Αρθρα IX: The Beatles, cancel culture, Crowded House

The Beatles Anthology ή πώς να (μην) πείτε σωστά την ωραιότερη ιστορία του κόσμου

(συμμετοχή στο αφιέρωμα του MiC Music Portal στα μουσικά ντοκιμαντέρ)

Οι σαγιονάρες του Στρατάκη, τα πανό του Μάλαμα και η φουριόζα λαίλαπα της ακύρωσης

The Beatles/Crowded House: Συμπύκνωση σε κόκκινο και σε μπλε

(συμμετοχή στο αφιέρωμα του MiC Music Portal στα άλμπουμ best of/greatest hits)

Ο Steve Turner συνέγραψε το κατά Beatles Ευαγγέλιο

Βιβλία για τους Beatles έχω διαβάσει κάμποσα· ακόμα περισσότερα έχω αγορασμένα και στοιβαγμένα, για ώρα ανάγκης. Για χρόνια διάβαζα αχόρταγα, προσπαθώντας να ανακαλύψω το μυστικό πίσω από τη Θεία μουσική τους. Από κάποιο σημείο και μετά, όμως, ένιωθα ολοένα και πιο έντονα ότι διάβαζα τα ίδια και τα ίδια πράγματα, απλώς με διαφορετικές διατυπώσεις· και έπαψα.

Εξ αυτού ατόνησε και ο στόχος να γράψω εγώ κάτι για τους αγαπημένους μου μουσικούς: όλα έμοιαζαν να έχουν γραφτεί· τι θα μπορούσε να προσθέσει στη συζήτηση ένας Έλληνας που γεννήθηκε 8 χρόνια μετά τη διάλυσή τους και δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με τα μέρη και τις συνθήκες που τους διαμόρφωσαν; Από την άλλη, δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα ένα αληθινά καλό βιβλίο για τους Beatles, στα ελληνικά. Οπότε ο δρόμος αυτός παραμένει ανοιχτός για κάθε ενδιαφερόμενο.

Φυσικά, για να γράψεις οτιδήποτε αξιόλογο, πρέπει πρώτα να διαβάσεις πολύ -πρόκειται για... λεπτομέρεια που διαφεύγει κάποιων. Κι έτσι το ενδιαφέρον μου για νέες οπτικές επί του λιβερπουλιανού φαινομένου παραμένει ασίγαστο. Το βιβλίο του Βρετανού δημοσιογράφου, συγγραφέα και ποιητή Steve Turner, The Gospel According To The Beatles, είναι ένα από εκείνα τα πονήματα που όντως συμβάλλει στην όποια απόπειρα κατανόησης των Σκαθαριών και του έργου τους.

Το βιβλίο είναι παλιό: κυκλοφόρησε το 2006 από την Westminster John Knox Press. Εγώ το αγόρασα το '08, από την πάλαι ποτέ Fnac, αλλά για χρόνια μάζευε σκόνη στη βιβλιοθήκη μου. Το έπιασα μόλις στα τέλη του 2020, διάβασα με δυσκολία -πάντα κρατώντας σημειώσεις- τα τρία πρώτα κεφάλαια, μετά το άφησα για χάρη της βιβλιογραφίας για το ελληνικό τραγούδι, για να επιστρέψω τον περασμένο Φεβρουάριο και να το τελειώσω μόλις χτες. Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την... οδύσσεια εξηγούνται παρακάτω.

Ο Turner, που είναι περισσότερο γνωστός για τον έτερο σκαθαρικό τόμο του, το A Hard Day's Wright: The Stories Behind Every Beatles Song, έχει έναν τρόπο γραφής στεγνό, άχαρο, καθόλου εντυπωσιακό. Αποφεύγει, επίσης, να χωρίσει σε επί μέρους ενότητες τα έντεκα συνολικά κεφάλαια του βιβλίου του, με αποτέλεσμα να δυσκολεύει πολύ τον αναγνώστη. Έχει, όμως, να προσφέρει πολλά στους τομείς των παρατηρήσεων, και του συνδυασμού των διαθέσιμων πηγών γνώσης. Ομολογουμένως, στο πόνημά του ετούτο ανακάλυψα -ή έστω πρόσεξα περισσότερο- πράγματα που μου διέφευγαν προηγουμένως.

Εδώ ουσιαστικά ο συγγραφέας αποπειράται να χαρτογραφήσει την πνευματική διαδρομή που ακολούθησαν οι τέσσερις θρυλικοί Βρετανοί. Καταγράφει τις (αναγκαστικά) χριστιανικές ρίζες τους, το βάπτισμά τους στον υπαρξισμό, το φλερτ τους με τις διάφορες ναρκωτικές ουσίες, και το πώς αυτές τους οδήγησαν στις ανατολικές θρησκείες και στα αντίστοιχα φιλοσοφικά ρεύματα. Εστιάζει στα χρόνια μέχρι τα τέλη των '60s, χωρίς να αφήνει, όμως, απέξω τις μετά τη διάλυση του γκρουπ αναζητήσεις, και τις αποκλίνουσες πορείες των τεσσάρων προσωπικοτήτων. Στο κλείσιμο μπαίνει και σε πιο προσωπικά του βιώματα και συμπεράσματα, ενώ δεν αμελεί να συμπεριλάβει ένα αναλυτικό who-is-who των βασικών του μαρτύρων, συν εκτενή -και χρησιμότατη- βιβλιογραφία.

Ο Turner βλέπει σαφώς την όλη υπόθεση μέσα από το δικό του, καθαρά χριστιανικό πρίσμα -κάτι που ομολογεί μόνο προς το τέλος του βιβλίου. Όμως καταφέρνει να φαίνεται ουδέτερος, και να στέκεται ισότιμα απέναντι σε όλα τα δόγματα -και όλες τις... μούρλες- που συνεπήραν κατά καιρούς τα Σκαθάρια. Μπορεί να μην καταλήγει σε κάποιο συνταρακτικό συμπέρασμα ως προς το ποιο ήταν τελικά το μήνυμα που ευαγγελίστηκαν οι Beatles -δεν κάνω σπόιλερ- όμως καταθέτει ένα από τα αξιόλογα πονήματα στην ολοένα και αυξανόμενη, αλλά όχι ανάλογα εμπλουτιζόμενη, σχετική βιβλιογραφία.

*Φωτογραφία από εδώ.

Για τον John Lennon του James Patterson

Το βιβλίο The Last Days Of John Lennon κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2020, προκειμένου να συμπέσει με την 40ή επέτειο της δολοφονίας του διάσημου μουσικού από τον Mark David Chapman. Γραμμένο από τον James Patterson, αμερικανό συγγραφέα με ειδίκευση στο αστυνομικό μυθιστόρημα, αποτελεί μια μίξη βιογραφίας και μυθοπλασίας, που το φθινόπωρο του 2021 κυκλοφόρησε και στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Δίχτυ, σε μετάφραση Μάνου Βιτεντζάκη.

Θα ξεκινήσω από το βασικό ατού του βιβλίου, που είναι ότι αποτελεί, αυτή τη στιγμή, τη μοναδική, απ' όσο γνωρίζω, έκδοση στην ελληνική βιβλιογραφία που να περιλαμβάνει μια πλήρη εξιστόρηση της ζωής και της καλλιτεχνικής διαδρομής του Lennon -από την εποχή των Quarrymen, διατρέχοντας τη λαμπρή καριέρα του με τους Beatles, και τη σόλο πορεία του. Στο παρελθόν έχουν υπάρξει διάφορες ανάλογες προσπάθειες -συνήθως γεμάτες λάθη και παραλείψεις-, αλλά οι περισσότερες πια βρίσκονται εκτός κυκλοφορίας. Το γεγονός δεν είναι διόλου θετικό, βεβαίως, αλλά θα μου πείτε εδώ δεν έχουμε βιβλία για δικούς μας σπουδαίους καλλιτέχνες, θα είχαμε για... γιεγιέδες της αλλοδαπής;

Η ελληνική έκδοση είναι καλή, προσεγμένη. Θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί κάποια λάθη μεταφραστικά και επιμέλειας, βέβαια. Π.χ. Howlin' Wolf δεν ήταν συγκρότημα αλλά μπλουζ καλλιτέχνης (σελ. 142), δεν ήταν μία πρώην αλλά ένας πρώην του Brian Epstein που έκλεψε τον χαρτοφύλακά του (σελ. 195), και είναι μια συμμαθήτρια και όχι ένας συμμαθητής του Julian Lennon, που απεικονίζεται στη ζωγραφιά που ενέπνευσε το "Lucy In The Sky With Diamonds" (σελ. 206). Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς πώς κατέληξαν αυτά τα σημεία να μεταφραστούν λάθος, γι' αυτό και σε τέτοιες προσπάθειες χρειάζεται να υπάρχει ένας σύμβουλος έκδοσης με γνώσεις επί του αντικειμένου.

Ο ίδιος ο Patterson, ας πούμε, έγραψε το βιβλίο του με τη συμβολή των Casey Sherman και Dave Wedge, ακριβώς επειδή ο ίδιος δεν είναι ειδικός στα περί μουσικής ιστορίας. Ομολογουμένως, ο τίτλος που επέλεξε -με λογική κράχτη, προφανώς- δεν αντικατοπτρίζει το περιεχόμενο του βιβλίου του. Όπως προανέφερα, εδώ διαβάζουμε ολόκληρη τη ζωή του Lennon (αν και παραλείπεται ανεξήγητα το κομβικό άλμπουμ Plastic Ono Band του 1970), με ένα μικρό ποσοστό των σελίδων να αφορούν τις τελευταίες του μέρες. Για την ακρίβεια, περισσότερα διαβάζουμε για τις τελευταίες μέρες ελευθερίας του Chapman, πριν αυτός καταλήξει στη φυλακή -γεγονός που είναι φάουλ του συγγραφέα, έστω κι αν η δικαιολογία του θα μπορούσε να είναι ότι τον ιντρίγκαρε η "ντετεκτίβικη" πλευρά του ζητήματος.

Σε κάθε περίπτωση, ο Patterson και οι συνεργάτες του έφτιαξαν ένα ανάγνωσμα που έχει ρυθμό, και που διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα. Στην εποχή της αέναης απόσπασης της προσοχής, ο χωρισμός σε μικρά κεφάλαια είναι ένα ατού που δεν πρέπει πια να αγνοείται από κανέναν. Όσο μάλιστα πλησιάζει κανείς προς το τέλος, η αδρεναλίνη ανεβαίνει -το ίδιο και η ναυτία. Παρότι ξέρεις τι θα συμβεί, παρότι ξέρεις τον δολοφόνο και το όργανο του εγκλήματος, ο Patterson καταφέρνει να σε βάλει μέσα στο τραγικό συμβάν, και στον πνιγηρό αντίκτυπό του. Το ότι σε βάζει και στο μυαλό του μισητού δολοφόνου είναι ένα τρικ αμφιλεγόμενο μεν, ισχυρά μαγνητικό δε.

Κλείνοντας, θέλω να συγχαρώ τις εκδόσεις Δίχτυ για την επιλογή τους να επενδύσουν σε ένα μουσικό θέμα. Λείπουν τα μουσικά βιβλία, όσο κι αν εκδίδονται συνεχώς περισσότερα. Ελπίζω ο νέος αυτός εκδοτικός οίκος να συνεχίσει με ανάλογες, και ακόμα καλύτερες, προσπάθειες.

Νοείται αφιέρωμα στον Lennon, με τραγούδια του McCartney; Μη βιαστείτε να απαντήσετε...

Στις 8 Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τη δολοφονία του John Lennon. Νωρίτερα, στις 9 Οκτωβρίου, είχαν συμπληρωθεί τα 80χρονα από τη γέννησή του. Με αυτές τις αφορμές έγιναν -και πάλι- δεκάδες αναφορές και αφιερώματα, σε όλη την υφήλιο, στον σπουδαίο καλλιτέχνη και ακτιβιστή. Έχει πάντα αξία η επιστροφή στο έργο του Lennon, κι ετούτο το μπλογκ έχει πολλάκις υποσχεθεί κάτι μεγάλο και ουσιώδες για το θέμα. Επιφυλάσσομαι...

Εδώ όμως θα μας απασχολήσει ένα πολύ συγκεκριμένο αφιέρωμα, ελληνικής εμπνεύσεως και υλοποίησης, το οποίο υπέπεσε, δυστυχώς, σε κάποια ουσιώδη σφάλματα. Πρόκειται για το αφιέρωμα με τον ωραίο τίτλο "All you need is Lennon!", που διοργάνωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Kosmos 93,6 (δείτε εδώ τη σχετική ανάρτηση). Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: "Δέκα αγαπημένοι Έλληνες καλλιτέχνες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Kosmos να προτείνουν στους ακροατές τον δικό τους John Lennon διασκευάζοντας ένα τραγούδι του. Με έμπνευση από την απλότητα και τη δύναμη των τραγουδιών του έδωσαν την προσωπική τους, σύγχρονη ερμηνεία."

Δεν είναι στόχος μου να συζητήσω εδώ το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα του εν λόγω εγχειρήματος. Κι αυτό γιατί του καλλιτεχνικού αποτελέσματος προηγούνται οι επιλογές -εν προκειμένω, των τραγουδιών που διασκεύασαν οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες- οι οποίες, σε τρεις περιπτώσεις, υπήρξαν εντελώς άκυρες. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στις επιλογές της Νατάσσας Μποφίλιου ("Eleanor Rigby"), της Ανδριάνας Μπάμπαλη ("For No One"), και της Μαρίας Παπαγεωργίου ("Blackbird").

"Πού είναι το πρόβλημα;", θα αναρωτηθεί κάποιος που δεν γνωρίζει πολλά από την ιστορία του Lennon και των Beatles. Πράγματι, όλα τα προαναφερθέντα τραγούδια φέρουν φαρδιά-πλατιά την υπογραφή "John Lennon - Paul McCartney". Έλα όμως που στην πραγματικότητα και τα τρία είναι συνθέσεις του McCartney...

Πιο αναλυτικά, τα "For No One" και "Blackbird" είναι συνθέσεις στις οποίες ο Lennon δεν είχε καμιά απολύτως συνεισφορά: δεν συμμετείχε ως συνθέτης/στιχουργός, δεν συμμετείχε ούτε καν στην ηχογράφησή τους. Στο πρώτο (από το άλμπουμ Revolver του 1966) παίζουν μόνο ο McCartney και ο Ringo Starr (συν ο εξωσυγκροτηματικός (sic) Alan Civil), ενώ το δεύτερο (από το The Beatles του 1968) αποτελεί ουσιαστικά μια σόλο εκτέλεση από τον McCartney.

Σχετικά με το "Eleanor Rigby" (επίσης από το Revolver), τα πράγματα δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρα, ομολογουμένως. Ο Lennon, σε συνέντευξή του, είχε διεκδικήσει την πατρότητα μεγάλου μέρους των στίχων. Όμως άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι στίχοι, πέραν του πρώτου κουπλέ που είχε αρχικά ο McCartney, δουλεύτηκαν ομαδικά, με τη συμβολή του Lennon, αλλά και των Starr, George Harrison και Pete Shotton (παιδικός φίλος του Lennon). Πλέον, και αυτό το τραγούδι αποδίδεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό στον Paul McCartney, ο οποίος βεβαίως το ερμηνεύει στην ηχογράφηση, με τους Lennon και Harrison να περιορίζονται στα δεύτερα φωνητικά.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ο μεγαλύτερος φαν του Lennon και των Beatles, ούτε και να έχει πιστοποιητικό γνώσης λεπτομερειών της ιστορίας τους, προκειμένου να συμμετάσχει σε ένα σχετικό αφιέρωμα. Χρειάζεται όμως να το ψάξει λίγο -κάτι που στην εποχή μας γίνεται γρήγορα και σχετικά εύκολα- έτσι ώστε ο επιθυμούμενος φόρος τιμής όντως να αποτιθεί. Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τις τρεις καλλιτέχνιδες, αλλά και για τους διοργανωτές: δεν επιτρέπεται άνθρωποι του ραδιοφώνου, που υποτίθεται ότι έχουν γνώση και αγάπη για το αντικείμενο με το οποίο καταπιάνονται, να πέφτουν σε τέτοιες ευδιάκριτες λούμπες. Υπήρχαν εκατοντάδες άλλα τραγούδια, που όντως γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν από τον John Lennon, που θα μπορούσαν να προταθούν ως εναλλακτικές.

Εκτός αν όντως για κάποιους, ο "δικός τους John Lennon" είναι ο Paul McCartney.

Ένα αντίο στον Geoff Emerick (1945-2018)

Μπορεί ο Geoff Emerick να μην κατάφερε ποτέ να κερδίσει τον τίτλο του "πέμπτου Beatle" (ελέω George Martin), όμως η συμβολή του στις ηχογραφήσεις των Σκαθαριών, ειδικά σε άλμπουμ όπως τα Revolver (1966) και Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967), υπήρξε θεμελιώδης, ενώ αποδείχθηκε και εξαιρετικά επιδραστική (διαβάστε εδώ ένα σχετικό και πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Στυλιανού Τζιρίτα, στο οποίο συμμετέχω ως guest).

Ο Emmerick έζησε μια συναρπαστική ζωή, μπαίνοντας από τα 15 του χρόνια στον κόσμο του ήχου και των ηχογραφήσεων, ως δόκιμος υπάλληλος στα EMI Studios στο Λονδίνο. Στα 18 του ήταν ήδη κανονικός μηχανικός ήχου, ενώ η καριέρα του τον έφερε στην υπηρεσία και άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών, όπως ο Elvis Costello, ο Jeff Beck, οι Nazareth, οι Ultravox κ.ά. Η ιστορία του αποτυπώνεται στην απολαυστική αυτοβιογραφία του, Here, There And Everywhere: My Life Recording The Music Of The Beatles, που εκδόθηκε το 2006.

Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος ο Emerick υπήρξε συχνά ο μεγαλύτερος εχθρός του εαυτού του: εμφανιζόταν πάντα ιδιαίτερα αυτοαναφορικός στις αφηγήσεις του, και σφόδρα μεροληπτικός υπέρ του Paul McCartney σε ό,τι αφορά την ιστορία των Beatles, ενώ συχνά βρέθηκε εκτεθειμένος από εσφαλμένες παραθέσεις γεγονότων. Όμως το θάρρος του και οι πατέντες που έστησε για λογαριασμό του πιο επιδραστικού γκρουπ στην ιστορία της λαϊκής μουσικής άλλαξαν αναντίρρητα τις πρακτικές της καταγραφής και του χειρισμού του ήχου.

Υποκλίνομαι, παραθέτοντας μια απόλυτα φουτουριστική ηχογράφηση, η οποία, πολύ απλά, θα ακουγόταν εντελώς αλλιώς αν δεν υπήρχε η παρέμβασή του.

Ένα αντίο στον George Martin (1926-2016)

Ήρθα σε επαφή με τη μουσική των Beatles σε μια ηλικία που ήταν επόμενο η εμπειρία να με σημαδέψει ανεξίτηλα. Ήταν, φυσικά, αναπόφευκτο να ανακαλύψω αρκετά γρήγορα την ιστορία του συγκροτήματος και τον ρόλο που έπαιξε σε αυτή ο παραγωγός George Martin.

Η συμβολή του στην καριέρα τους έχει ταυτόχρονα υποτιμηθεί (δεν έχει μάλλον εξηγηθεί επαρκώς το πόσο καθοριστικός υπήρξε στα πρώτα τους χρόνια) και υπερτιμηθεί (ήδη από το Revolver οι μηχανικοί ήχου, με προεξάρχοντα τον Geoff Emerick, και τα μέλη του γκρουπ, είχαν πολλές φορές μεγαλύτερο ρόλο στον τομέα της παραγωγής από τον ίδιο) μέσα στα χρόνια. Το σίγουρο είναι ότι ο Martin είναι ο μόνος που δικαιούται τον χαρακτηρισμό "πέμπτος Beatle", καθώς ήταν παρών, πίσω από την κονσόλα ή ακόμα και στα πλήκτρα, στο μεγαλύτερο ποσοστό των ηχογραφήσεών τους.

Ο George Martin υπήρξε τεράστιος, ακριβώς επειδή όρισε έναν ήχο, ο οποίος επηρέασε όχι μόνο το πώς έφευγε η μουσική από τα ηχεία αλλά και πώς την εισέπρατταν τα αφτιά εκατομμυρίων ανθρώπων. Έναν ήχο που παραμένει επίκαιρος.

Τον αποχαιρετώ με ένα τραγούδι στο οποίο παίζει ένα σόλο στο πιάνο. Επειδή δεν μπορούσε να το παίξει με την ταχύτητα του κομματιού, επιβράδυνε την ταινία στο playback και το ηχογράφησε στη μισή ταχύτητα, κάνοντάς το έτσι να ακούγεται σαν τσέμπαλο, δηλαδή να έχει ένα άρωμα Bach, όπως του είχε ζητηθεί από τον Lennon. Αυτό ονομάζεται ιδιοφυία.

Άρθρα III: Πολιτικά τραγούδια, Manic Street Preachers, The Beatles

12 πολιτικά τραγούδια παντός καιρού (από τα 1960s έως σήμερα)

No Manifesto: Μια ταινία για τους Manic Street Preachers

The Beatles: Οι 10 λιγότερο γνωστές ηχογραφήσεις τους

Άρθρα II: Queen, Pink Floyd, John Lennon/Paul McCartney

Mercury rising: Οι Queen μέχρι το 1974

Πιάνοντας τον κουμπαρά απ' τους... όρχεις: Οι Pink Floyd στην μετά-Roger Waters εποχή

John Lennon/Paul McCartney: Μια ασταθής ισορροπία

Νέο Mojo...

...με εξώφυλλο Beatles. Έτσι, για να κυλήσουν όμορφα οι μέρες της ζέστης.

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες Ι

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

Όποιος δεν αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα του καλλιτεχνικού έργου των Beatles, είναι ή αδαής ή βλαξ._

* Φωτογραφία από εδώ.

Είσαι ο Πάπας Βενέδικτος XVI...

...και οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα παιδοφιλίας στους κόλπους της εκκλησίας σου, οι οποίες αφορούν και εσένα τον ίδιο, σε έχουν στριμώξει στη γωνία. Τι κάνεις; Μα συγχωρείς τους Beatles φυσικά! Εντάξει, είπαν και μια κουβέντα παραπάνω ("We 're more popular than Jesus now" δια στόματος John Lennon), πήραν ναρκωτικά, ήπιαν και πήδηξαν ασυστόλως... Δε βαριέσαι! Οι μελωδίες τους παραμένουν διαχρονικές και ακούγονται από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο. Τους δίνεις λοιπόν άφεση αμαρτιών και ποιος ξέρει, ίσως πάρεις κι εσύ τη σειρά σου...

* Φωτογραφίες από www.wikipedia.org.

It's the 1960s again V...

It's the 1960s again IV...

Nowhere Boy

29 χρόνια χωρίς τον John Lennon... Ίσως δεν μένουν και πολλά να ειπωθούν, ίσως πάλι να μην έχει ειπωθεί τίποτα ακόμα... Σύντομα θα προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία Nowhere Boy του Sam Taylor-Wood με θέμα την παιδική και εφηβική ηλικία του Σκαθαριού, βασισμένη στο βιβλίο της αδελφής του, Julia Baird, που έχει τίτλο Imagine This: Growing Up With My Brother John Lennon. Από πέρυσι έχω υποσχεθεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στον αγαπημένο μου αυτόν καλλιτέχνη. Ίσως του χρόνου, στην 30ετία...

It's the 1960s again III...

...και οι Beatles βάζουν υποψηφιότητα για την κορυφή των πωλήσεων της δεκαετίας 2000-2009.

It's the 1960s again II...

...και επιτέλους οι Beatles είναι μεγαλύτεροι από τον Χριστό.

It's the 1960s again...

...κι εσείς μπορείτε να διαβάσετε ποιος ήταν ο 5ος Beatle και ποιες είναι οι καλύτερες συνεργασίες των Lennon-McCartney.

Άγια Νύχτα

Τι κι αν διέρρευσαν από χτες παντού; Τι κι αν έχω ήδη ακούσει κάμποσα από αυτά; Δεν παύει η αυριανή μέρα να είναι η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας των remasters των Beatles. Πράγμα που σημαίνει ότι η αποψινή νύχτα πρέπει να περάσει με νηστεία και προσευχή. Αγρύπνια...

Έτος Beatles

Όσοι διαβάζετε ετούτο το μπλογκ, θα έχετε πια καταλάβει ότι οι Beatles είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Για όσους όμως αμφέβαλαν, να κάτι που θα τους βεβαιώσει: ανακηρύσσω το 2009 "Έτος Beatles". Ο λόγος είναι ότι στις 9 Σεπτεμβρίου επανακυκλοφορεί ολόκληρη η δισκογραφία τους με νέο ήχο και πακετάρισμα.

Οι τέλειες Beatlοεκδόσεις είναι κάτι σαν το ιερό δισκοπότηρο της ποπ καθώς, μέχρι σήμερα, οι εκδόσεις των δίσκων τους σε CD ήταν επιεικώς απαράδεκτες. Σε λιγότερο από 2 μήνες θα ξέρουμε αν το τιτάνιο έργο που ανέλαβαν μερικοί από τους κορυφαίους μηχανικούς ήχου στον κόσμο ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Το θέμα είναι ότι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, οι επανεκδόσεις αυτές θα φέρουν σε επαφή τις νέες γενιές με το επιδραστικότερο σώμα μουσικής δουλειάς των τελευταίων 50 χρόνων και θα σώσει την EMI από τη χρεοκοπία - αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πόσο καλό είναι βέβαια...

Σαν μια μικρή πρόγευση, διαβάστε εδώ τη λίστα με τα 10 καλύτερα B-sides των Σκαθαριών.

* Φωτογραφία από www.myspace.com/thebeatles

The Beatles remastered ή κάλλιο αργά παρά ποτέ

9-9-09. Τετάρτη. Η μέρα που περιμένω χρόνια. Η ημερομηνία κυκλοφορίας όλων των άλμπουμ των θρυλικών Σκαθαριών σε νέες εκδόσεις και με κρυστάλλινο ήχο σύμφωνα με τη σημερινή (ή καλύτερα χθεσινή) ανακοίνωση της Apple και της EMI.

Τέσσερα χρόνια δούλευαν οι μηχανικοί που ανέλαβαν το τιτάνιο έργο της "αναπαλαίωσης" των ιστορικών αυτών ηχογραφήσεων και το αποτέλεσμα, σύμφωνα με συντάκτη του περιοδικού Mojo, είναι εκπληκτικό: "It's like we've been hearing them under glass all these years" έγραφε ο Mat Snow πριν λίγους μήνες.

Καιρός ήταν να κυκλοφορήσουν αυτές οι εκδόσεις καθώς οι προηγούμενες, 20 χρόνια πριν, αποτελούσαν ντροπή για την ΕΜΙ. Κακή αναπαραγωγή του artwork και πολύ μέτριος ήχος, ακόμα και για τα δεδομένα της δεκαετίας του '90.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: 14 άλμπουμ σε 16 CD, ξεχωριστά ή όλα μαζί σε κασετίνα. Κάθε ένα θα περιέχει και ένα μικρό βίντεο making of ενώ θα κυκλοφορήσει και κασετίνα με τις ορίτζιναλ mono μίξεις για τους συλλέκτες. Μιλάμε για πολλά λεφτά! Α ρε Macca, πόσα θα μαζέψεις πάλι;

Υ.Γ.: Την ίδια μέρα κυκλοφορεί και η Beatloέκδοση του ηλεκτρονικού παιχνιδιού Rock Band, το οποίο έχει σκοπό να εισάγει τους νεαρούς χρήστες κονσολών στη μουσική των Fab4.