Φωτογραφία: Δημήτρης Καπάνταης
Φωτογραφία: Stefan Malzkorn
Ήμουν με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Αρναούτη και κάποιον ακόμα, δεν τον θυμάμαι καλά. Τα λέγαμε μέχρι που έπεσε η ιδέα να πάμε μια βόλτα από το σπίτι του Νίκου Πορτοκάλογλου στο Χαλάνδρι. Δεν θυμάμαι πώς, βρεθήκαμε έξω από την διπλή πόρτα του υπόγειου στούντιο Πορτοκάλι. Απ' έξω υπήρχαν παντού ηλεκτρικά πληκτροφόρα όργανα, συνθεσάιζερ, αρμόνια και τέτοια. Ο Αρναούτης προσπάθησε να μπει στο στούντιο αλλά τον συγκράτησα. Εμφανίστηκαν δυο Φιλιππινέζες και μας ρώτησαν τι θέλαμε. Τους εξηγήσαμε και μας είπαν να περιμένουμε. "Κοίτα αυτό, δεν έχω ιδέα τι κάνει" μου είπε ο Αρναούτης, δείχνοντάς μου ένα όργανο που δεν είχε καθόλου πλήκτρα, μόνο κουμπιά, ψηφιακές οθόνες και λαμπάκια. Αρχίσαμε να πατάμε ό,τι να 'ναι, προσπαθώντας να το κάνουμε να δουλέψει. Παραδίπλα, ένας υποβασταζόμενος τυφλός άντρας δοκίμαζε ένα αρμόνιο. Κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά μας ο Οδυσσέας Τσάκαλος. Κάποιος με χτύπησε στον ώμο. "Μιχάλη δε σηκώνεσαι; Είναι εφτά και τέταρτο."
Δημοσιεύτηκε σήμερα στον Ορφέα (www.e-orfeas.gr/) η συνέντευξη που πήρα από τον νέο τραγουδοποιό Δημήτρη Αρναούτη. Είναι η πρώτη μου συνέντευξη, αν και νωρίτερα είχα ασχοληθεί με δύο άλλες, για τις οποίες όμως δεν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα προς το παρόν. Η συγκεκριμένη εξελίχθηκε τελικά σε μια χαλαρή κουβέντα που έχει νομίζω αρκετό ενδιαφέρον. Ο Δημήτρης ήταν ορεξάτος και είχε πολλά να πει. Διαβάστε την κάνοντας κλικ εδώ και πείτε μου τη γνώμη σας αφήνοντας το σχόλιό σας. Επίσης, μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του άλμπουμ του Δημήτρη Αρναούτη πατώντας... μια στιγμή... όχι εδώ... ούτε εδώ... Α ναι! Εδώ.