Ουρανοκατέβατες Ιδέες I

Ο Jim Carrey να υποδυθεί τον Stephen King, σε μια ταινία με τίτλο This Is It: The Eternal Genius Of A Creepy Mind.

Άρθρα VI: Τα όπλα και η πορεία του ανεξάρτητου καλλιτέχνη, Η εγχώρια μουσική βιομηχανία και σκηνή, 20 Feet From Stardom

Παρακάμπτοντας τους μεσάζοντες: Τα όπλα και η πορεία του ανεξάρτητου καλλιτέχνη

Ισορροπώντας σε έναν τροχό: Η εικονική πραγματικότητα της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και σκηνής

20 Feet From Stardom: Ωδή για τα "χαμένα" κορίτσια

Ένα αντίο στον Alan Rickman (1946-2016)

Με κάποιους καλλιτέχνες δεν χρειάζεσαι πολλές "συναντήσεις" για να τους συμπαθήσεις. Τον Alan Rickman τον πετύχαινα σε διάφορες ταινίες (Die Hard, Alice In Wonderland, στη σειρά των Harry Potter κ.λπ.) και πάντα τον γούσταρα για τη φωνή του, το "πικρό" χαμόγελο, το λοξό βλέμμα. Η ταινία, όμως, στην οποία τον ένιωσα συγγενή μου ήταν το Love, Actually. Εκεί επιστρέφω για να τον αποχαιρετήσω.

Ένα αντίο στον Robin Williams (1951-2014)

Δεν είμαι σίγουρος πότε τον πρωτοπήρα χαμπάρι (πιθανότατα με το Καλημέρα Βιετνάμ, μια ταινία που τότε δεν καταλάβαινα), με σφράγισε, πάντως, κυριολεκτικά με το Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών, ένα φιλμ που, μαζί με τα αδέρφια μου, βλέπαμε καθημερινά για εβδομάδες, κάπου εκεί στις αρχές των '90s. Η παρουσία του έφτανε για να παρακολουθήσω την οποιαδήποτε ταινία και οι μιμήσεις του σε βίντεα του YouTube αποτελούσαν πάντα καταφύγιο σε στιγμές που χρειαζόμουν αποφόρτιση. Ο Williams, πέρα από σπουδαίος ηθοποιός, ήταν δικός μου άνθρωπος - και για πολλούς της γενιάς μου, φαντάζομαι. So long, oh Captain, my Captain...

Ένα αντίο στον Σάκη Μπουλά (1954-2014)

Και ποιος δεν έχει τραγουδήσει το "Φλασάκι" ή το "Μπανάκι Μανάκι", με κιθάρες, σε κάποια παραλία... Κι όμως, εγώ πάντα είχα στο νου μου τον Σάκη Μπουλά πιο πολύ ως ηθοποιό. Πρέπει να τον πρωτοείδα στα Κουφώματα, με τον Γιάννη Ζουγανέλη, τέλη της δεκαετίας του '80 και μετά στο Απίστευτα Κι Όμως Ελληνικά. Τον απόλαυσα, όμως, και τον παραδέχτηκα πραγματικά ως αμνησιακό τύπο στις Σαββατογεννημένες. Κι επειδή έχω βαρεθεί να ακούω ότι τους καλλιτέχνες τους δικαιώνει ο χρόνος, να πω ότι για μένα ο Μπουλάς δικαιωνόταν κάθε στιγμή που έκανε κάποιον από εμάς να γελάσει...

* Φωτογραφία από εδώ.

Μια ταινία για τον Μάρκο Δεληβοριά στο Μουσείο Μπενάκη

Δελτίο τύπου

Προβολή ταινίας "Markos Delivorias: The Many Faces Of An Unsuccesful Songwriter"

Σάββατο 12 Οκτωβρίου, 20:30

Μουσείο Μπενάκη

Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου

Τηλ.: 2103453111

Ο Μάρκος Δεληβοριάς είναι ένας τραγουδοποιός που έχει κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, χωρίς να έχει καταφέρει να γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό, κατά συνέπεια ο τίτλος της ταινίας, "The Many Faces Of An Unsuccesful Songwriter", μοιάζει να περιγράφει μια πραγματικότητα.

Η πρόθεση του δημιουργού της ταινίας, όμως, είναι άραγε απλώς μια ρεαλιστική διατύπωση ή ένας χιουμοριστικός σαρκασμός; Επίσης, όταν μιλάμε για αποτυχία, μιλάμε με κριτήρια οικονομικά ή καλλιτεχνικής αναγνώρισης; Πιθανότατα και τα δύο. Ο Μάρκος Δεληβοριάς πιστεύει ότι η δουλειά του κερδίζει έδαφος στο πεδίο της αναγνώρισης με πολύ αργά βήματα και ότι "σε δέκα χρόνια από τώρα θα είναι γνωστός". Αν πάλι δεχτούμε ότι έχει αποτύχει και οικονομικά και σε επίπεδο καλλιτεχνικής αναγνώρισης, μοιραία προκύπτει το επόμενο ερώτημα: του άξιζε αυτή η αποτυχία ή δικαιούται κάτι καλύτερο; Προϋπόθεση για να απαντήσει κανείς στα παραπάνω ερωτήματα είναι να γνωρίσει τον δημιουργό και το έργο του. Η ταινία του Θωμά Κατσικαδάκου, μέσα σε 45 λεπτά, μάς συστήνει τον καλλιτέχνη, επιτρέποντάς μας να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα για αυτόν.

Ο Θωμάς Κατσικαδάκος είναι πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης και φοιτητής στο Τμήμα Φωτογραφίας των ΤΕΙ Αθήνας. Γνωρίζοντας τον Μάρκο Δεληβοριά, έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική του και έγινε ο ''επίσημος'' εκπρόσωπός του στο YouTube, στήνοντας το κανάλι tomkadin, το οποίο σχεδόν αποκλειστικά φιλοξενεί μουσικές του Μάρκου. Στην πορεία ο Θωμάς Κατσικαδάκος θεώρησε ότι το κανάλι έπρεπε να συστήσει τον μουσικό του με ένα ντοκιμαντέρ, και έτσι προέκυψε αυτή η ταινία, της οποίας είναι ο σκηνοθέτης, παραγωγός, μοντέρ, και ένας εκ των οπερατέρ.

Πριν την προβολή ο Μάρκος Δεληβοριάς θα παρουσιάσει ζωντανά κάποια από τα τραγούδια του.

Διάρκεια ταινίας: 45΄
Εισιτήριο: 7€

My Sweet George

Έφτασε το πρωί, με το ταχυδρομείο, το νέο τεύχος του Mojo με το μεγάλο αφιέρωμα στον George Harrison. Αφορμή η 10η επέτειος από το θάνατό του, που πλησιάζει, αλλά και το ολοκαίνουργιο ντοκιμαντέρ George Harrison: Living In The Material World του Martin Scorcese, με θέμα τη ζωή του Ήσυχου Σκαθαριού.

Ο Harrison δεν υπήρξε, βέβαια, ποτέ τόσο σπουδαίος συνθέτης όσο οι Lennon και McCartney, αλλά η συνεισφορά του στους Beatles υπήρξε κολοσσιαία και πολυεπίπεδη. Ακόμα και η σόλο καριέρα του, παρά τα σκαμπανεβάσματα, υπήρξε καλύτερη απ' ό,τι ακούγεται συνήθως. Σαν επιβεβαίωση, ακούστε μερικά από τα τραγούδια του στο CD που συνοδεύει το εν λόγω τεύχος, διασκευασμένα από καλλιτέχνες που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τους Jim James (My Morning Jacket), The Webb Sisters και Richie Havens.

Όσο για την ταινία, η διάρκειά της αγγίζει τις τρεισήμισι ώρες και όσοι την έχουν δει λένε τα καλύτερα. Προσωπικά, δεν έχω άποψη ακόμα, αλλά φυσικά ανυπομονώ να την δω, αφού, πέρα από το ενδιαφέρον μου για το "θέμα", έχω υπόψη μου και τη σπουδαία δουλειά που έκανε ο Scorcese στο No Direction Home, το ανάλογο πρότζεκτ του για τον Dylan. Εν αναμονή, λοιπόν...

Τι είναι χειρότερο...

...να ζήσεις ως τέρας ή να πεθάνεις ως καλός άνθρωπος; Πριν δω, χτες αργά το βράδυ, το Shutter Island του Martin Scorcese, δεν φανταζόμουν καν την ύπαρξη αυτού του ερωτήματος...

Ένα αντίο στον Θανάση Βέγγο (1927-2011)

Όταν ήμουν μικρός, ο Θανάσης Βέγγος ήταν ο αγαπημένος μου ηθοποιός. Τώρα που μεγάλωσα, τα γούστα μου σε πολλά θέματα άλλαξαν. Ο Βέγγος, όμως, παραμένει αγαπημένος. Αντίο Θου Βου...

Ένα αντίο στον Leslie Nielsen (1926-2010)

Πέθανε προχθές, από επιπλοκές λόγω πνευμονίας και σε ηλικία 84 ετών, ο Καναδός ηθοποιός Leslie Nielsen. Δεν γνωρίζω το σύνολο της φιλμογραφίας του αλλά τον απόλαυσα ουκ ολίγες φορές στις μεγάλες κωμικές επιτυχίες του, από το The Naked Gun (1988) και μετά. Ταινίες όπως οι Dracula: Dead And Loving It (1995) και Spy Hard (1996) είναι από αυτές που είδα ξανά και ξανά. Leslie, ευχαριστώ πολύ για τα γέλια...

Inception

Επισκέφτηκα την περασμένη Πέμπτη, παρέα με τον φίλο μου τον Χρήστο, το μούλτιπλεξ της γειτονιάς του. Είχα πολύ καιρό να πάω σινεμά και η εντύπωσή μου είναι ότι τον τελευταίο καιρό οι εμπορικές ταινίες που άξιζαν έστω να τις δεις στο dvd ήταν ολοένα και λιγότερες. Χάρηκα πολύ λοιπόν που ο Christopher Nolan κατάφερε για άλλη μια φορά να φτιάξει ένα φιλμ που κρατάει αριστοτεχνικά τις ισορροπίες ανάμεσα στις απαιτήσεις του μεγάλου κοινού αλλά και σε αυτές των πιο "ψαγμένων" σινεφίλ, υλοποιώντας ένα σενάριο που είχε γράψει στα 20 του χρόνια. Το Inception είναι από εκείνες τις ταινίες που σε αφήνουν μετέωρο στο τέλος, να αναρωτιέσαι τι τελικά συνέβη - αποτέλεσμα η συζήτηση να έχει φουντώσει στα διάφορα μπλογκ και φόρουμ. Όσοι το έχετε δει, ρίξτε μια ματιά εδώ για αρχή. Οι υπόλοιποι φροντίστε να το δείτε το συντομότερο. Είναι αναμφίβολα μια από τις ταινίες της χρονιάς.

* Φωτογραφία από http://www.cinemablend.com/new/IMAX-Inception-Poster-Floating-People-Not-Floating-Heads-18477.html.

Σιγά...

...μην έπαιρνε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το Avatar.

* Φωτογραφία από http://www.naplesnews.com/photos/galleries/2010/mar/07/2010-academy-awards-ceremony/104060/#section_header

Νέος Macca

Ιδού το βιντεοκλίπ του τραγουδιού (I Want To) Come Home που έγραψε ο Paul McCartney για την ταινία Everybody's Fine του Jack Kirby με πρωταγωνιστή τον Robert DeNiro.

Nowhere Boy

29 χρόνια χωρίς τον John Lennon... Ίσως δεν μένουν και πολλά να ειπωθούν, ίσως πάλι να μην έχει ειπωθεί τίποτα ακόμα... Σύντομα θα προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία Nowhere Boy του Sam Taylor-Wood με θέμα την παιδική και εφηβική ηλικία του Σκαθαριού, βασισμένη στο βιβλίο της αδελφής του, Julia Baird, που έχει τίτλο Imagine This: Growing Up With My Brother John Lennon. Από πέρυσι έχω υποσχεθεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στον αγαπημένο μου αυτόν καλλιτέχνη. Ίσως του χρόνου, στην 30ετία...

Ξαναζεσταίνοντας τον Ροζ Πάνθηρα

Παρακολούθησα χτες το βράδυ, σε αίθουσα γνωστού μούλτιπλεξ (Village Παγκρατίου, νομίζατε δεν θα το έγραφα ε;) την ταινία The Pink Panther 2, συνέχεια του franchise που βασίζεται στους χαρακτήρες που δημιούργησαν κάποτε οι Maurice Richlin και Blake Edwards. Τον επιθεωρητή Clouseau σε αυτή τη νέα σειρά ενσαρκώνει ο Steve Martin και συμπρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Jean Reno, Andy Garcia και ο αγαπημένος μου John Cleese.

Να πω κατ' αρχήν ότι δεν θεωρώ ιεροσυλία τα remake κλασικών ταινιών ή τη συνέχιση σειρών όπως συμβαίνει εδώ. Είναι δικαίωμα κάθε δημιουργού να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με μια αδιάφορη ταινία. Δεν είναι κακή ούτε καλή. Απλά δεν έχεις να πεις τίποτα γι' αυτή. Γέλασα ελάχιστα, βαρέθηκα αρκετά, κατάλαβα απ' την αρχή πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και το μόνο που έμενε ήταν να απολαύσω τα nachos μου.

Το μόνο θετικό που αποκόμισα από την έξοδό μου ήταν ότι μου άνοιξε η όρεξη για τις παλιές ταινίες με τον Peter Sellers, τις οποίες θα ξαναδώ σύντομα.

Πεθαίνω (;) για ελληνικό σινεμά

Επέστρεψα πριν λίγο από το σινεμά της γειτονιάς μου όπου παρακολούθησα την ταινία του Νίκου Καραπαναγιώτη "Πεθαίνω Για Σένα" με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ράντου. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού "Μαμά Μην Τρέχεις" που, απ' ό,τι άκουσα, γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Δεν το περίμενα αλλά μου άρεσε αρκετά. Πρέπει να πω ότι είμαι μάλλον αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς οι περισσότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια (κυρίως κωμωδίες είναι η αλήθεια) με έχουν απογοητεύσει. Η συγκεκριμένη όμως μου φάνηκε αρκετά δουλεμένη και μου έδωσε την εντύπωση ότι απέχει μόλις ένα-δυο κλικ απ' το να είναι πολύ καλή. Σενάριο αρκετά προσεγμένο, αρκετά καλές ερμηνείες (η Ράντου, αν και δεν μου αρέσει, πολύ δυνατή) και σωστές δόσεις γέλιου και δακρύων. Βέβαια, υπάρχουν κι εδώ κάποια γνωστά κλισέ, όπως π.χ. οι γκεστ εμφανίσεις διαφόρων (Ζουγανέλης, Μπουλάς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.ά.) αλλά είναι μια προσπάθεια που δείχνει ότι μπορούν να γίνουν κι εδώ καλά πράγματα. Κρατάω και την ατάκα: "Τελικά δεν έχει σημασία για ποιον πεθαίνεις αλλά για ποιον ζεις".

Τ' Άη Γεράσιμου ανήμερα

Προχθές Δευτέρα γιόρταζε ο Άγιος Γεράσιμος, μεγάλη η χάρη του (που λέει ο λόγος) και αποφασίσαμε με τη σύζυγο να βολτάρουμε στην εμποροπανήγυρη που στήνεται τέτοιες μέρες έξω από τους απανταχού ναούς, έτσι για να μην ξεχνάμε και περί τίνος πρόκειται τελικά.

Περνώντας έξω από τον ναό, εκείνη αποφάσισε να ανάψει ένα κεράκι κι εγώ κάθισα απέξω να την περιμένω. Και να σου ένας παπάς να συνομιλεί με έναν τυφλό ο οποίος πουλούσε κεριά στα σκαλιά της εκκλησίας. Πλησιάζοντας, διαπίστωσα ότι ο σεβάσμιος ιερέας προσπαθούσε να διώξει τον φουκαρά που πάλευε για το μεροκάματο. Βλέπετε, λίγο πιο πάνω υπήρχε το "επίσημο" κατάστημα και ο τυφλός χάλαγε την "πιάτσα" μιας και ήταν αρκετοί που αγόραζαν από αυτόν. Τι κι αν προσπαθούσε να εξηγήσει στον παπά. "Τι θα πάω πίσω στην οικογένεια το βράδυ πάτερ;" Μάταιος κόπος. Αλλά δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Στη συνέχεια της βραδιάς, βρεθήκαμε σε κινηματογραφική αίθουσα του Village στο Παγκράτι για να παρακολουθήσουμε τη νέα ταινία του πολυαγαπημένου μου Woody Allen (γνωστός αθεϊστής, ξέρετε: του Διαβόλου) με τίτλο Vicky Cristina Barcelona. Εξαιρετικό φιλμ, σε μεγάλη φόρμα ο παππούς και σπουδαία ερμηνεία από την Penelope Cruz που ίσως της αποφέρει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!