100 τεύχη Sonik

Τη θυμάμαι σαν να 'ταν χτες την πρώτη φορά που αντίκρισα το Sonik: ήταν 2004, ήμουν στη Σαντορίνη, στο κεντρικό πρακτορείο Τύπου των Φηρών, και έψαχνα τα περιοδικά, μέχρι που είδα μπροστά μου τον Nick Cave, να με κοιτάει βλοσυρός (όπως κοιτάει πάντα, δηλαδή) από το εξώφυλλο του δεύτερου τεύχους. Η πρώτη σκέψη μου ήταν "καλά, πώς δεν το πήρα είδηση το πρώτο τεύχος και πού θα το βρω τώρα;" και η πρώτη κίνηση ήταν να το πιάσω στα χέρια μου και να κινηθώ προς το ταμείο. Έκτοτε, δεν έχασα τεύχος. Μου κράτησε συντροφιά στον στρατό και στις σπουδές, και συνέχισα να το αγοράζω ακόμα και σε περιόδους που δεν διάβαζα παρά ελάχιστα από τα περιεχόμενά του.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, το 'φερε η ζωή να μπω στην ομάδα του Avopolis, κι από εκεί, με τις συστάσεις του Χάρη Συμβουλίδη (ο οποίος είχε φροντίσει στο μεταξύ να αποκτήσω και το πρώτο τεύχος, ενώ είναι πλέον αρχισυντάκτης και των δύο αδελφών μέσων) να βρεθώ να γράφω κι εγώ στο Sonik.

Απόψε το βράδυ, στο Φουάρ, γιορτάζουμε την κυκλοφορία του 100ού τεύχους του περιοδικού (ιδού το facebook event), σε ένα πάρτι με πολλή και καλή μουσική και τρελό κέφι. Στο μεταξύ, το εν λόγω επετειακό τεύχος βρίσκεται ήδη στα περίπτερα και περιλαμβάνει μια ανασκόπηση των 10 χρόνων ζωής του, με κείμενα για τους 100 καλύτερους ελληνικούς και ξένους δίσκους, τα 100 καλύτερα ελληνικά και διεθνή τραγούδια, καθώς και τα 50 σημαντικότερα μουσικά πρόσωπα της περιόδου.

Join us!

Τιτανοτεράστιο αφιέρωμα στα '90s από το Sonik

Πάνε τώρα πάνω από δύο χρόνια που μπήκα στη συντακτική ομάδα του Sonik και παρακολουθώ την ανοδική πορεία του από μέσα. Είμαι πραγματικά χαρούμενος, λοιπόν, που συμμετέχω σε αυτή την προσπάθεια, έστω κι αν η συνεισφορά μου ήταν πάντα μικρή - λόγω έλλειψης χρόνου. Το νέο τεύχος, που κυκλοφορεί από προχτές, είναι ίσως το πιο φιλόδοξο και πιο λαχταριστό ever, καθώς αποτελεί ένα πραγματικά τεράστιο αφιέρωμα 224 σελίδων στη δεκαετία του '90. Μόλις το έπιασα στα χέρια μου και πρέπει να πω ότι είναι πραγματικά μεγάλο, βαρύ, πολυτελές και εξονυχιστικό, καθώς καλύπτει όχι μόνο τη διεθνή και εγχώρια μουσική παραγωγή αλλά καταπιάνεται και με το περιρρέον πολιτικοκοινωνικό κλίμα, τη μόδα και πολλά άλλα. Παρότι δεν συμμετέχω αυτή τη φορά, οφείλω να σας τονίσω ότι δεν πρέπει να το χάσετε με τίποτα!

* Για αναλυτικά περιεχόμενα πατήστε εδώ.

Τώρα στα περίπτερα...

...το νέο, διπλό τεύχος του Sonik, για Ιούλιο-Αύγουστο. Roger Waters, τα καλύτερα concept άλμπουμ όλων των εποχών, οι σαρωτικές εξελίξεις στην εγχώρια δισκογραφία, πλούσια δισκοκριτική συν ένα δεύτερο τεύχος-βιβλίο με όλα όσα θέλετε να ξέρετε για την ιστορία του hip-hop, έξω αλλά και μέσα. Μην το χάσετε!

Αύριο δύο τεύχη Sonik

Sonik 78

Στο εβδομηκοστό όγδοο τεύχος του Sonik, που βρίσκεται από αρκετές μέρες στα περίπτερα της Αθήνας, μπορείτε να διαβάσετε:

Συνέντευξη Kasabian: "Συνεχίζουνε να μας τα πρήζουνε με τις ραδιοφωνικές μπάντες του ενός τραγουδιού" + Ejekt Festival 2012 Info by What's Up!
Mε τους Kasabian μίλησε ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος. Ως περήφανος γάβρος χέστηκε από τη χαρά του όταν του δήλωσαν ότι παρακολούθησαν την πορεία του Ολυμπιακού Στο Τσάμπιονς Λιγκ (!) και ότι αν ήταν στην Ελλάδα θα υποστήριζαν... Ολυμπιακό. Βρήκε το κουράγιο, όμως, να μιλήσει μαζί τους για μουσική, για τον Bowie (τον οποίο χαρακτηρίζουν θεό), για τους U2, με τους οποίους περιόδευσαν μαζί, αλλά και για τη ζωή τους πλέον: "Πάνε πια αυτά... είμαι οικογενειάρχης, έχω παιδί. Τα “χοντρά” τα έχουμε κόψει, δεν θέλω να με βλέπει το παιδί μου σαν κανένα τύπο που μεθάει και γίνεται λιώμα", μας είπαν.

H πιο αναπάντεχνη συναυλιακή επιτυχία και η πιο αναπάντεχνη συναυλιακή αποτυχία μου: Έξι άνθρωποι από το χώρο των συναυλιών και από διαφορετικές θέσεις (διοργανωτές, υπεύθυνοι επικοινωνίας, παραγωγής) απαντούν με τις δικές τους εμπειρίες για τη ρουλέτα που λέγεται διοργάνωση συναυλίας.

Φεστιβάλ εντός κι εκτός: Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος συγκρίνει... "Ναι, μεν, στο Reading βρίσκεις καντίνες με γεύσεις απ' όλα τα μέρη του κόσμου, στη Μαλακάσα όμως υπάρχουν κάτι ταβέρνες που ούτε στα όνειρά τους δεν τις έχουν δει οι Εγγλέζοι."

Metal συναυλίες εν μέσω κρίσης: Ακόμα και για τον (συνήθως πιο) αφοσιωμένο μεταλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο. Του Αλέξανδρου Τοπιντζή.

Αργά και κλασικά πάμε καλά: Το ελληνικό stoner κοινό αγκάλιασε και ενσωμάτωσε μια μεγάλη ομάδα συγγενικών ήχων και ιδιωμάτων και δείχνει το πλέον αλώβητο από την κρίση. Του Κώστα Συνατσάκη.

Εγέρθητω: Μουσική και φασισμός. Ανίερες συγγένειες; Του Αντώνη Ξαγά.

Don't Let Me Be Misunderstood: Η πικρή ιστορία της πολιτικής παρεξήγησης στη μουσική. Του Νίκου Σβέρκου.

O Νίκος Πετρουλάκης αγοράζει, ακούει και παίζει δίσκους και αναπολεί το πώς μπήκε στο παιχνίδι...

H συμβίωση των ψυχών για δύο ώρες μέσω της ζωντανής εκτέλεσης της μουσικής. Του Θάνου Ανεστόπουλου, λίγο μετά το live του στο Gagarin 205.

Backstage με τους Death In Vegas. Της Μάρως Αγγελοπούλου.

6σέλιδο Download με προτάσεις κομματιών

22σελίδες review από άλμπουμ, από όλα τα είδη

Sonik World + Sonik Greek

Sonik 77

Στο νέο τεύχος του Sonik διαβάστε:

Τα reunions που δεν έγιναν ποτέ! Τιμή και δόξα σε όσους γυρνάνε την πλάτη στο χρήμα (Σωτηρία Αδαμοπούλου)

Ελληνικός ή αγγλικός στίχος;
10 Έλληνες καλλιτέχνες απαντούν
Άλλο Γιε-Γιε κι άλλο Γιο-Γιο (;): Απ' το εγχώριο στο παγκόσμιο (Διονύσης Κοτταρίδης)
Η υπεκφυγή των αγγλικών: Πόσο άμεσος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος που μεταφράζει πριν μιλήσει; (Νίκου Σβέρκου)
Τα αρχαία ελληνικά στην εγχώρια μουσική δημιουργία: Από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στους Rotting Christ. (Αλέξανδρος Τοπιντζής)
Η ψευδαίσθηση του διλήμματος ελληνικού/"ξένου" στίχου: Πώς μπορεί να πονάς, να λυπάσαι, να θυμώνεις σε ξένη γλώσσα; (Αντώνης Ξαγάς)
It's all Greek to me (Αλέξανδρος Τοπιντζής)
La mia banda suona il rock: Το ζήτημα της γλώσσας στο ροκ, εντός κι εκτός συνόρων (Άρης Καραμπεάζης)

Φάκελος: Πώληση μουσικής στην Ελλάδα

Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ: Ήρθε η αρχή του τέλους;

Επιπλέον, πολλές σελίδες δισκοκριτικής, Sonik World, Download και πολλά άλλα.

Sonik 76

Το νέο τεύχος του Sonik βρίσκεται ήδη στα περίπτερα. Μερικά από τα θέματα που περιλαμβάνει:

Bruce Springsteen: Γιατί το έργο του είναι τρομερά σημαντικό, ιδιαίτερα σήμερα! (Νίκος Σβέρκος) + 10 ιδιάζουσες πολιτικές φωνές: Από τους Clash στους System Of A Down.

Τα τραγούδια διαμαρτυρίας στη ζωή μας (Μάκης Μηλάτος)
Η κατάρρευση μιας ζωής που αποδείχτηκε «φούσκα» έχει ήδη γεννήσει τις προϋποθέσεις για να κάνει και πάλι την εμφάνιση του το πολιτικό τραγούδι.

Καλλιτέχνες εναντίον δισκογραφικών: Πώς «ψαλιδίζονται» τα δικαιώματα; (Άγγελος Μακρής)

ΙΜΑΚΟ vs εναλλακτικό lifestyle: Για όλα φταίει ο «θείος» Πέτρος; (Τάσος Βογιατζής)

Σπιτική ηχογράφηση ή studio; Το rock ‘n’ roll επανεισάγεται σε γνώριμες μήτρες (Στυλιανός Τζιρίτας)

Από που αγοράζω; Οι συντάκτες του SONIK προτείνουν καταστήματα, site και παζάρια...

Οι αλλαγές στον τρόπο διακίνησης της μουσικής με μια πιο ψύχραιμη ματιά (Αντώνης Ξαγάς)

Το παρόν και το μέλλον της δισκογραφίας (Τάσος Βογιατζής)

Τι είναι τελικά ο μουσικόφιλος; Περίεργοι τύποι με λιγδωμένα μαλλιά, καρό πουκάμισα και μόνιμα ακουστικά κολλημένα στα αυτιά; Κλασική περιγραφή. Και μεγάλο ψέμα. (Νίκος Σβέρκος)

Αγοραστής δίσκων. Είδος προς εξαφάνιση, αλλά σίγουρα υπό προστασία. Ωραίος ο μύθος που διαιωνίστηκε με το High Fidelity, αλλά όπως κάθε μύθος, δεν κρύβει την απόλυτη αλήθεια μέσα του. (Άρης Καραμπεάζης)

Περιλαμβάνονται επίσης πλήθος δισκοκριτικών, ειδήσεων, προτάσεων για download και άλλα.

Το Sonik στη νέα του μορφή είναι καλύτερο από ποτέ, κατά τη γνώμη μου, και, έπειτα από αρκετά χρόνια, διαβάζεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να γίνεται βαρετό.

Το νέο Sonik από σήμερα στα περίπτερα

Ο Χάρης Συμβουλίδης έβαλε πάλι το χέρι του κι έτσι εντάχθηκα κι εγώ στη συντακτική ομάδα του νέου Sonik που από σήμερα βρίσκεται στα περίπτερα. Πρόκειται για ένα εντελώς νέο περιοδικό σε σχέση με το παρελθόν, καθώς πλέον αντιμετωπίζει πολύ πιο ανοιχτά τη μουσική, ενώ διαθέτει και έναν πιο φρέσκο σχεδιασμό. Στα συν βέβαια μπαίνει και η πολύ μειωμένη τιμή του, μόλις €3,50, έτσι ώστε, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, να είναι πιο προσιτό στους μουσικόφιλους.

Στο συγκεκριμένο τεύχος μπορείτε να διαβάσετε ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στη Lana Del Ray, άρθρα για την αυθεντικότητα στη μουσική από τους εξαιρετικούς Άρη Καραμπεάζη, Διονύση Κοτταρίδη, Αντώνη Ξαγά και Τάσο Βογιατζή, ειδικό τμήμα για την ελληνική μουσική και βέβαια μπόλικες δισκοκριτικές (πέντε από αυτές δικές μου). Ελπίζω και εύχομαι το Sonik να πετύχει στο νέο του ξεκίνημα και σας καλώ να το στηρίξετε όσο μπορείτε!

Οι Radiohead του Sonik (και οι δικοί μου)

Τους Radiohead μού τους σύστησε το "Lucky", μέσα από τη συλλογή Help που κυκλοφόρησε η οργάνωση War Child το 1995. Εγώ την είχα αγοράσει αποκλειστικά για τη συμμετοχή του Paul McCartney αλλά ανακάλυψα εκεί μέσα πολλά ονόματα που μετέπειτα αγάπησα ιδιαιτέρως. Στη συνέχεια, παρακινούμενος από τη διθυραμβική κριτική του Ποπ+Ροκ, αγόρασα το OK Computer, το οποίο, όπως πολλοί, αναγνωρίζω πια ως ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της γενιάς μου - αν και στην αρχή έκλαιγα τα λεφτά που είχα δώσει. Ύστερα άκουσα το "Creep", το "Street Spirit (Fade Out)" και παρακολούθησα προσεκτικά τα επόμενα βήματά τους, ανατρέχοντας ταυτόχρονα και στο δισκογραφικό παρελθόν τους. Μόνο το The King Of Limbs δεν έχω βρει ακόμα το χρόνο να ακούσω...

Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί η νέα Special Edition του περιοδικού Sonik που είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στους Οξφορδιανούς μαέστρους. Περιλαμβάνει δισκοκριτικές όλων των άλμπουμ τους, άρθρα για το παρασκήνιο καθενός από αυτά, μια λίστα με τα 20 σημαντικότερα τραγούδια τους και αναφορές στα καλύτερα βιντεοκλίπ τους. Ανάμεσα στις υπογραφές των συναδέλφων (Μάρω Αγγελοπούλου, Παντελής Αντωνιάδης, Κάλλια Κακαλέτρη, Βύρωνας Κριτζάς, Παναγιώτης Μένεγος, Βαγγέλης Πούλιος, Νίκος Σβέρκος, Χάρης Συμβουλίδης) θα βρείτε και τη δική μου, καθώς ανέλαβα τα δύο κείμενα που σχετίζονται με το In Rainbows, έναν από τους πλέον αγαπημένους μου δίσκους, των Radiohead αλλά και γενικότερα. Η απλή έκδοση κοστίζει €4,90 ευρώ ενώ με €7,90 παίρνετε σπίτι σας και το βιβλίο Radiohead: Πρωτοπόροι & Πειραματιστές των εκδόσεων Οξύ. Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω και δημοσίως τον Χάρη Συμβουλίδη που, ξέροντας πόσο αγαπώ τα έντυπα, μου έκανε την πρόταση, και την αρχισυντάκτρια Ρουμπίνη Διαμαντοπούλου για τη συνεργασία.

Ο Αργύρης Ζήλος εκτός Αθηνοράματος

Ο πατέρας της ελληνικής δισκοκριτικής και ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στη χώρα που μπορούν να δηλώνουν επαγγελματίες δισκοκριτικοί, ο Αργύρης Ζήλος, βρέθηκε εκτός Αθηνοράματος, έπειτα από μακρόχρονη θητεία στο γνωστό εβδομαδιαίο περιοδικό - η στήλη του, με τον τίτλο Δισκοκριτική (τι άλλο;), καταργήθηκε. Η είδηση με βάρεσε κατακέφαλα και αποτελεί σίγουρα άσχημο νέο για πολύ κόσμο, ο οποίος αγόραζε, όπως κι εγώ, το Αθηνόραμα για εκείνες τις δύο σελίδες και μόνο. Τέλος εποχής...

Bλack List I: Γιώργος Χρονάς

Στη μαύρη λίστα δεν μπαίνουν οι άνθρωποι αλλά τα... "μαργαριτάρια" τους.

"Ένα περιοδικό που περιγράφει τη μουσική με λέξεις είναι πιο σπουδαίο απ' την ίδια τη μουσική."

Ο Γιώργος Χρονάς το... παρακάνει λιγάκι στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τους απολυμένους του περιοδικού Δίφωνο (6/1/2011). Από εδώ.

Ο Μετρονόμος στο Διαδίκτυο

Ο Μετρονόμος είναι μια ιδιαίτερη και αξιόλογη περίπτωση περιοδικού. Είναι δημιούργημα του Θανάση Συλιβού και κυκλοφορεί κάθε τρίμηνο - τελευταία έχει εισέλθει και στον χώρο των εκδόσεων δίσκων και βιβλίων. Φιλοξενεί μερικούς από τους καλύτερους Έλληνες μουσικογραφιάδες και αξίζει πραγματικά την προσοχή σας. Σας προτρέπω επίσης να επισκεφθείτε το "αδελφό" μπλογκ του περιοδικού όπου θα βρείτε, πέρα από τα περιεχόμενα του κάθε τεύχους, πλούσιο υλικό από τις παλαιότερες κυκλοφορίες, συνεντεύξεις, άρθρα και νέα. Ρίξτε του μια ματιά πατώντας εδώ.

100 ροκ περσόνες από το Sonik

100 Rock Icons τιτλοφορείται η τελευταία ειδική έκδοση του περιοδικού Sonik στην οποία 100 άνθρωποι της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας (μουσικοί, δημοσιογράφοι, διοργανωτές συναυλιών, στελέχη εταιρειών κλπ.) επιλέγουν τον αγαπημένο τους ροκ αστέρα και γράφουν επί του προσωπικού γι' αυτόν. Ενδιαφέρον και τιτάνιο εγχείρημα, από αυτά που μόνο το Sonik πλέον - από το έντυπα περιοδικά τουλάχιστον - μπορεί να φέρει εις πέρας. Λόγω του concept δεν μπορούμε βέβαια να μιλάμε για τους "καλύτερους" - θα βρει κανείς αρκετά σπουδαία ονόματα να λείπουν. Επίσης, διαπιστώνεται εύκολα από την ανάγνωση ότι κάποιοι από τους προσκεκλημένους δεν ξέρουν να γράψουν ενώ υπάρχουν και τα εκάστοτε βαρετά κείμενα (όπως αυτό του Γιάννη Πετρίδη για τον Eric Clapton). Στο σύνολό του, όμως, το τεύχος είναι απολαυστικό και περιέχει μερικά πολύ καλά κείμενα όπως αυτό του Φοίβου Δεληβοριά για τον Leonard Cohen, του Αργύρη Ζήλου για τον Frank Zappa και του Χάρη Συμβουλίδη για τον Ritchie Blackmore. Προλάβετέ το πριν εξαντληθεί.

Χτες βράδυ στ' όνειρό μου...

...είδα ότι έκλεινε, λέει, το ΠΟΠ+ΡΟΚ. Και πριν λίγο διάβασα αυτό...

Για τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και το εξώφυλλο του νέου Διφώνου

Αν κάποιος πρότεινε πριν μερικά χρόνια στο Δίφωνο να κάνει εξώφυλλο τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, θα αντιμετώπιζε σίγουρα τη χλεύη όλων ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα χαρακτηριζόταν αδαής. Κι όμως, οι καιροί αλλάζουν και να που, την Παρασκευή που μας πέρασε, το κάποτε προπύργιο του λεγόμενου "έντεχνου" τραγουδιού βγήκε στο δρόμο με τον εν λόγω καλλιτέχνη για πρόσοψη.

Δεν ανήκω - τουλάχιστον όχι πια - σε αυτούς που βλέπουν τα μουσικά πράγματα με ιδεολογικές αγγυλώσεις και για να πω την αλήθεια, αφού είδα τους Onirama στο εξώφυλλο του αγαπημένου περιοδικού, δεν εξεπλάγην ιδιαίτερα. Κατανοώ άλλωστε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι κι ότι μια τέτοια κίνηση θα φέρει - ίσως - περισσότερες πωλήσεις. Προβληματίστηκα όμως με το όλο κόνσεπτ - αφού τον βάζεις στο εξώφυλλο, γιατί μετά προσπαθείς να τον στριμώξεις με υποτιμητικές και "δύσκολες" ερωτήσεις; Και γιατί δεν κάνεις ανάλογες ερωτήσεις στην Αλεξίου και στον Νταλάρα, π.χ.;

Οι κολλημένοι "μουσικόφιλοι" όλων των "στρατοπέδων" είναι σίγουρο ότι θα αντιδράσουν και φαντάζομαι ότι οι συζητήσεις στα διάφορα φόρουμ θα έχουν ήδη ανάψει. Ο Χατζηγιάννης άλλωστε αποτελεί κόκκινο πανί για πολλούς μετά από εκείνο το "η αντιπροσωπεία του έντεχνου έχει κλείσει" που εκστόμισε σε κάποια συνέντευξή του. Αν θυμάστε, είχε λάβει απάντηση, εν είδη ανοιχτής επιστολής, από τον Πάνο Κατσιμίχα, ο οποίος επιχειρούσε να τον βάλει στη θέση του. Και αν κάποιος γουστάρει συμβολισμούς, θα βρει έναν στο γεγονός ότι στο εξώφυλλο του αμέσως προηγούμενου τεύχους του περιοδικού βρίσκονταν οι Αδερφοί Κατσιμίχα. Άρα λοιπόν, ο Χατζηγιάννης ουσιαστικά τους διαδέχεται σε αυτή τη θέση αφού πρώτα τους πέταξε πριν από χρόνια, αυτούς και όλους τους άλλους "έντεχνους", από την κορυφή των πωλήσεων. Κι ενώ ο Χάρης προσπαθεί να προκαλέσει εντυπώσεις "θάβωντας" συναδέλφους του στην Athens Voice, ο Χατζηγιάννης απαντά απόλυτα ψύχραιμα και σοβαρά στις προκλητικές ερωτήσεις της Μαριάνθης Πελεβάνη. Για δείτε τον πώς ποζάρει κραδαίνοντας την κιθάρα του, με το ήρεμο βλέμμα του νικητή. Σχεδόν μπορείς να τον ακούσεις να ψιθυρίζει: "Who's your daddy now baby? Who's your daddy?"

It's the 1960s again V...

It's the 1960s again IV...

30 χρόνια The Wall

Στα δικά μου αφτιά, το The Wall ακούγεται ως ο καλύτερος δίσκος των Pink Floyd. Καλά και άγια τα The Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here, Animals, μαγευτικό (αν και τελείως διαφορετικό) το ντεμπούτο τους, The Piper At The Gates Of Dawn, συμπαθητικό το The Final Cut που ουσιαστικά ήταν σόλο άλμπουμ του Roger Waters... Μπροστά στη φιλοδοξία και το εύρος του διπλού αυτού μνημείου, που συμπληρώνει φέτος 30 χρόνια ζωής, όλα τα υπόλοιπα ωχρειούν (ελπίζω όλα αυτά που γράφω να πυροδοτήσουν μια θερμή συζήτηση αγαπητοί αναγνώστες - ξέρετε εσείς...).

Με αφορμή αυτή την επέτειο, το περιοδικό Mojo έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον δίσκο, σε 2 μάλιστα τεύχη. Στο πρώτο υπάρχει μια μεγάλη συνέντευξη του Waters και μια αναδρομή στην μεγαλεπήβολη παραγωγή των ζωντανών εμφανίσεων των Floyd εκείνης της εποχής, ενώ στο δεύτερο, ο Alan Parker μιλάει για τη δημιουργία της ομώνυμης ταινίας με πρωταγωνιστή τον Bob Geldof. Επίσης, μαζί με το περιοδικό, δόθηκαν και 2 CD με ολόκληρο το άλμπουμ διασκευασμένο από νέα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Το νέο είναι ότι ο Waters ετοιμάζεται να ανεβάσει το έργο στο Broadway! "I promise you: We won't fuck it" μάς διαβεβαιώνει ο γιος του Eric Fletcher. Εγώ πάλι γιατί φοβάμαι...;

It's the 1960s again III...

...και οι Beatles βάζουν υποψηφιότητα για την κορυφή των πωλήσεων της δεκαετίας 2000-2009.

It's the 1960s again II...

...και επιτέλους οι Beatles είναι μεγαλύτεροι από τον Χριστό.