφους του και ολόκληρη στρατιά μουσικών, εδώ βουλώνει στόματα.
Δεν κάνω βέβαια αυτή την αναφορά για διαφήμιση αλλά γιατί το ΠΟΠ+ΡΟΚ ήταν το πρώτο μουσικό περιοδικό που αγόρασα ποτέ μου (αν θυμάμαι καλά ήταν το τεύχος 200) και του οφείλω ένα μέρος της διαμόρφωσης του μουσικού μου γούστου. Ήταν τότε ακόμα η εποχή που έγραφαν εκεί ο Ζήλος, ο Πετρίδης και άλλοι καλοί μουσικογράφοι και που δεν υπήρχε άλλη πηγή πληροφόρησης, με αποτέλεσμα να "ρουφάω" κάθε σελίδα του. Εύχομαι η συνέχεια να είναι αντάξια (γιατί όχι και ανώτερη) του ένδοξου παρελθόντος.
Γιατί δεν τους είχα ακούσει τόσο καιρό τούτους εδώ; Άλλο ένα post-rock γκρουπ, οργανικές συνθέσεις που ξεκινούν γαλήνια για να τα ανατρέψουν όλα καθώς εξελίσσονται, με κιθάρες που γρυλίζουν και βρυχώνται. Κομμάτια με απίστευτους τίτλους όπως "I'm Jim Morrison, I'm Dead" ή "I Love You, I'm Going To Blow Up Your School" με έπεισαν ότι πρέπει να τους παρακολουθώ από 'δω και 'μπρος.
Το hype που την ακολουθεί έχει πάρει πια διαστάσεις χιονοστιβάδας. Δεν πρόκειται για μεσσία. Το Avatar είναι πολύ καλός δίσκος, με μερικές πραγματικά σπουδαίες στιγμές. Το μέλλον θα δείξει αν θα μπορέσει να συνεχίσει σε ανάλογα επίπεδα. Είναι νεαρή, ταλαντούχα και ελπιδοφόρα και γι' αυτό βρίσκεται εδώ.
Επικίνδυνη επιλογή για τόσο υψηλή θέση καθώς δεν το έχω ακούσει πολύ. Ελπίζω να μην το μετανιώσω. Δύσκολα μπορώ να αντισταθώ στη φωνή της ούτως ή άλλως αλλά εδώ υπάρχουν και τραγούδια πολύ διαφορετικά από αυτά στα οποία μας είχε συνηθίσει. Συνεργασίες με Brian Eno και Mick Fleetwood μεταξύ άλλων, αλλά και η σκιά μιας απώλειας, προσδίδουν έξτρα βαρύτητα.
Τον Jason Pierce τον γνώρισα από το εκπληκτικό Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space και μετά τον έχασα, για να τον ξαναβρώ εδώ, μετά την περιπέτειά του με την πνευμονία που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Το ότι πολλοί θεωρούν το Songs In A&E ως την καλύτερη δουλειά του, δείχνει πόσο σπουδαίος δίσκος είναι.
