Νέο τραγούδι -και προσεχώς νέος δίσκος- από τον Παναγιώτη Κελάνδρια

 

Ο τραγουδοποιός Παναγιώτης Κελάνδριας κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα νέο τραγούδι, ως προάγγελο του δίσκου Γέφυρες, που θα μάς αποκαλυφθεί αργότερα μέσα στη χρονιά. Πρόκειται για μία διασκευή του μακεδονίτικου παραδοσιακού "Απάνω Στην Τριανταφυλλιά", με ερμηνεύτρια την Καίτη Κουλλιά. Η διασκευή και η ενορχήστρωση υπογράφονται από τον ίδιο τον Παναγιώτη Κελάνδρια, η οργάνωση και επιμέλεια της παραγωγής ανήκει στον Θύμιο Παπαδόπουλο, ενώ στην ηχογράφηση συμμετέχουν οι Σωκράτης Γανιάρης (κρουστά), Θύμιος Παπαδόπουλος (ιρλανδικό φλάουτο, tin whistle, mastering), Σωτήρης Παπαδόπουλος (ακουστικό μπάσο, ηχοληψία, mastering), Σταύρος Παργινός (τσέλο, μαντολίνο), Χρήστος Περτσινίδης (κιθάρα).

Ο Παναγιώτης Κελάνδριας έχει καταθέσει στο παρελθόν αρκετές "χειροποίητες" δισκογραφικές δουλειές, ερμηνεύοντας πολλές φορές ο ίδιος, αλλά και συνεργαζόμενος συχνά με άλλες φωνές. Εδώ καταθέτει, νομίζω, την πιο επαγγελματική ηχογράφησή του μέχρι στιγμής. Φαντάζομαι ότι ο επερχόμενος νέος δίσκος του θα πατάει πάνω στη λογική του "Απάνω Στην Τριανταφυλλιά", όχι μόνο ως προς την προσοχή που τη διέπει, και την εμπιστοσύνη σε φωνές με ικανότητες (έχει προαναγγελθεί και επόμενο τραγούδι, με τη Χρυσούλα Κεχαγιόγλου), αλλά και σε ό,τι αφορά το πάντρεμα διαφορετικών παραδόσεων. Ο τίτλος Γέφυρες, άλλωστε, σε κάτι τέτοιο (μοιάζει να) παραπέμπει. Σε κάθε περίπτωση, το τραγούδι δημιουργεί προσδοκίες, και αναμένουμε με πολύ ενδιαφέρον τη συνέχεια.

Μουσική ανασκόπηση του 2022

Η τελευταία μουσική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο παρόν μπλογκ είναι εκείνη για το έτος 2019. Το 2020 ήταν ούτως ή άλλως περίεργη χρονιά (βλ. COVID-19), και είχε το επιπλέον μείον της αποχώρησής μου, μαζί με άλλους, από το Avopolis Music Network, το site όπου κατέθεσα πολλή δουλειά επί πολλά χρόνια. Το 2021, πάλι, ενώ συμμετείχα στις ψηφοφορίες των ιστοσελίδων που με φιλοξενούσαν (Mix Grill, MiC Music Portal), κι ενώ σχεδίαζα να γράψω κάτι κι εδώ, τελικά δεν το έκανα. Βρισκόμουν, βλέπετε, ήδη από καιρό σε μια εσωτερική πάλη -που συνεχίζεται-, για το αν -και για λογαριασμό ποιων- αξίζει να συνεχίσω να γράφω για μουσική.

Εκείνο που οπωσδήποτε ισχύει για μένα τα τελευταία χρόνια είναι η απόφαση να ρίξω το βάρος της όποιας προσπάθειάς μου στην εγχώρια παραγωγή. Για τους καλλιτέχνες της αλλοδαπής υπάρχει ένα δυνητικό κοινό εκατοντάδων εκατομμυρίων ακροατών, και το ανάλογο δημοσιογραφικό δυναμικό, για να αποτιμήσει τα επιτεύγματά τους. Για τους Έλληνες δημιουργούς, αντίθετα, υπάρχει έλλειμμα δημοσιογραφικής και κριτικής κάλυψης. Αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως αγνοώ τις διεθνείς εξελίξεις, αφού εξακολουθώ να ξεφυλλίζω πολλά ξένα περιοδικά, σε μηνιαία βάση, και να ακούω ό,τι με ενδιαφέρει.

Η παρούσα ανασκόπηση, λοιπόν, αφορά μόνο στην ελληνική δισκογραφική παραγωγή -στην ευρύτερη έννοιά της, και στο μέτρο που κατάφερα να την παρακολουθήσω. Αλλά όχι μόνο, όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω.

Οι δίσκοι και τα τραγούδια -οι καλλιτέχνες

Το 2022 ήταν, νομίζω, μια χρονιά με πλούσια σοδειά, ποσοτικά και ποιοτικά. Μπορεί οι αριθμοί των χειροπιαστών εκδόσεων να λένε άλλα, όμως στο ψηφιακό πεδίο, όπου παίζεται πραγματικά πια το παιχνίδι, υπάρχει μια άγρια και αχαρτογράφητη δημιουργικότητα, η οποία είναι δύσκολο να τακτοποιηθεί προκειμένου να μελετηθεί. Όλο αυτό, σε συνδυασμό με την ουσιαστική δημοσιογραφική δουλειά, που ακολουθεί την αντίθετη, τη φθίνουσα καμπύλη, δημιουργεί ένα φαινομενικό χάος, μια θολή εικόνα. Σε τι αξίζει να σταθεί κανείς, και τι να προσπεράσει; Κάποτε ήταν κυρίως τα χρήματα που έπρεπε να λογαριάσεις, αν ήθελες να παρακολουθήσεις τη μουσική παραγωγή· τώρα ο κρίσιμος παράγοντας είναι ο χρόνος. Ο ρόλος των κριτικών φωνών παραμένει κρίσιμος.

Από τις συνολικά 104 κυκλοφορίες που είχα στη λίστα μου, ξεχωρίζω δύο ως δίσκους της χρονιάς: ANIME του Φοίβου Δεληβοριά, Pillow Shifter της Demetria. Για τον πρώτο γράφτηκαν πάρα πολλά, για τον δεύτερο όχι όσα θα έπρεπε. Βάζοντάς τους δίπλα δίπλα, πολλές ομοιότητες και πολλές διαφορές μπορεί να εντοπίσει κανείς. Ξεκινώντας από τα εξώφυλλα, που μοιάζουν σε ύποπτα μεγάλο βαθμό, και περνώντας στις παραδοσιακές αξίες του τραγουδιού, στις οποίες υπακούν και οι δύο, μπορούμε ακόμα να βρούμε αντιστίξεις, όχι μόνο στα φύλα και τις ηλικίες των δημιουργών (49/22), αλλά και στη γλώσσα που χρησιμοποιούν (ελληνικά/αγγλικά), στην ποσότητα δημιουργικής τρέλας που εντοπίζεται εντός των πονημάτων τους (λελογισμένη/μπόλικη), στον αριθμό συνεργατών (κάμποσοι/σχεδόν κανένας)...

Το ANIME είναι ένας δίσκος μπετόν-αρμέ: στιβαρή τραγουδοποιία, απλή, μελωδική, ρέουσα, χωρίς κανένα άγχος για εντυπωσιασμούς, χωρίς τουπέ, απολύτως προσγειωμένη στις ανάγκες του καλλιτέχνη και του κοινού. Είναι υποτιμημένη αυτή η ικανότητα για έναν δημιουργό: να μπορεί να αφουγκραστεί αυτό που συμβαίνει γύρω του, αυτό που συζητιέται, αλλά και αυτό που υφέρπει. Ο Δεληβοριάς εδώ βρίσκει το mojo του, που σε κάποιες στιγμές της Καλλιθέας φαινόταν, αν όχι ακριβώς να το έχει χάσει, πάντως να το έχει "αναθέσει" στον ήχο και στην παραγωγή. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη-ποταμό που έκανα μαζί του, για λογαριασμό του mic.gr (εδώ η συνολική ανασκόπηση του σάιτ).

Το Pillow Shifter είναι μια επίσης πολύ προσεχτικά δουλεμένη εργασία. Η νεαρή Demetria κάνει εδώ τα πάντα: συνθέτει, ερμηνεύει, παίζει όλα τα όργανα. Τα κάνει όλα καλά, φτιάχνοντας κάτι που έχει κι έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, καθώς στέκεται μακριά από τις καλογυαλισμένες επαγγελματικές παραγωγές, αλλά και εκτός της κακώς εννοούμενης ερασιτεχνίας. Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που έκανα μαζί της, για λογαριασμό του Mix Grill.

Το Μετρό του ΛΕΞ ήταν μάλλον καταδικασμένο να μην συζητηθεί όσο το αριστουργηματικό του 2XXX (2018), παρότι είναι ένα έξοχο άλμπουμ. Όμως ο θεσσαλονικιός ράπερ δέσποσε στην επικαιρότητα και με τη συναυλιακή επίδειξη δύναμης που έκανε σε δύο περιπτώσεις (Νέα Σμύρνη, Θεσσαλονίκη). Σε επίπεδο άλμπουμ, πάντως, μάλλον μεγαλύτερου καλλιτεχνικού εκτοπίσματος ήταν το Amazons Of The Concrete της Sara ATH. Τολμώ εδώ να προτείνω, έχοντας φυσικά συναίσθηση ότι τα μεγέθη απέχουν πολύ, και την Αναντικατάσταση των Litho Valeto, περισσότερο ως κυκλοφορία που μοιάζει να κυοφορεί πράγματα για τους κρήτες χιπχοπάδες.

Από την "παραδοσιακή" κοίτη του ελληνικού τραγουδιού, ένας δίσκος που ξεχωρίζω είναι το Κολιμπρί του Γιάννη Χαρούλη. Πρόκειται για πολύ προσεγμένη παραγωγή, με δυνατά τραγούδια, που βρίσκει τον καλλιτέχνη σε ανοδική φάση, με τάσεις ανοίγματος. Ο Χαρούλης προφανώς σκάβει μέσα του, κι εμείς μόνο να κερδίσουμε έχουμε.

Βγήκαν κι άλλοι όμορφοι δίσκοι στον ευρύτερο αυτόν χώρο, όπως τα Δύο Λάθη των Φώτη Σιώτα και Θοδωρή Γκόνη, και η Πρώτη Βόλτα του Γιάννη Διονυσίου (στίχοι Κώστα Φασουλά, μουσικές διαφόρων, ενορχηστρώσεις Σιώτα). Οφείλω να σημειώσω ότι ο Φώτης Σιώτας έχει, αργά αλλά σταθερά, αναδειχθεί σε μουσικό πασπαρτού, που μπολιάζει με τον ήχο και τις ιδέες του διάφορες δουλειές, ενώ προσφέρει ολοένα και περισσότερο και συνθετικά. Ωραία και η Σπίθα, που έφτιαξε ο Θέμης Καραμουρατίδης για τη Μελίνα Κανά, όπως επίσης και ο Άσωτος Καιρός, του Νίκου Ξυδάκη, με τη Βερόνικα Δαβάκη. Τέλος, ο Πάνος Μαλαχιάς, με το Περαστικοί & Ευγνώμονες, κατέθεσε ένα ιδιαίτερα μεστό -και πολυτελές, στη χειροπιαστή του εκδοχή- άλμπουμ, με τη συμμετοχή πολλών στιχουργών και ερμηνευτών· χωρίς, όμως, αυτό το τελευταίο να οδηγεί το αποτέλεσμα σε πολυδιάσπαση.

Στους τραγουδοποιούς, στέκομαι ιδιαίτερα στο Η Άνοιξη Που Θα 'ρθει του Θέμου Σκανδάμη, το οποίο περιέχει μια ιδιαίτερα συνεπή, όσο και απολαυστική, σειρά τραγουδιών. Όμορφo άλμπουμ είναι επίσης το Primavera του Γιώργου Περού, ενώ και ο Αντώνης Λιβιεράτος, με το Οβολός Στο Στόμα, πρόσθεσε  τη δική του, ολίγον λοξή ματιά στο ηχητικό τοπίο της χρονιάς.

Στα συγκροτήματα ξεκινάω από το πιο fun ακρόαμα της χρονιάς, που δεν είναι άλλο από το Ανάστασις Νεκρών των Nurse Of War. Οι τύποι αυτοί βγάζουν ενέργεια, χιούμορ και τρέλα, και εγγυώνται διασκεδαστικές ακροάσεις. Το Νιαούρισμα Της Γάτας, των Καταχνιά, είναι οπωσδήποτε ο δίσκος που φέρει τα περισσότερα παράσημα στον τομέα της κριτικής αποδοχής -και δικαίως. Ωραίος δίσκος, με σαγηνευτικό, μυστηριακό κλίμα, είναι το Libation των Echo Train, ενώ και οι Bazooka κατάφεραν αρκετά πράγματα στο Κάπου Αλλού. Τέλος, αξίζουν οπωσδήποτε ακροάσεων το Arsenal Of Hope των Deaf Radio, και το Wanderlust των Sugar For The Pill.

Στον τζαζ/οργανικό χώρο είχαμε επίσης πολλά αξιόλογα πράγματα. Ξεχώρισα το Quintessence του Billy Pod, το It's About Spirituality (A Tribute To Charlie Haden) των B.Y.S. Trio, και το Live At St. Paul's Anglican Church - Athens του Stavros Lantsias Trio (κυκλοφορία του Δεκεμβρίου του '21 αυτή). Η Μαρία Πανοσιάν επέστρεψε στη δισκογραφία μετά από αρκετό καιρό, και το The Charm Of Darkness έχει όντως μια γοητεία. Το Flamenco Odyssey είναι ένα υπερφιλόδοξο εγχείρημα του Χρίστου Τζιφάκι, που κάθε άλλο παρά κατακρημνίζεται, και το Κρατήρων, των Δημήτρη Τσιρώνη και Βύρωνα Κατρίτση, είναι μια τολμηρή καταβύθιση σε φλέγοντα ηχοχρώματα. Κακώς παραλείπω τόσα χρόνια τους δίσκους του αδερφού μου, του Χρήστου Χριστοδούλου, για λόγους -και καλά- αντικειμενικότητας. Το Risk Of Rain 2: Survivors Of The Void μπορεί να μη βρει ποτέ στην Ελλάδα αντίστοιχο κοινό με εκείνο που απολαμβάνει εκτός συνόρων, όμως αποδεικνύει για πολλοστή φορά, όχι μόνο την ικανότητα, αλλά και την εργατικότητά του.

Για τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, ότι και να πούμε πια είναι λίγο. Έδωσε και πάλι ισχυρό στίγμα, καταθέτοντας, μάλιστα, δύο κυκλοφορίες μέσα στη χρονιά: το EP IN[A]HABIT, που περιέχει μουσική για την ομώνυμη παράσταση χορού, και το άλμπουμ Electric Solo, που αποτυπώνει υλικό το οποίο παρουσίαζε για καιρό σε ζωντανές εμφανίσεις του. Αξίζουν και τα δύο, το δεύτερο όμως είναι απλά εξαιρετικό.

Κλείνοντας το κεφάλαιο ετούτο, αναφέρω μερικά τραγούδια που ξεχώρισα· αυτόνομες κυκλοφορίες ή κομμάτια δίσκων που δεν αναφέρθηκαν παραπάνω. Ξεκινώ με "Το Ρήγμα", των Σωκράτη Μάλαμα και Μάνου Τσιλιμίδη, με ερμηνεύτρια τη Μαριάννα Παπαμακάριου, που είναι ένα τεράστιο άσμα. Δημοσιοποιήθηκε στη σειρά "Τα Λαϊκά Παραλειπόμενα", που τρέχει στο YouTube κανάλι του λαοφιλή τραγουδοποιού, και η οποία παρουσιάζει τραγούδια παλαιότερα, που δεν βρήκαν θέση στους δίσκους του. Εύλογα γεννιέται η απορία για το πώς είναι δυνατόν το συγκεκριμένο να έμεινε στο συρτάρι ως σήμερα. Αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ.

Σε εντελώς άλλο κλίμα, το "Κανείς Δε Θα Καταλάβει" του Pelion Rivers (aka Άγγελος Αϊβάζης) είναι ένα όμορφο φολκ διαμαντάκι, ενώ και η "Ανισόπεδη Ντίσκο" του Pan Pan χτυπάει ευαίσθητες χορδές που συνδέονται με τη νοσταλγία. Βρήκα πολλά υποσχόμενη και την Alkyone, κυρίως εξαιτίας του "Genesis". Το "Τακούνια Για Καρφιά", του Ορέστη Ντάντου, με την Ιουλία Καραπατάκη, είναι ένα ακόμα ωραίο κομμάτι, από τον ομώνυμο δίσκο -που ως σύνολο μού άφησε μια  κάπως στυφή γεύση. Κάπως περισσότερα περίμενα και από τη Yenna της Μαρίνας Σάττι, αλλά ξεχωρίζω κάποια τραγούδια από εκεί, κυρίως το "Πόνος Κρυφός". 

Στον κόσμο των μοναχικών τραγουδιών υπάρχουν, βεβαίως, και οι Σκιαδαρέσες. Τα δύο κορίτσια εκπέμπουν μέσω του YouTube τα αυτοσχέδια σήματά τους (πλέον υπάρχουν και στο Spotify), και έχουν πολύ ενδιαφέρον -και ως φαινόμενο της εποχής. Έχουν πολλά απολαυστικά τραγούδια, αλλά "Το Τραγούδι Του Μαλάκα" είναι ένα κομψοτέχνημα -τελεία και παύλα.

Εταιρείες, ανεξαρτησίες

Είναι συντριπτικό το ποσοστό των παραπάνω κυκλοφοριών που εκδόθηκαν είτε από τις λεγόμενες μικρές εταιρείες, είτε εντελώς αυτόνομα, από τους ίδιους τους δημιουργούς. Οι κάποτε κραταιές πολυεθνικές φαίνεται πως κινούνται πια μόνο από την όποια κεκτημένη ταχύτητα, έχοντας ολοένα και πιο σπάνια να προτείνουν κάτι ουσιαστικό. Δεν είναι λίγες, πάντως, και οι ανεξάρτητες που πηγαίνουν με μπούσουλα εκείνο το παλιό και φθαρμένο manual, που γράφτηκε τον περασμένο αιώνα.

Οφείλω εδώ να αναφέρω κάποια label, και ξεκινώ από την Puzzlemusik. Η οποία δείχνει αξιοθαύμαστη συνέπεια, για περισσότερα από 15 χρόνια πια, και στις επιλογές που κάνει ως προς το ρεπερτόριο, αλλά και επειδή συνεχίζει να στέλνει χειροπιαστά promo -κάτι που εμείς οι παραδοσιακοί μουσικόφιλοι εκτιμούμε ιδιαιτέρως. Πολύ καλά στη συνέπεια τα πηγαίνει και η Inner Ear, ενώ και το Όγδοο έχει μια φροντισμένη παρουσία.

Βρισκόμαστε, πάντως, στην εποχή του Spotify και του Bandcamp, και οι δημιουργοί έχουν εδώ και χρόνια στα χέρια τους όλα τα εργαλεία για να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους. Δεν είναι σε καμιά περίπτωση εύκολο κάτι τέτοιο, καθώς απαιτεί συγκέντρωση, αυτοπειθαρχία, μεγάλες δόσεις πίστης και μακρόχρονη δέσμευση, πριν προκύψουν τα όποια ορατά αποτελέσματα. Η πληθώρα προσφοράς δυσχεραίνει τη μετάδοση του σήματος του ανεξάρτητου δημιουργού -εξ ου και οι εταιρείες που έχουν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στο επίπεδο της επικοινωνίας μπορούν και επιβιώνουν.

Οι συναυλίες -ή η απουσία αυτών

Σε τούτη τη γωνιά της Ελλάδας, η συναυλιακή εμπειρία σπανίζει. Δεν ήταν, βέβαια, πάντοτε έτσι. Στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια είχα την ευκαιρία να δω συναυλίες αξιώσεων, κυρίως στο Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Σπάρτη. Μιλάω για καλλιτέχνες όπως ο Σαββόπουλος, ο Μαρκόπουλος, ο Ξαρχάκος, ο Χατζιδάκις, ο Κηλαηδόνης... Πλέον αυτά έχουν ατονήσει, καθώς έχει επέλθει μια παρακμή που καθρεφτίζεται ταιριαστά στην εικόνα της παρούσας Δημοτικής Αρχής. Αλλά αυτά είναι κομμάτια μιας άλλης συζήτησης...

Το '22 είχα την ευκαιρία να δω κάποιες λίγες συναυλίες από "μεγάλα ονόματα". Στις 3 Ιουλίου είδα τον Ορφέα Περίδη στη Μαγούλα, σε μια δωρεάν για το κοινό συναυλία που διοργάνωσε το ιδιαίτερα δραστήριο Πολιτιστικό και Φιλανθρωπικό Σωματείο "Άγιος Νίκανδρος". Ήταν καλός ο εξαίρετος τραγουδοποιός (για όσο τον είδα, καθότι έφτασα αργοπορημένος), όμως το ύφος και το ήθος της παρουσίας του και των τραγουδιών του δεν ταίριαζε καθόλου με την τσίκνα από τους παρακείμενους πωλητές γρήγορου φαγητού.

Το φθινόπωρο είχαμε την ευκαιρία να δούμε και ένα διάσημο πλέον τηλεοπτικό ζευγάρι, σε ξεχωριστές όμως εμφανίσεις. Την αρχή έκανε η Ρένα Μόρφη, που εμφανίστηκε με τη μπάντα της στην τελετή λήξης του 40ού διεθνή αγώνα υπερμαραθωνοδρόμων Σπάρταθλον, την 1η Οκτωβρίου, κλείνοντας τη βραδιά.

Παρότι δεν είναι απολύτως του γούστου μου το ρεπερτόριο της δημοφιλούς ερμηνεύτριας, οφείλω να καταγράψω ότι επί σκηνής στάθηκε όχι απλώς καλά, αλλά εξαιρετικά, συνεπικουρούμενη και από μια πολύ καλή μπάντα (Λάμπης Κουντουρόγιαννης στην ηλεκτρική κιθάρα, Δημήτρης Μπαλογιάννης στην ακουστική κιθάρα, Βαγγέλης Στεφανόπουλος στα πλήκτρα, Carlos Menendez στα κρουστά, Σπύρος Λιγκώνης στα τύμπανα). Έχοντας στη μνήμη μου την παρουσία της στο τηλεοπτικό Μουσικό Κουτί, όπου ο ρόλος του φωνητικού πασπαρτού (είναι επόμενο να) την αδικεί ενίοτε, ξαφνιάστηκα από την πυγμή και την επικυριαρχία της ερμηνεύτριας στον χώρο που έχει επιλέξει να κινείται. Πείστηκα, εν ολίγοις, από τις προθέσεις της -και από τις εξηγήσεις που έδωσε εκείνο το βράδυ, σχετικά με αυτό που προσπαθεί, το οποίο περιέγραψε ως μία συνέχεια εκείνου που επιχείρησε κάποτε ο Μανώλης Χιώτης. Ήταν επίσης χρήσιμο που είδα με τα μάτια μου τι συμβαίνει στα κοριτσόπουλα όποτε ηχεί το "Όταν Σου Χορεύω". Χάρηκα, τέλος, που είχα την ευκαιρία, έπειτα, να ανταλλάξω δυο κουβέντες, μετά από πολλά χρόνια, με τον υπερταλαντούχο Μπαλογιάννη.

Setlist: 1. Μέχρι Το Πρωί (Mis Sentimientos) 2. Μαχαιριά 3. Ανήμερη Καρδιά 4. Σε Έλεγα Αγάπη Μου 5. Σαν Χουάν 6. Αμάντο Μίο (Amado Mio) 7. Το Φορτίο 8. Θα Ανέβω Να Σε Βρω 9. Χάθηκες (Δεν Έχει Δρόμο Να Διαβώ) 10. Δε Με Ξέρεις 11. Πες Την Αλήθεια 12. Όταν Σου Χορεύω 13. Αργοσβήνεις Μόνη 14. Ξύπνα Αγάπη Μου/Baila Que Rico Mambo? 15. Mourmoura 16. Τα Πιο Ωραία Λαϊκά 17. Σ' Έβλεπα Στα Μάτια 18. Έτσι Είν' Η Ζωή 19. Ταινία 20. Όταν Σου Χορεύω

Τον έτερο πόλο του διδύμου, τον Νίκο Πορτοκάλογλου δηλαδή, τον είδα στη Βαμβακού, και κατέγραψα αναλυτικά τις εντυπώσεις μου από την εντυπωσιακή εμφάνισή του, εδώ.

Πέραν αυτών, είχα την ευκαιρία να χαρώ σε αρκετές περιπτώσεις τις μαθήτριες και τους μαθητές του Μουσικού Σχολείου Σπάρτης, και ήδη ξεχωρίζω κάποια ταλέντα. Πέρασα επίσης και από κάποιες μουσικές βραδιές της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης, που αποτελούν πολιτιστική όαση για την πόλη.

Ο μουσικός τύπος

Το γεγονός της χρονιάς στα της μουσικής δημοσιογραφίας ήταν το φιάσκο της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού Rolling Stone. Η έκδοση ξεκίνησε με προοπτικές, αφού πέρα από τα εχέγγυα του τίτλου, το πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε στα τέλη του '21, άφηνε υποσχέσεις: η ομάδα των συνεργατών συνδύαζε άξιους παλιούς (Μάρκος Φράγκος, Νίκος Πετρουλάκης, Σπήλιος Λαμπρόπουλος, Μαρία Μαρκουλή κ.ά.) με ικανούς νεότερους (ανάμεσά τους και ο παλιός συνεργάτης από την εποχή του Avopolis και του Sonik Άγγελος Κλειτσίκας), το εξώφυλλο έβαζε δίπλα δίπλα τον Παύλο Παυλίδη και τον ΛΕΞ, η έκδοση ήταν πολυτελής... Αρκετοί ελπίσαμε ότι θα είχαμε ξανά σοβαρό λόγο για να πηγαίνουμε στο περίπτερο.

Όμως, σταδιακά η ποιότητα και η σπιρτάδα υποχώρησαν, οι σελίδες άρχισαν να λιγοστεύουν, οι φήμες για παρασκηνιακές κόντρες φούντωναν, κάποια στιγμή έγινε και μια μεγάλη αλλαγή στο προσωπικό. Ώσπου, εντελώς απροειδοποίητα, δεν ακολούθησε άλλο τεύχος, έπειτα από εκείνο του Ιουλίου· ήταν μόλις το 8ο.

Για πολλούς μήνες οι αγοραστές/αναγνώστες μείναμε στο σκοτάδι σχετικά με το τι είχε συμβεί. Ούτε η People Media (η ιδιοκτήτρια εταιρεία), ούτε Η Εφημερίδα Των Συντακτών (με την οποία κυκλοφορούσε το περιοδικό), φρόντισαν να βγάλουν κάποια ανακοίνωση. Χρειάστηκε να φτάσουμε στον Μάρτιο του 2023, για να δούμε ένα άρθρο του Δημήτρη Κανελλόπουλου (εκ των συνεργατών του περιοδικού, αλλά και της εφημερίδας), το οποίο επιχείρησε να εξηγήσει κάποια πράγματα. Πάντως και πάλι πολλά ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Αληθεύει ότι μετά την κυκλοφορία του τεύχους 8 η People Media ήρθε σε ρήξη με την εφημερίδα, και αποφάσισε στο εξής να κυκλοφορεί το περιοδικό ανεξάρτητα; Έχει υπόσταση ο ισχυρισμός ότι τα "κεντρικά" του τίτλου, οι Αμερικανοί δηλαδή, τελικά πήραν πίσω τα δικαιώματα για την έκδοση, δίνοντας οι ίδιοι τέλος στην όλη ιστορία; Η εξήγηση ότι η κυκλοφορία σταμάτησε επειδή δεν υπήρχαν διαφημιστικά έσοδα μοιάζει να μη στέκει: πώς να πιστέψουμε ότι μια εταιρεία που αναλαμβάνει μεγάλες διεθνείς παραγωγές στον χώρο του θεάματος δεν είχε κάνει οικονομικό πλάνο για ένα σεβαστό βάθος χρόνου;

Εκείνο που ισχύει σίγουρα είναι ότι, ενώ κάποιοι συνεργάτες του περιοδικού εισέπραξαν κάποια στιγμή τα καθυστερούμενα, υπάρχουν άλλοι που παραμένουν απλήρωτοι, και συναντούν τοίχο στις προσπάθειές τους να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους. Η εταιρία βέβαια συνεχίζει ανενόχλητη τη δουλειά της, αναλαμβάνοντας υπερπαραγωγές όπως το The Phantom Of The Opera. Κι αν μια τέτοια συμπεριφορά δεν μάς εκπλήσσει ακριβώς, εκείνο που απογοητεύει είναι η στάση της Εφημερίδας Των Συντακτών· η οποία έχει, θεωρώ, την ηθική υποχρέωση, έστω και τώρα, να αναφέρει -και να στηλιτεύσει- το γεγονός. Εκτός αν η στάση της στα εργασιακά θέματα και η ανησυχία της για την ποιότητα της ενημέρωσης είναι α λα καρτ.

Σε άλλα νέα, μέσα στο 2022 είδαμε να συνεχίζεται η κατρακύλα στην ποιότητα, αλλά και στον αριθμό, των κειμένων που διαβάζουμε -μιλάω κυρίως για τον ηλεκτρονικό τύπο εδώ. Οι κριτικές έχουν αντικατασταθεί είτε από δελτία τύπου και υπερφίαλες παρουσιάσεις είτε -σπανιότερα- από συκοφαντικά και ψευδή κείμενα· οι συνεντεύξεις είναι γεμάτες χαϊδέματα· τα άρθρα και τα αφιερώματα βρίθουν λαθών και ανακριβειών. Η απουσία ουσιαστικής αρχισυνταξίας και επιμέλειας κειμένων, ακόμα και σε σάιτ που είναι -υποτίθεται- επαγγελματικά, βγάζει μάτι: κακά ελληνικά, τυπογραφικά, ορθογραφικά και εκφραστικά λάθη με τη σέσουλα. Σπανίζουν πια οι εμπνευστικές παρουσίες, και οι πένες που γνωρίζουν -ή υποψιάζονται έστω- τον ρόλο και την ευθύνης τους.

Ευτυχώς υπάρχουν και πλευρές του πράγματος που επιτρέπουν την αισιοδοξία. Οι γυναικείες υπογραφές, για παράδειγμα, είναι πλέον περισσότερες και καλύτερες από ποτέ. Θα αναφέρω κάποια ονόματα -κι ας κινδυνεύω να ξεχάσω κάποια: Χριστίνα Κουτρουλού, Μαρία Παππά, Τάνια Σκραπαλιώρη, Μαριάννα Βασιλείου, Ελένη Φουντή. Τις διαβάζω, και μαθαίνω, και χαίρομαι, γιατί έχουν ταλέντο, και συναίσθηση του τι είναι αυτό που κάνουν. Αλλά διαβάζω και τον Κώστα Σακκαλή, και τον Δημήτρη Όρλη, και τον Αντώνη Κωνσταντάρα... Υπάρχουν κι άλλες, κι άλλοι· αλλά χρειάζονται -όλοι χρειαζόμαστε- σωστά πλαίσια, συνθήκες, καθοδήγηση, για να μπορέσουν να ανθίσουν. Και βέβαια χρειάζονται -χρειαζόμαστε- τριβή: γράφοντας ένα κείμενο τον μήνα, δουλειά δεν γίνεται.

Πέρα από φερέλπιδες περιπτώσεις, υπάρχουν φυσικά και οι φάροι. Αν κανείς θέλει να γράψει μια μέρα καλά κριτικά κείμενα, θα πρέπει π.χ. να διαβάζει ανελλιπώς Χάρη Συμβουλίδη. Αν θέλει να μάθει ιστορικές λεπτομέρειες ή να ενημερωθεί για νέες κυκλοφορίες, ας παρακολουθεί τον Φώντα Τρούσα. Αν θέλει να κάνει καλές συνεντεύξεις, ας αναζητήσει εκείνες του Αντώνη Μποσκοΐτη. Θα ήταν ευτυχές αν διαβάζαμε πιο συχνά κείμενα του Στυλιανού Τζιρίτα και του Αντώνη Ξαγά· και αν μπορούσαμε να βρούμε νέα γραπτά του Βαγγέλη Πούλιου και του Διονύση Κοτταρίδη.

Όσο για την ξερολίαση, τη χαιρεκακία, τη διαστρέβλωση, τον εξυπνακισμό, την προσωπική οπτική που δεν αφήνει χώρο στην αμφιβολία, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που υπονομεύουν τη δημόσια συζήτηση γύρω από τη μουσική και υποβιβάζουν ακόμα περισσότερο την υπόληψη των κριτικών, δεν πρόκειται να πάψουμε να τα συναντάμε, ακόμα και στα κείμενα εκείνων που ενίοτε επαινούμε. Το ερώτημα είναι αν προκρίνουμε τη συγκαταβατικότητα ή τη σύγκρουση. Σε κάθε περίπτωση, οι καιροί αλλάζουν, και καλό θα είναι οι κριτικοί να μη ζητούν μόνο την εξέλιξη των καλλιτεχνών, αλλά να φροντίζουν και για τη δική τους πρόοδο.

Επίλογος με ένα αντίο

Το δεύτερο μισό του '22 βίωσα πολύ δύσκολες καταστάσεις, που ευτυχώς είχαν ένα αίσιο τέλος. Λίγο πριν την εκπνοή της χρονιάς, όμως, ήρθε ο ξαφνικός χαμός ενός παλιού γνώριμου. Ο Δημήτρης Παναγιωταράκος, ο Μήτσος, με τον οποίο μοιράστηκα πολλές μουσικές στιγμές στα μαθητικά χρόνια, πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου. Έμαθα το νέο από τον τοίχο της Μαρίας Θανασούλια, και το αρχικό σοκ διαδέχτηκε η βουτιά στις εικόνες της μνήμης: το υπόγειο που μοιραζόμασταν για τις πρόβες μας, οι συναυλίες, οι έντονες συζητήσεις και διαφωνίες... Μετά οι δρόμοι μας χώρισαν, κι ο Μήτσος έκανε πολλά, πάντα γύρω από τη μουσική: έπαιξε σε συγκροτήματα (The Darkstar), δούλεψε ως DJ (Sin & Soul), έδρασε ως θιασώτης του αθηναϊκού σκληρού ήχου. Τον αποχαιρετίσαμε με μαυρισμένες καρδιές, σύσσωμη η μουσική οικογένεια της Σπάρτης, αλλά και οι σύντροφοί του από την πρωτεύουσα, στις 21 του Δεκέμβρη. Κάποια στιγμή πρέπει να γραφτεί η ιστορία του...

Όλη η αλήθεια για το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision

Πριν ακόμα συμπληρωθούν 24 ώρες από τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε το "Better Love", το τραγούδι με το οποίο η Κατερίνα Ντούσκα θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον φετινό διαγωνισμό της Eurovision, το αντίστοιχο κλιπ στο YouTube μετράει ήδη μερικές εκατοντάδες χιλιάδες παιξίματα. Ποια είναι, όμως, αυτή η "καλύτερη αγάπη" για την οποία μάς τραγουδά η νεαρή τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια;

Μια ματιά στους στίχους δίνει ενδεχομένως κάποιες απαντήσεις. "Teach me carelessness" και "I'm about to see all that's made up/ And everything they want from us" και "I've lost enough". Μιλάει για έναν κατασκευασμένο, στημένο κόσμο το τραγούδι, και για εκείνους που ζητούν, που επιτάσσουν τα πάντα, σε αντιδιαστολή με εκείνο που ποθεί αληθινά ο άνθρωπος: την ανεμελιά, γιατί έχει ήδη χάσει πολλά. Ξεκαθαρίζει ότι ο πόθος γι' αυτό το ζητούμενο έρχεται με ορμή από τα βάθη της ύπαρξης: "I can't hide it/ I won't fight this/ Yearning feeling inside", αλλά και ότι απαιτείται δράση προκειμένου αυτό να επιτευχθεί: "No pain no gain" και "Go deep with me".

Αλλά και το βίντεο του τραγουδιού λειτουργεί συμπληρωματικά προκειμένου να στοιχειοθετηθεί το μήνυμα. Το αποκλειστικά γυναικείο καστ που πλαισιώνει την πρωταγωνίστρια μοιάζει να βολοδέρνει στο γυμνό σκηνικό, ανέκφραστο, έχοντας χάσει την επαφή του, θα 'λεγε κανείς, με ό,τι συνιστά ουσιαστικό βίωμα. Όλες οι φιγούρες είναι ντυμένες σε ροζ χρώματα, εκτός από δύο: μοιάζουν οι μόνες ικανές να ξεφύγουν από το απάνθρωπο κατεστημένο και ήδη κουνούν τα πέπλα-φτερά τους, έτοιμες να πετάξουν μακριά.

Είναι, λοιπόν, το κομμουνιστικό όραμα αυτό που επαγγέλλεται το "Better Love". Γιατί μια καλύτερη αγάπη θα υπάρξει μόνο αν ο άνθρωπος βρει το αληθινό νόημα πίσω από την επίπλαστη ευημερία (που κι αυτή πηγαινοέρχεται, εδώ που τα λέμε) του καπιταλιστικού συστήματος. Τα ημίμετρα (το ροζ) είναι καλά για το εδώ και το τώρα, αλλά πρέπει να πάμε παρακάτω, πιο βαθιά (στο κόκκινο), είναι σαν μας λέει.

Τι άλλο θα μπορούσαμε, δηλαδή, να περιμένουμε από την ΕΡΤ και μιαν απευθείας ανάθεση στη δεδομένη συγκυρία και με τους δεδομένους υπευθύνους, από μια ακόμη κεκαλυμμένη απόπειρα εκπόρθησης ενός ακόμα προπυργίου του σαθρού κόσμου στον οποίο ζούμε; Από το 2015, που έγινε σαφές ότι η απευθείας σύγκρουση με τις δομές δεν θα έφερνε ευτυχή αποτελέσματα, η μάχη έχει μεταφερθεί στο παράπλευρο και στο συμβολικό επίπεδο, όπου υπάρχουν τα εργαλεία να πριονιστεί η ηγεμονία των εγκαθιδρυμένων μοντέλων ζωής και σκέψης. Και ένα πολύ καλό εργαλείο είναι ο εγκιβωτισμός του μηνύματος σε μια απόλυτα σύγχρονη εκδοχή της ποπ μουσικής και η αποστολή του σε έναν διαγωνισμό που απασχολεί εκατομμύρια πολίτες της Δύσης -και όχι μόνο.

Κάποιοι έψαχναν για ράβδους χρυσού στο περιβόητο αεροπλάνο που ήρθε από τη Βενεζουέλα τις προάλλες, όμως μάλλον άλλου είδους ήταν το φορτίο που κουβαλούσε. Είναι άραγε αλήθεια ότι σε αυτή την πολύπαθη γωνιά του κόσμου γυρίστηκε το εν λόγω βίντεο-κλιπ; Ίσως να μη μάθουμε ποτέ την απάντηση σε αυτό, αλλά και σε άλλα ερωτήματα που προκύπτουν. Όμως το κρισιμότερο ερώτημα, σε ό,τι αφορά το ουσιαστικό διακύβευμα, το θέτει επιτακτικά το ίδιο το τραγούδι:

"What you waiting for?"

Η "Εκκωφαντική Σιωπή" του Γιώργου Λιτσικάκη

Δελτίο τύπου

"Εκκωφαντική Σιωπή"

Το νέο ψηφιακό single του Γιώργου Λιτσικάκη.

Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτο άλμπουμ του, Δεν Πειράζει, μια δουλειά που  ξεχώρισε και αγαπήθηκε τόσο από το κοινό, όσο και από τον έντυπο και ηλεκτρονικό μουσικό τύπο, ο Γιώργος Λιτσικάκης επιστρέφει στη δισκογραφία με ένα νέο τραγούδι.

Μετά από μια δυναμική συναυλία στον κήπο της ΕΡΤ στα πλαίσια του Summertime 2018, και λίγο πριν τις χειμερινές του εμφανίσεις, περνάει το κατώφλι του στούντιο, κυκλοφορώντας το νέο του ψηφιακό single με τίτλο "Εκκωφαντική Σιωπή".

Ένα κομμάτι που παντρεύει τις αρμονικές φόρμες του grunge και τον λυρισμό των εγχόρδων με στίχους που χτυπάνε κατευθείαν στο στομάχι.

Ένα τραγούδι για όσα ποτέ δεν τόλμησαν να ειπωθούν. Μια κραυγή γι’ αυτούς που έχασαν τη φωνή τους μέσα στα αφόρητα «βολικά» κελιά της σιωπής. Μια κλωτσιά σε κλειδωμένες πόρτες και κάλεσμα για μια ζωή απαλλαγμένη από σκιές. Ένας ύμνος για όσους τόλμησαν να φωνάξουν, αυτά που κάποτε ψέλλιζαν στο σκοτάδι.  Για όσους τίναξαν από πάνω τους το δίχτυ της αυτολύπησης. Για όσους δέχτηκαν βία, παρενόχληση και εκμετάλλευση, μα κατάφεραν να προχωρήσουν και να κοιτάξουν κατάματα τη ζωή. Για τους «ευάλωτους» που χλευάστηκαν όντας ευαίσθητοι και διαφορετικοί. Γι’ αυτούς... που αγάπησαν τον εαυτό τους.

Διαθέσιμο δωρεάν στην ιστοσελίδα www.giorgoslitsikakis.gr ή προς προαιρετική αγορά στις ψηφιακές πλατφόρμες όπως, iTunes, Google play, Amazon κλπ.

Το τραγούδι συνοδεύει videoclip που αποτυπώνει με ακρίβεια το μήνυμα του τραγουδιού. Συμμετέχει ο ηθοποιός Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος, ενώ την επιμέλειά του υπογράφει ο Σταύρος Συμεωνίδης.

Συντελεστές:
Στίχοι, μουσική : Γιώργος Λιτσικάκης
Ενορχήστρωση, ηχογράφηση, παραγωγή : Γιώργος Λιτσικάκης
Η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering έγιναν στο NobileSoundStudio (www.nobilesound.gr)
Έπαιξαν οι μουσικοί :
Χρήστος Βίγγος: τύμπανα
Θοδωρής Σταυριανός: ηλεκτρικό μπάσο
Σταύρος Παργινός: τσέλο
Γιώργος Λιτσικάκης: ηλεκτρικές κιθάρες, βιολί, πλήκτρα, φωνή.

Official Links:
www.giorgoslitsikakis.gr
www.youtube.com/giorgoslitsikakis
www.facebook.com/Giorgos.Litsikakis

Δισκοβόλος playlist 29/5/2017

Τα περιεχόμενα της εκπομπής της περασμένης Δευτέρας, καθώς και η "κονσερβοποίησή" της:

1. Βάλια Κάλντα - Ματούλα Ζαμάνη
(Θανάσης Παπακωνσταντίνου)
2. Ξημέρωμα 1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ. - Μανώλης Λιδάκης
(Χρήστος Νικολόπουλος-Αλέξανδρος Αλεξάνδρου)
3. Μάντισσα - Μαρίνα Σάττι
(Μαρίνα Σάττι-Μιχάλης Κουϊνέλης)
4. Έργο Είναι Η Ζωή - Πέτρος Μάλαμας
(Λεωνίδας Μπαλάφας-Πάνος Δημητρόπουλος)
5. Διψάς Του Στίχου Το Πουλί - Ορφέας Περίδης
(Τέλλος Άγρας-Ορφέας Περίδης)
6. Η Γύρη Των Ανέμων - Ευριπίδης Μπέκος
(Ευριπίδης Μπέκος)
7. Έλα Και Πάμε - Θανάσης Αλευράς/Ρίτα Αντωνοπούλου
(Νικόλας Λειβαδίτης)
8. Baby I Hate You - Lia Hide
(Lia Hide)
9. Οι Φίλοι Μου - Παναγιώτης Γκίκας
(Παναγιώτης Γκίκας)
10. Μελάνι - Μαρία Μαθιουδάκη
(Μαρία Μαθιουδάκη)
11. Μονόλογος - Ασπασία Στρατηγού
(Κωνσταντίνος Πλούσιος)
12. Σε Λίγο Ξημερώνει - Πέτρος Βεντουρής/Σαββέρια Μαργιολά
(Πέτρος Ν. Βεντουρής-Πέτρος Π. Βεντουρής-)
13. Πλάι Σου Ήσυχα - Κος Κ.
(Κος Κ.)
14. Love Comes From Above - The Low Spark
(Λευτέρης Μουμτζής-Μάριος Μιχαήλ-Στέφανος Μελετίου)

Όλη η αλήθεια για το περιβόητο νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια

Μεγάλη φασαρία ξέσπασε με αφορμή το "Komasusu", ένα νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια, το οποίο, όπως λέγεται, αφορά τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ (υπάρχει εδώ, αν επιμένετε να το ακούσετε). Ο τραγουδοποιός δέχτηκε επιθέσεις (αλλά και χειροκροτήματα) επειδή τόλμησε να αρθρώσει κριτική εναντίον της παρούσας Κυβέρνησης. Κι ενώ κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμά του αυτό, νομίζω ότι πολλοί έμειναν στην επιφάνεια και δεν έψαξαν το βαθύτερο επίπεδο νοηματοδότησης που κρύβεται στους στίχους του τραγουδιού του.

Μακράν, λοιπόν, από το να αποτελεί λίβελο εναντίον του Πρωθυπουργού, το "Komasusu" είναι ένα αυτοβιογραφικό και αυτοκριτικό κομμάτι. Ο Κωστής Μαραβέγιας τολμά να ομολογήσει τα λάθη του, τον τρόπο που "πολιτεύτηκε" μέχρι σήμερα και να προαναγγείλει μια προσπάθεια να αλλάξει, ως άνθρωπος και καλλιτέχνης.

Πάμε, όμως, να δούμε την ιστορία του Κωστή Μαραβέγια και πώς αυτή αντικατοπτρίζεται στο νέο και πολυσυζητημένο πόνημά του.

Ο Μαραβέγιας, λοιπόν, έσκασε μύτη με έναν δίσκο που μάλλον λίγοι άκουσαν όταν πρωτοκυκλοφόρησε (Ραδιοπειρατής, 2003), ο οποίος έδειχνε, πάντως, ότι ο τραγουδοποιός/μουσικός και ταλέντο διέθετε, και χιλιόμετρα είχε γράψει στο κοντέρ του. Σταδιακά άρχισε να γίνεται γνωστός μέσα από συναυλιακές συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και η Ευανθία Ρεμπούτσικα κ.ά. Το άστρο του έλαμψε εκτυφλωτικά για πρώτη φορά με το άλμπουμ Ilegal, το 2007. Τότε που ο ήρωάς μας έπαιζε σαφέστατα ένα αριστερό χαρτί, κυρίως μέσω της τύπου Manu Chao περσόνας που λάνσαρε. Στον επόμενο, μάλιστα, δίσκο του τραγουδούσε "θα τα σπάσω όλα και θα βάλω και φωτιά" - ήταν το κλίμα τέτοιο τότε.

"Ήρθες απ' τ' αριστερά, μουλωχτά, πονηρά, για να πάρεις την πρωτιά" τραγουδάει σήμερα ο Μαραβέγιας, αναφερόμενος στον νεανικό εαυτό του, που ήταν σαφές από την αρχή ότι είχε τεράστιες φιλοδοξίες. Και συνεχίζει: "Μπήκατε πολλοί μαζί, αγκαζέ με βιολιά, μα η βάρκα ήταν μικρή", αναφερόμενος προφανώς στη φουρνιά των καλλιτεχνών που ξεκίνησαν μαζί του, και είχαν να αντιμετωπίσουν την μικρή μουσική αγορά της Ελλάδας. "Και καθίσατε μαζί στη μια μεριά, στη σειρά και η βάρκα μπάταρε δεξιά" κλείνει το πρώτο κουπλέ, αποτυπώνοντας το γεγονός ότι ο Μαραβέγιας και η παρέα του, προκειμένου να πετύχουν εμπορικά, υποτάχθηκαν σε ό,τι πιο συντηρητικό (επομένως και ασφαλές) είχε να επιδείξει το ελληνικό τραγούδι: σε τραγούδια που "έδιναν πόνο" από τη μια, σε τραγούδια για να κουνά κανείς ανέμελα τον πισινό του από την άλλη.

Στο ρεφρέν του τραγουδιού, ο Μαραβέγιας μας λέει: "Να μην ξεχάσουμε, τον εαυτό μας να αλλάξουμε παιδιά", αναγνωρίζοντας ότι και ο ίδιος, αλλά και πολλοί συνοδοιπόροι του στην "ποιοτική πλευρά" του τραγουδιού, έχουν πια ανάγκη μια επανεξέταση της λογικής και στάσης τους. "Αχ νεολαία μου, το κόμμα σου σού κομματιάζει τα φτερά..." συνεχίζουν οι στίχοι, συμβουλεύοντας τους νέους που λάτρεψαν εκείνη τη "θαυματουργή" φουρνιά να ψάξουν βαθύτερα και να απαιτήσουν καλύτερη μουσική από τα ινδάλματά τους.

Στο κλείσιμο του "Komasusu", ο Κωστής Μαραβέγιας αφήνει τους συμβολισμούς και κάνει σαφές το point του: "Έχει πλάκα αυτή η ζωή, τι τι τι, τι γιατί, σαν τον άνεμο κι εσύ, σαν τον άνεμο κι εγώ, χα χα χα, αχ καλό, το φυσάμε και οι δυο". Κι έτσι, από ένα εκ πρώτης όψεως οπορτουνίστικο και κραυγαλέα ανέμπνευστο τραγούδι πολιτικού σχολιασμού, το "Komasusu" μεταμορφώνεται σε ένα θαρραλέο αυτο-ξεμπρόστιασμα του Κωστή Μαραβέγια και των επιτυχημένων καλλιτεχνών της γενιάς του.

Καλώς ηρωοποιήθηκε από κάποιους, λοιπόν, ο καλλιτέχνης, αλλά για τους λάθος λόγους. Γιατί το να κριτικάρεις τον Τσίπρα σήμερα είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αλλά το να εκθέτεις την κάλπικη περσόνα σου και να δηλώνεις έτοιμος να την αλλάξεις, ήταν, είναι, και θα είναι διαχρονικά, το δυσκολότερο.

Μουσική ανασκόπηση του 2015

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της. Το 2015 ήταν περίεργο, στο μυαλό μου το έχω ως το έτος-ακορντεόν, καθώς ο χρόνος κατά τη διάρκειά του έμοιαζε να μαζεύει και να απλώνει κατά το δοκούν. Δεν ήταν η μουσική ο πρωταγωνιστής όσων δραματικών ζήσαμε τους τελευταίους 12 μήνες και για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένιωσα να αμελώ τη σχέση μου μαζί της - όπως πολλοί, έπαθα κι εγώ... πολιτική.

Παρά ταύτα, έγιναν πολλά και συναρπαστικά στην μουσική επικράτεια τη χρονιά που μάς άφησε, και, όπως πάντα, αρκούσε να ψάξεις για να τα ανακαλύψεις. Ειδικά στην εγχώρια παραγωγή, φέτος υπήρξε πληθώρα κυκλοφοριών που διεκδίκησαν με αξιώσεις την προσοχή των μουσικόφιλων. Παρακάτω παραθέτω τα 20 άλμπουμ που ξεχώρισα, σε αξιολογική σειρά. Η συγκεκριμένη λίστα συνδιαμόρφωσε την τελική εικοσάδα του Avopolis, έπειτα από ψηφοφορία των βασικών συνεργατών του site (εδώ τα αποτελέσματα):

1. Eight Winds - Sokratis Sinopoulos Quartet
2. Σtellla - Σtella
3. Καλλιθέα - Φοίβος Δεληβοριάς
4. Το Αργό Πέρασμα Των Ημερών - Μανώλης Γαλιάτσος
5. THIVA Km102 - Artefacts Ensemble
6. Η Επόμενη Μέρα - Λάμδα
7. Songs Of Thessaloniki - Savina Giannatou & Primavera En Salonico
8. Life Is Now - Μιχάλης Δέλτα
9. Θα Το 'Κανα Ξανά - Ορέστης Ντάντος
10. Πλανωδία - Σείριος Σαββαΐδης
11. Γιάν Βαν - Jan Van de Engel
12. Annica - Ανδρέας Πολυζωγόπουλος
13. Transcedence - Tania Giannouli Ensemble
14. A.O.R. - Στυλιανός Τζιρίτας
15. 2- The Next Step Quintet
16. Telepherique - Μέντα
17. Δηλητήριο Ποτισμένο Από Αγάπη - Λάμπρος Παπαλέξης Και Οι Χτισμένες... Των Θεμελίων
18. Παιχνίδια Αγάπης - Λάκης Παπαδόπουλος
19. Εσπεράντο - Δημήτρης Μυστακίδης
20. Είδα Του Τρελού Τα Κλάματα - Φωτεινή Βελεσιώτου

Ως μπόνους, διαβάστε εδώ τα 10 ελληνικά μουσικά κομμάτια που επέλεξα έπειτα από πρόσκληση του Μπλε Γιακάς Ράδιο 90.2FM των Σερρών.

Στη διεθνή δισκογραφία, τώρα, τα πράγματα είναι όπως πάντα κάπως αχανή και επόμενο είναι, όσο κι αν τρέξει κανείς, να παρακολουθήσει μόνο ένα μικρό μέρος της παραγωγής. Νομίζω, πάντως, ότι το άλμπουμ του Kendrick Lamar δεν ήταν εύκολο να διαφύγει της προσοχής οποιουδήποτε, οπότε δικαίως κέρδισε την κορυφή τόσων πολλών και ετερόκλητων λιστών. Και πάλι, η παρακάτω λίστα συμμετείχε στην ψηφοφορία του Avopolis (εδώ τα τελικά αποτελέσματα):

1. To Pimp A Butterfly - Kendrick Lamar
2. Carrie & Lowell - Sufjan Stevens
3. Black Messiah - D' Angelo & The Vanguard
4. Luys I Luso - Tigran Hamasyan
5. Have You In My Wilderness - Julia Holter
6. Break Stuff - Vijay Iyer Trio
7. Kannon - Sunn O)))
8. Currents - Tame Impala
9. No Song, No Spell, No Madrigal - The Apartments
10. Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit - Coutney Barnett
11. Luminiferous - High On Fire
12. The Epic - Kamasi Washington
13. The Magic Whip - Blur
14. Grey Tickles, Black Pressure - John Grant
15. Natalie Prass - Natalie Prass
16. Viet Cong - Viet Cong
17. No Cities To Love - Sleater-Kinney
18. In Colour - Jamie xx
19. Art Angels - Grimes
20. If You're Reading This It's Too Late - Drake

Κλείνοντας, αναφέρω τη συμμετοχή μου, με ακόμα 17 μουσικόφιλους, στην ανασκόπηση της LiFO (εδώ), αλλά και σε εκείνη του Mix Grill (εδώ και εδώ), με αρκετά διαφοροποιημένες λίστες, όμως, καθότι οι ψηφοφορίες του τελευταίου πραγματοποιήθηκαν αρκετά νωρίτερα.

Άντε, καλή χρονιά να 'χουμε!

Άρθρα III: Πολιτικά τραγούδια, Manic Street Preachers, The Beatles

12 πολιτικά τραγούδια παντός καιρού (από τα 1960s έως σήμερα)

No Manifesto: Μια ταινία για τους Manic Street Preachers

The Beatles: Οι 10 λιγότερο γνωστές ηχογραφήσεις τους

Νέο τραγούδι από τους OK!

Δελτίο τύπου

Τώρα Ζω! Το νέο single - επιστροφή των OK

Οι OK επιστρέφουν ανανεωμένοι με την πιο ώριμη κυκλοφορία τους.

Το "Τώρα Ζω" είναι το νέο single των ΟΚ, με το οποίο το electro pop τρίο από την Αθήνα, που έχει ήδη στο ενεργητικό του ένα full length album και τρία singles, επιστρέφει πιο ανανεωμένο από ποτέ.

Μέσα από έναν εμφανώς διαφοροποιημένο ήχο, όπου κυριαρχούν τα ατμοσφαιρικά synths, οι κιθάρες και ένα αργόσυρτο beat, οι OK μας περιγράφουν τη στιγμή που παίρνεις εκείνη τη συγκεκριμένη βαθιά ανάσα, για να βγεις απ' όλα όσα σε βασανίζουν και να διεκδικήσεις μία νέα ζωή, όπως απεικονίζεται και στο ειδικά επιμελημένο εξώφυλλο από τον Χρήστο Σταματίου, ολοκληρώνοντας και εικαστικά το concept της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Η τραγουδίστρια του group, με κακοποιημένο πρόσωπο, αλλά ταυτόχρονα και με ένα αποφασιστικό βλέμμα, δηλώνει... "Τώρα Ζω".

Κατεβάστε το τραγούδι από:
Bandcamp: http://bit.ly/19UCtZR
iTunes: http://bit.ly/1eIrXCa

Ακούστε τους OK στο Spotify: http://open.spotify.com/track/6R7mp3UX9Pvp8MSmazsEiS

Ακολουθήστε τους ΟΚ στο:
Facebook: http://www.facebook.com/okexperience
Twitter: http://www.twitter.com/okband

Official Site: www.okband.gr

Μουσική ανασκόπηση του 2013

Άλλη μια χρονιά, άλλη μια λίστα (τρεις για την ακρίβεια)...

Ξεκινώ από τα 20 άλμπουμ της διεθνούς δισκογραφίας που ξεχώρισα το 2013:

1. Random Access Memories - Daft Punk
2. Occupy The World - Wadada Leo Smith & Todella Uuden Musiikin Orkesteri
3. Tomorrow’s Harvest - Boards Of Canada
4. Excavation - The Haxan Cloak
5. Immunity - Jon Hopkins
6. Exit! - Fire! Orchestra
7. Virgins - Tim Hecker
8. Pelagial - The Ocean
9. Loud City Song - Julia Holter
10. Love In The Future - John Legend
11. A Love Surreal - Bilal
12. Berserk! – Berserk!
13. Panagia - Stephan Micus
14. Time Is A Mountain – Time Is A Mountain
15. Dream River - Bill Callaghan
16. Spaces - Nils Frahm
17. Meir - Kvelertak
18. Beautiful Africa - Rokia Traore
19. Christs, Redeemers - The Body
20. You’re Nothing - Iceage

Η συγκεκριμένη λίστα συμμετείχε στη διαμόρφωση της τελικής κατάταξης των διεθνών κυκλοφοριών που δημοσιεύτηκε στο Avopolis ενώ μια ελαφρώς διαφορετική λίστα (που είχα φτιάξει νωρίτερα) δημοσιεύεται στο Sonik που κυκλοφορεί (παραπάνω το εξώφυλλο, εννοείται ότι δεν πρέπει να το χάσετε, είναι σούπερ) και συνδιαμόρφωσε και τις τελικές λίστες του Mix Grill (εδώ, εδώ, εκεί, σαπέρα και εδώ).

Για το ελληνικό ρεπερτόριο, ιδού η δεκάδα μου:

1. Μουσική Σε Ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου - May Roosevelt

2. Som Sakrifis - Mohammad

3. Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό - Κόρε. Ύδρο.

4. Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού - Rotting Christ

5. Hamatoura - A Day Before

6. Grippy Grappa - Monsieur Doumani

7. Ανεπαίσθητες Αποκλίσεις - Μανώλης Γαλιάτσος

8. Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί - Παύλος Παυλίδης

9. Explosions Around, The Desert Inside - Melentini

10. The Age Of Now - J.Kriste, Master Of Disguise

Εδώ η συνολική λίστα της κύριας συντακτικής ομάδας του Avopolis (της οποίας έχω την τιμή να είμαι μέλος από τον περσινό Γενάρη), εδώ η αντίστοιχη του Mix Grill. Μια (κάπως διαφορετική) πεντάδα δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του Sonik.

Τέλος, ορίστε και 10 τραγούδια (ελληνικά και ξένα) που αγάπησα μέσα στη χρονιά:

1. Get Lucky - Daft Punk

2. Τα Βράδια Της Κρίσης - Κόρε. Ύδρο.

3. Three Points On A Compass - Martin Rossiter

4. Alligator - Paul McCartney

5. Adelaide - Diane Birch

6. Ο Αχάπαρος - Monsieur Doumani

7. Solstice - Still Gramophone

8. Opposite - Biffy Clyro

9. The Universe Expanded - Franz Ferdinand

10. M2 - Deadbeat Escapement

Εδώ η συνολική λίστα του Avopolis, εδώ και εδώ οι λίστες στο Mix Grill - η αρχική πεντάδα δημοσιεύεται και στο Sonik.

Αυτά τα ολίγα, για τη διαφάνεια και για όσους ενδιαφέρονται...

"Της δικαοσύνης ήλιε νοητέ..."

Μια από τις πρώτες - ίσως η πρώτη - μουσικές αναμνήσεις μου είναι από το Αμβούργο της, τότε Δυτικής, Γερμανίας, κάπου μεταξύ 1982 και 1984. Εγώ είμαι καθισμένος στο πάτωμα, ζωγραφίζοντας ή παίζοντας, και ο πατέρας μου, καθισμένος στον καναπέ μπροστά μου, μού τραγουδάει το Της Δικαιοσύνης, το Ενα Το Χελιδόνι και τα υπόλοιπα τραγούδια του Θεοδωράκη που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τη σημερινή επέτειο. Κάθε τέτοια μέρα η εικόνα αυτή επανέρχεται, μαζί και η επιθυμία να ακούσω αυτά τα τραγούδια...

Νέα κυκλοφορία από τους Leaving Tomorrow

Οι Leaving Tomorrow είναι ένα χαρντ/προγκ-ροκ γκρουπ που δραστηριοποιείται εδώ και μια δεκαετία στην εγχώρια μουσική σκηνή. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο το όνομά τους, το 2009 και τώρα επιστρέφουν με την κυκλοφορία δύο νέων τραγουδιών τους σε ψηφιακή μορφή, τα οποία μπορείτε να κατεβάσετε σε ποιότητα wav, και μάλιστα δωρεάν, από εδώ. Αξίζει τον κόπο να τα ακούσετε, άλλωστε ο Αλέξης Ντούτσης και η παρέα του έχουν, νομίζω, πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να πουν.

DVD με ελληνικά γκρουπ δωρεάν από το Γιουσουρούμ

Το μπλογκ http://giusurum.blogspot.gr/ είναι ιδιαίτερα γνωστό στους μουσικόφιλους, ιδιαίτερα σε όσους ασχολούνται και στηρίζουν την λεγόμενη ανεξάρτητη σκηνή. Πριν μερικά χρόνια οι διαχειριστές του είχαν κυκλοφορήσει ελεύθερα μέσω του διαδικτύου τη συλλογή The Indie Side Of Music και τώρα ήρθε η σειρά του επόμενου, ακόμα πιο φιλόδοξου, πρότζεκτ. Αυτή τη φορά, τα παιδιά μάς προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα ένα DVD με βίντεο ελληνικών γκρουπ και καλλιτεχνών της προαναφερθείσας σκηνής, συγκεκριμένα των B-Sides, The Callas, Common Sense, Exposed By Observers, Fadeout, Gloire Carton, Infidelity, Κτίρια Τη Νύχτα, Nalyssa Green, StrangeZero, Vello Leaf. Για να το αποκτήσετε αλλά και να διαβάσετε περισσότερα για αυτή την πολύ τολμηρή και αξιόλογη κίνηση, πατήστε απλά εδώ. Καλή προβολή!

Νέο digital single από τον Αλέξη Καραβέργο και τον Βαγγέλη Ευαγγελίου

Δελτίο τύπου

Ο Τραγουδοποιός Αλέξης Καραβέργος και ο Ποιητής - Συγγραφέας Βαγγέλης Ευαγγελίου, έπειτα από 2 χρόνια συνεργασίας και τη δημιουργία 2 τραγουδιών ("Μικρός Πρίγκιπας" και "Το παιδί με τα όνειρα στα μάτια") επιστρέφουν με το καινούριο τους Digital Single με τίτλο "Αγκαλιές και Βλέμματα".

Οι δύο δημιουργοί, αποφασίζουν να προσφέρουν δωρεάν στους ακροατές τους, το καινούριο τραγούδι, σε ψηφιακή μορφή, κάνοντάς το Download από την ιστοσελίδα www.vaeva.gr θέλοντας σε μία τέτοια δύσκολη εποχή, να δώσουν κίνητρα, να αγκαλιάζουμε και να κοιτάζουμε περισσότερο τον κόσμο γύρω μας.

Το videoclip του τραγουδιού, υπάρχει στο website www.vaeva.gr.

Ιούνιος 2012

It's Johnny's birthday!

Ο John Lennon, ένας από τους μουσικούς ήρωές μου, αν ζούσε, σήμερα θα έκλεινε τα 70 του χρόνια. Έχω πολλές φορές υποσχεθεί ένα κείμενο γι' αυτόν, υποθέτω όμως ότι όσοι λίγοι ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο, θα πρέπει να περιμένουν το βιβλίο (φίλε Χρήστο). Προς το παρόν ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω βίντεο με το τραγούδι του George Harrison και σε αυτό το αφιέρωμα της Google.

Sufjan walked!

Ο Sufjan Stevens το 'κανε πάλι το θαύμα του! Στις 12 Οκτωβρίου κυκλοφορεί επισήμως το νέο άλμπουμ του, The Age Of Adz, το οποίο θα διαφέρει αισθητά σε σχέση με το Illinois (2005) που τον έκανε γνωστό. Τέρμα οι αφηγήσεις ιστοριών και τα δαιδαλώδη concept, τώρα μόνο straight εξομολογήσεις, έρωτας και σύνθια. Ακούστε (και κατεβάστε δωρεάν) από εδώ δύο από τα καινούργια του τραγούδια - το I Walked το λάτρεψα ήδη.

Νέος Macca

Ιδού το βιντεοκλίπ του τραγουδιού (I Want To) Come Home που έγραψε ο Paul McCartney για την ταινία Everybody's Fine του Jack Kirby με πρωταγωνιστή τον Robert DeNiro.

Here Be Monsters...

Επιστρέφοντας από άλλη μία αποτυχημένη προσπάθεια να περάσω κάποιο μάθημα στη Σχολή, έβαλα να ακούσω στο iPod το ντεμπούτο του Ed Harcourt με τίτλο Here Be Monsters που κυκλοφόρησε το 2001. Είχα διαβάσει τότε πολύ καλές κριτικές στα διάφορα έντυπα αλλά το αγόρασα μόλις πριν από 1 χρόνο, όταν το πέτυχα στα ράφια με τις ευκαιρίες στο Metropolis.

Πρόκειται για μαγευτικό άλμπουμ! Είχα καιρό να το ακούσω και πραγματικά έδιωξε τα σύννεφα μακριά. Ο Harcourt έχει απίστευτη φωνή και γράφει τραγούδια που σε τραβάνε μέσα τους με τη μία. Παίζει μόνος του μια ντουζίνα όργανα χωρίς να αρνείται τη συμμετοχή μιας στρατιάς μουσικών στις λεπτοκεντημένες ενορχηστρώσεις. Αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε αυτόν τον δίσκο. Παραθέτω τους στίχους ενός από τα αγαπημένα μου τραγούδια:

God Protect Your Soul (Ed Harcourt)

Well I hope God protects your soul

I don't know if you should leave home alone

Maybe you've been drinking from the Devil's bowl

I can't express myself 'cause I'm not fully grown

My heartache is my mistake, you see

My heartache is my mistake, you see

Well I am conscious of the way that I act

But I won't betray you, you can be sure of that

I'm not a pet who does tricks at the drop of a hat

I wish I was fiction, I wish I was fact

My heartache is my mistake, you see

My heartache is my mistake, you see

I need to built a wall around me

I need to built a wall around me

But I want to smile with everybody

Would you say that is possessive of me?

Would you say that is possessive of me?

Yes, we feel bad in the winter

We act a little bit strange

The dark sky threatens me daily

Makes me alter and change, change, change, change

I need to built a wall around me

I need to built a wall around me

But I want to smile with everybody

Would you say that is possessive of me?

Would you say that is possessive of me?

Bye bye miss American Pie...

Ψάχνοντας τις προάλλες στα ράφια του Metropolis, όπως κάνω κάμποσες φορές τον μήνα, έπεσα πάνω στο άλμπουμ American Pie του Don McLean, σε σχετικά πρόσφατο remaster. Είχα χρόνια να ακούσω ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια από οποιονδήποτε καλλιτέχνη, τον ομότιτλο φόρο τιμής στον Buddy Holly, το οποίο είχα πρωτοακούσει σε μια συλλογή από κάποιο περιοδικό.



Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά αυτό το τραγούδι με αγγίζει βαθιά, όσες φορές κι αν το ακούσω. Δεν μπορώ να πω ότι "πιάνω" το ακριβές νόημα των στίχων, αν και γνωρίζω (από αυτά που έχω διαβάσει σε κάποιο παλιό ΠΟΠ+ΡΟΚ ή ΖΟΟ) ότι αποτελούν αναφορά στη μουσική ιστορία της δεκαετίας του '60. Άκουσα για πρώτη φορά και τον υπόλοιπο δίσκο, αλλά τίποτα δεν μου φάνηκε ισάξιό του. Και προχτές, ακούγοντάς το ξανά στο λεωφορείο, βούρκωσα. Τι διάολο, μήπως γερνάω;

American Pie (Don McLean)

A long, long time ago... I can still remember How that music used to make me smile.
And I knew if I had my chance,
That I could make those people dance,
And maybe they'd be happy for a while.

But February made me shiver,
With every paper I'd deliver,
Bad news on the doorstep...
I couldn't take one more step.
I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride
But something touched me deep inside,
The day the music died.

Soo... Bye, bye miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And good ol' boys were drinking whisky and rye
Singing this will be the day that I die
This will be the day that I die

Did you write the book of love
And do you have faith in God above
If the Bible tells you so?
Do you believe in rock n roll?
Can music save your mortal soul?
Then you can teach me how to dance real slow

Well I know that you're in love with him
'Cause I saw you dancing in the gym
You both kicked off your shoes
Man, I dig those rhythm and blues

I was a lonely teenage broncin' buck
With a pink carnation and a pickup truck
But I knew that I was out of luck
The day the music died
I started singin'...

Bye, bye miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And good ol' boys were drinking whisky and rye
Singing this will be the day that I die
This will be the day that I die

Now for 10 years we've been on our own
And moss grows fat on a rolling stone
But that's not how it used to be
When the jester sang for the king and queen
In a coat he borrowed from James Dean
In a voice that came from you and me

And while the King was looking down
The jester stole his thorny crown
The courtroom was adjourned
No verdict was returned

While Lennon read the book of Marx
The quartet practiced in the park
And we sang dirges in the dark
The day the music died
We were singin'

Bye, bye miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And good ol' boys were drinking whisky and rye
Singing this will be the day that I die
This will be the day that I die

Helter Skelter in a summer swelter
The birds flew off with the fallout shelter
Eight miles high and falling fast
It landed foul on the grass
The players tried for a forward pass
With the jester on the sidelines in a cast

Now the halftime air was sweet perfume
While sergeants played a marching tune
We all got up to dance
Oh, but we never got the chance

'Cause the players tried to take the field,
The marching band refused to yield.
Do you recall what was revealed,
The day the music died?
We started singing

Bye, bye miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And good ol' boys were drinking whisky and rye
Singing this will be the day that I die
This will be the day that I die

There we were all in one place
A generation lost in space
With no time left to start again
So come on Jack be nimble, Jack be quick
Jack Flash sat on a candle stick
'Cause fire is the devil's only friend.

As I watched him on the stage
My hands were clenched in fists of rage
No angel born in hell
Could break that satan's spell

And as flames climbed high into the night
To light the sacrificial rite
I saw satan laughing with delight
the day the music died.

I met a girl who sang the blues
And I asked her for some happy news
But she just smiled and turned away
I went down to the sacred store
Where I'd heard the music years before
But the man there said the music wouldn't play

And in the streets the children screamed
The lovers cried and the poets dreamed
But not a word was spoken
The church bells all were broken

And the three men I admire most
The Father Son and Holy Ghost
They caught the last train for the coast
The day the music died
They were singin'

Bye, bye miss American Pie
Drove my Chevy to the levee but the levee was dry
And good ol' boys were drinking whisky and rye
Singing this will be the day that I die
This will be the day that I die

*3 Φεβρουαρίου η επέτειος του θανάτου του Buddy Holly, ενώ την προηγούμενη θα κυκλοφορήσει συλλογή με τα καλύτερα τραγούδια του, συνοδευόμενη από DVD.