666

Φίλη αναγνώστρια, φίλε αναγνώστη. Τούτο είναι το 666ο ποστ του μπλογκ Δέντρο Μοναχό. Ο συγκεκριμένος αριθμός φέρει συγκεκριμένους συνειρμούς (είναι γνωστοί σε όλους) και θέλησα να κάνω ένα πείραμα, ανιχνεύοντας τη δυναμική του, σε συνδυασμό με μια σχετική εικόνα. Θα γίνει άραγε το παρόν ποστ το πιο πολυδιαβασμένο του μπλογκ; Η απάντηση προσεχώς στα σχόλια.

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες XXVI

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

Πιστεύω ακράδαντα στο τρίπτυχο Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια. Πατρίδα μου είναι η ανάμνηση των τόπων και των προσώπων που με διαμόρφωσαν. Θρησκεία μου είναι η Μουσική. Και Οικογένειά μου είναι όσοι έχω επιλέξει να αγαπώ και να συναναστρέφομαι._

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες XV

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

Αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού δεν υπάρχουν. Αποδείξεις για την ανυπαρξία Του δεν χρειάζονται._

Ένας πολύ σύντομος διάλογος

Έξω από το εστιατόριο της Πολυτεχνειούπολης, πριν κάποια χρόνια, περιμένω έναν φίλο. Με πλησιάζει κλασικός - κλασικότατος - ξανθός νεαρός, με λευκό πουκάμισο, σκούρο παντελόνι, γραβάτα, γυαλισμένα παπούτσια.
- Do you believe in Jesus?
- Not very much...
Στο πρόσωπό του εμφανίζεται κάτι μεταξύ έκπληξης, αποδοκιμασίας και απογοήτευσης. Χωρίς να πει κουβέντα, γυρίζει και πάει από 'κει που είχε έρθει.

* Φωτογραφία από εδώ.

Μόνο στη Σπάρτη...

Από εδώ.

Ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας...

...θα είναι το κάτι άλλο... Από εδώ.

...and no religion too

Ανοίγω, που λέτε, την τελεώρα σήμερα το πρωί, για να χαζέψω λίγο όσο κρατάω τη μπέμπα για να ρευτεί, και πέφτω σε ντοκυμαντέρ στην ΕΤ-1 σχετικό με τον στίχο στη ροκ και ποπ κουλτούρα. Ελληνικής παραγωγής παρακαλώ, με την όλη επιμέλεια να έχει κάποιος κ. Γιώργος Σκεπάρνης (δεν τον γνωρίζω ούτε εξ ονόματος) και με τη συμμετοχή του Λάκη Παπαδόπουλου (αυτού με τα ψηλά ρεβέρ) στον σχολιασμό. "Ωραία" λέω μέσα μου, "θα περάσει όμορφα η ώρα". Αμ δε! Ας πούμε ότι προσπερνάμε τις αρκετές αστοχίες (π.χ. όταν γινόταν αναφορά στο πανκ, προβάλλονταν εικόνες των Black Sabbath και των Kiss) και το ότι τα σχόλια του Λάκη κάποιες φορές ήταν μάλλον άστοχα - έχουμε συνηθίσει άλλωστε στην Ελλάδα το να μην κάνει κάποιος σωστά τη δουλειά του. Αυτό που αντίκρυσα, όμως, όταν στην οθόνη προβάλλονταν σε ελληνική μετάφραση οι στίχοι του Imagine του John Lennon, με άφησε άφωνο. Στη θέση των λέξεων "and no religion too" υπήρχαν απλά τρεις τελείες! Τρεις τελείες! Ακριβώς: "..." Και αναρωτιέμαι: στην Ελλάς του 2010, είναι ακόμα ταμπού η οποιαδήποτε μη φιλική αναφορά στη θρησκεία; Εντάξει, το καταλαβαίνω να μην έχεις ενηλικιωθεί ακόμα και να πιστεύεις ότι αν αναφέρεις αυτό τον στίχο θα σε κάψει ο Θεός. Τουλάχιστον μην αναφερθείς καθόλου στο τραγούδι ρε παιδί μου! Μην το πετσοκόβεις, άστο! Μην αφήνεις τους άλλους να δουν πόσο υποκριτής είσαι! Σώνει και καλά να γίνεις ρόμπα;

Είσαι ο Πάπας Βενέδικτος XVI...

...και οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα παιδοφιλίας στους κόλπους της εκκλησίας σου, οι οποίες αφορούν και εσένα τον ίδιο, σε έχουν στριμώξει στη γωνία. Τι κάνεις; Μα συγχωρείς τους Beatles φυσικά! Εντάξει, είπαν και μια κουβέντα παραπάνω ("We 're more popular than Jesus now" δια στόματος John Lennon), πήραν ναρκωτικά, ήπιαν και πήδηξαν ασυστόλως... Δε βαριέσαι! Οι μελωδίες τους παραμένουν διαχρονικές και ακούγονται από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Τους δίνεις λοιπόν άφεση αμαρτιών και ποιος ξέρει, ίσως πάρεις κι εσύ τη σειρά σου...

* Φωτογραφίες από www.wikipedia.org.

"Και οι άθεοι;"

"Οι καθολικοί μου δίνουν στα νεύρα" του λέω, "γιατί είναι άδικοι".

"Και οι προτεστάντες;" με ρώτησε γελώντας.

"Αυτοί με αηδιάζουν με τα συνειδησιακά τους φούμαρα".

"Και οι άθεοι;" Γέλασε πάλι.

"Τους βαριέμαι γιατί όλο για το Θεό μιλάνε".

Heinrich Boll, Οι Απόψεις Ενός Κλόουν

Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη, Εκδόσεις γράμματα

Η περί Θεού αυταπάτη

Ολοκλήρωσα μέσα στις διακοπές του Πάσχα την ανάγνωση του βιβλίου Η περί Θεού αυταπάτη του Richard Dawkins. Είχα αρχίσει να το διαβάζω ένα χρόνο περίπου πριν (εδώ μια παλιότερη αναφορά μου) αλλά, επειδή κρατούσα σημειώσεις, καθυστερούσα, χώρια που παράλληλα διάβαζα ένα σωρό άλλα πράγματα, όπως πάντα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που προτείνω σε όλους ανεξαιρέτως, ανεξάρτητα από τη στάση τους απέναντι στη θρησκεία και την πίστη. Προσωπικά, μαγεύτηκα από όσα έμαθα ξεφυλλίζοντάς το, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά θέματα που αφορούν την ηθική, την εξέλιξη των ειδών και άλλα, ενώ σοκαρίστηκα από το πόσο ακραίες πράξεις μπορεί να προκαλέσει ο φανατισμός.

Όσοι ανησυχούν και προβληματίζονται για το αιώνιο ερώτημα της ύπαρξης ή όχι ενός ανώτερου όντος που έπλασε τον κόσμο, θα βρουν εδώ μία θέση γερά θεμελιωμένη και μία ανάλυση που δεν αφήνει κανένα σημείο ακάλυπτο. Επίσης, στο τελευταίο κεφάλαιο με τίτλο "Ένα αναγκαίο κενό;", θα πάρουν και την απάντηση του συγγραφέα σχετικά με το τι μπορεί να πάρει τη θέση της θρησκείας στον τομέα της νοηματοδότησης της ανθρώπινης ύπαρξης. Διαβάστε ελεύθερα!

...και μία κηδεία

Κηδέψαμε χτες τον παππού που, στα 96 του, αντί να πάει από αρρώστια ή γηρατειά, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο ενώ διέσχιζε τον δρόμο. Δεν ήμουν εκεί, δεν μπορώ να πω ποιος ή τι έφταιξε.

Δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, δεν ξέρω αν μένει τίποτα από την ύπαρξή μας, πέρα βέβαια από τη μετατροπή του σώματός μας σε λίπασμα, αφού εγκαταλείψουμε τον, πιθανότατα μάταιο, τούτο κόσμο. Σκέφτομαι μόνο ότι όταν κάποιο κοντινό μας πρόσωπο πεθαίνει, κλαίμε μάλλον γιατί εμείς δεν θα μπορέσουμε να τον ξαναδούμε και όχι για αυτό που έπαθε. Κλαίμε δηλαδή από εγωισμό, όπως από εγωισμό κάνουμε τις περισσότερες από τις επιλογές μας και ζούμε όπως ζούμε. Και μας φοβίζει ακόμα περισσότερο ένας αιφνίδιος θάνατος γιατί επιβεβαιώνει και θυμίζει ότι, τελικά, δεν μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα τις εξελίξεις, ότι η ζωή είναι πάντα μία προσπάθεια να ισορροπήσεις σε τεντωμένο σκοινί. Διαπιστώνω επίσης ότι, ακόμα και αυτοί που δηλώνουν απόλυτη πίστη στον Θεό, αμφιβάλλουν τελικά για το τι θα αντικρίσουν περνώντας το τελευταίο κατώφλι.
Όπως και να 'χει, σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να μπορείς να συνεχίσεις. Όσα έζησες με τον απελθόντα δεν σβήνουν, έχουν τη θέση τους στον χώρο και τον χρόνο. Αλλά, όπως λέει κι ο πατέρας μου, οι νεκροί με τους νεκρούς κι οι ζωντανοί με τους ζωντανούς...

Τ' Άη Γεράσιμου ανήμερα

Προχθές Δευτέρα γιόρταζε ο Άγιος Γεράσιμος, μεγάλη η χάρη του (που λέει ο λόγος) και αποφασίσαμε με τη σύζυγο να βολτάρουμε στην εμποροπανήγυρη που στήνεται τέτοιες μέρες έξω από τους απανταχού ναούς, έτσι για να μην ξεχνάμε και περί τίνος πρόκειται τελικά.

Περνώντας έξω από τον ναό, εκείνη αποφάσισε να ανάψει ένα κεράκι κι εγώ κάθισα απέξω να την περιμένω. Και να σου ένας παπάς να συνομιλεί με έναν τυφλό ο οποίος πουλούσε κεριά στα σκαλιά της εκκλησίας. Πλησιάζοντας, διαπίστωσα ότι ο σεβάσμιος ιερέας προσπαθούσε να διώξει τον φουκαρά που πάλευε για το μεροκάματο. Βλέπετε, λίγο πιο πάνω υπήρχε το "επίσημο" κατάστημα και ο τυφλός χάλαγε την "πιάτσα" μιας και ήταν αρκετοί που αγόραζαν από αυτόν. Τι κι αν προσπαθούσε να εξηγήσει στον παπά. "Τι θα πάω πίσω στην οικογένεια το βράδυ πάτερ;" Μάταιος κόπος. Αλλά δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Στη συνέχεια της βραδιάς, βρεθήκαμε σε κινηματογραφική αίθουσα του Village στο Παγκράτι για να παρακολουθήσουμε τη νέα ταινία του πολυαγαπημένου μου Woody Allen (γνωστός αθεϊστής, ξέρετε: του Διαβόλου) με τίτλο Vicky Cristina Barcelona. Εξαιρετικό φιλμ, σε μεγάλη φόρμα ο παππούς και σπουδαία ερμηνεία από την Penelope Cruz που ίσως της αποφέρει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Φτου!

Διαβάζω από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα (7 Σεπτεμβρίου 2008) ένα άρθρο με τίτλο "Τι είναι η βασκανία;", από τη στήλη "Αγγίγματα Ψυχής" του Βασίλη Αποστόλου. Μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής ενδιαφέροντα: "[...] Είπαμε ότι οι πατέρες της Εκκλησίας μας αποδίδουν το μάτι σε "δαιμόνιο". Αυτός που ματιάζει έχει "δαιμόνιο". Ακούγεται βαρύ αλλά έτσι είναι. [...] Αυτός που ματιάζει συνήθως απέχει από την Εκκλησία. Δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων, δεν κάνει τον σταυρό του ή, τέλος πάντων, ανήκει στο Σώμα της Εκκλησίας αλλά δεν μετέχει συνειδητά στα μυστήριά της. [...]"


Αναρωτιέμαι πόσους και ποιους μπορεί να πείσει μια τέτοια εξωφρενική θέση στην εποχή μας. Τη στιγμή που ο κόσμος τρέχει με χίλια, η Εκκλησία της Ελλάδος μιλάει για πράγματα που ούτε για παραμύθια δεν τα λες. Η συγκεκριμένη άποψη είναι ένα μικρό μόνο δείγμα του πόσο πίσω έχουν μείνει. Στην ανθρώπινη ιστορία είναι πολλές οι θρησκείες που έσβησαν γιατί δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στα εκάστοτε νέα δεδομένα. Είναι θέμα χρόνου να συμβεί και για αυτούς. Το ερώτημα είναι τι θα σερβιριστεί στη θέση τους.

"Μάνα γιατί με γέννησες;" - Μία επανεξέταση

Έπιασα χτες το βράδυ να διαβάσω το βιβλίο του Richard Dawkins, Η περί Θεού αυταπάτη, το γνωστό και αμφιλεγόμενο best-seller που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάτοπτρο. Ήμουν κουρασμένος και άντεξα να διαβάσω μόνο τους δύο προλόγους, αυτόν της δεύτερης έκδοσης και τον αυθεντικό. Ανεξάρτητα από τη στάση του καθενός απέναντι στην πίστη και τη θρησκεία, νομίζω θα βρείτε πολύ ωραίο ένα απόσπασμα που παραθέτω πιο κάτω. Πρόκειται για τις εναρκτήριες γραμμές από ένα άλλο βιβλίο του Dawkins, το Unweaving The Rainbow, τις οποίες ο ίδιος επιθυμεί να διαβάσουν στην κηδεία του. Ήταν πολύ συγκινητικό για αυτόν όταν έμαθε ότι το ίδιο αυτό απόσπασμα διαβάστηκε στην κηδεία ενός δεκαεπτάχρονου που πέθανε την ημέρα των Χριστουγέννων του 2006 και ο οποίος είχε μιλήσει επαινετικά, λίγο πριν τον θάνατό του, για το φιλανθρωπικό ίδρυμα για την προώθηση της Λογικής και της Επιστήμης που έχει θεσπίσει ο συγγραφέας. Ο πατέρας του εκλιπόντος, αφού το διάβασε, ζήτησε από όσους επιθυμούσαν να τιμήσουν τη μνήμη του γιου του, να στείλουν τα χρήματα στο εν λόγω ίδρυμα. Ιδού:

"Πρόκειται να πεθάνουμε, και τούτο μάς καθιστά τυχερούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν θα πεθάνουν, διότι ποτέ δεν θα γεννηθούν. Οι δυνάμει άνθρωποι που θα μπορούσαν να βρίσκονται εδώ στη θέση μου, αλλά που στην πραγματικότητα δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως της ημέρας, είναι περισσότεροι από τους κόκκους της άμμου της Σαχάρας. Σίγουρα αυτά τα αγέννητα φαντάσματα περιλαμβάνουν ποιητές σπουδαιότερους από τον Keats, επιστήμονες σπουδαιότερους από τον Νεύτωνα. Το γνωρίζουμε αυτό διότι το σύνολο των δυνάμει ανθρώπων που επιτρέπει το DNA μας είναι κατά τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από το σύνολο των πραγματικών ανθρώπων. Σε πείσμα των εκπληκτικών αυτών πιθανοτήτων, εσείς και εγώ, στην απλότητά μας, βρισκόμαστε εδώ."