Διάλογος με την κόρη μου LIII

Προχθές το βραδάκι, στο αυτοκίνητο, καθώς επιστρέφαμε από το κολυμβητήριο:

- Μαμά, ξέρεις γιατί συνεχίζω το κολυμβητήριο;
- Γιατί;
- Γιατί είναι η καριέρα μου. Πηγαίνω τόσα χρόνια και θα μου φαινόταν περίεργο να σταματήσω.

Διάλογος με την κόρη μου LII

 

Απόψε, παίζοντας μαζί μπάσκετ στο γηπεδάκι του Αγιο-Νικόλα, όπου έπαιζα κι εγώ ως παιδί, σχολίαζε το νέο της απόκτημα, ένα μαύρο-κόκκινο σετάκι που αφήνει να φαίνεται η κοιλιά της:

-Αυτά είναι η νέα μόδα. Εσείς έχετε μείνει πίσω.
-Μα τι λες; Αυτά υπήρχαν και τότε που ήμασταν εμείς παιδιά, κι ακόμα πιο πριν.
- Και δεν τα παίρνατε;! Δεν είστε με τα καλά σας!

* Παλαιότερη φωτογραφία, από την πρώτη φετινή μας μπασκετική εξόρμηση

Διάλογος με την κόρη μου LI

 

Σήμερα το απόγευμα, καθώς περπατούσαμε προς το φροντιστήριο αγγλικών, και αφού είδε να με χαιρετά ένας παλιός γνώριμος:

- Ποιος ήταν αυτός;
- Ένας παλιός φίλος. Έχει και έναν δίδυμο αδερφό.

- Και πώς ήξερες ότι ήταν αυτός και όχι ο άλλος;

- Τους μπερδεύω λίγο, αλλά όποιος κι αν ήταν, τους ξέρω και τους δύο, τραγουδούσαμε μαζί σε μια χορωδία.

- Όλοι σε ξέρουν.

- Ε, όχι και όλοι...

- Σου αρέσει που είσαι διάσημος;

- Πού το ξέρεις εσύ αν είμαι διάσημος;

- Σε ξέρουν όλοι, έχεις τραγούδια σου στο YouTube, έχεις βγάλει δίσκους -τους έχεις πουλήσει τους δίσκους, έτσι δεν είναι;-, έχεις τραγουδήσει σε τόσο κόσμο με χορωδίες... Είσαι πιο διάσημος κι απ' τον μπαμπά της Π., που είναι πυροσβέστης. Βασικά, με την Π. ψάξαμε το όνομά σου στο ίντερνετ. Μετά βάλαμε και του μπαμπά της, αλλά δεν έβγαλε τίποτα. Μόνο έναν με το ίδιο όνομα, που δουλεύει σε πιτόγυρα.

Διάλογος με την κόρη μου L

Πριν λίγο, στο αυτοκίνητο, διάλογος με τον παππού:

- Τι μέρα είναι σήμερα;

- Σάββατο.

- Τι;! Τόσο γρήγορα περνάει το Σαββατοκύριακο; Θα ήθελα να είχα πέντε μέρες.

- Ε, τα Χριστούγεννα πάλι. Είναι και η 28η, δεν έχει παρέλαση, οπότε θα κάτσεις σπίτι.

- Σιγά μην πήγαινα στην παρέλαση. Το πιο βαρετό πράγμα μετά την εκκλησία.

Διάλογος με την κόρη μου XLIX

Χτες, στο πατρικό μου σπίτι, στη Σπάρτη, καθώς μετακινούσα τα βινύλια του πατέρα μου, έκανα ένα επαινετικό σχόλιο για το εύρος του ρεπερτορίου. Οπότε η Ελένη ρώτησε:

- Κι όλα αυτά ελληνικά ε;

- Όχι, έχει και ξένα.

- Ευτυχώς!

- Γιατί το λες;

- Γιατί τα ελληνικά, εκτός από του Κηλαηδόνη και μερικά ακόμα, δεν έχουνε μελωδία. Και μπορείς να το καταλάβεις πολύ εύκολα.

Εκκολαπτόμενη μουσικοκριτικός, ετών 10.

Διάλογος με την κόρη μου XLVIII

Σήμερα το μεσημέρι, τρώγοντας κουτσομούρες, καθώς μάς αφηγούνταν πράγματα που έμαθε για τον Μέγα Αλέξανδρο κατά το εξ αποστάσεως μάθημα με τον δάσκαλό της, είχε τον παρακάτω διάλογο με τη Σάντη:

- Στην Αίγυπτο τον ανακήρυξαν Φαραώ και θεό τους! Του έστρωσαν κόκκινο χαλί.

- Σοβαρά; Και για ποιον λόγο;

- Ήταν λίγο κότες.

Διάλογος με την κόρη μου XLVII

Πριν λίγο, παίζοντας Scrabble:

Σάντη: Έχω 186 πόντους.

Εγώ: Μ' αρέσει που χάρηκα που έπιασα τους 80.

Ελένη: Εγώ έχω 108. Μ' αρέσει που είσαι και δάσκαλος.

Διάλογος με την κόρη μου XLVI

Μόλις τελειώσαμε μια παρτίδα Trivial Pursuit, με ερωτήσεις από ένα άλλο παιχνίδι όμως, ώστε να μπορεί να παίξει και η Ελένη. Κάποια στιγμή που ήρθε η σειρά μου να ερωτηθώ:

Σάντη: "Τι είναι τα σπιτάκια όπου ζουν τα Στρουμφάκια";

Εγώ: Μανιτάρια.

Σάντη: Α, το ήξερες;

Ελένη: Ολόκληρος δάσκαλος είναι, δεν θα το ήξερε;!

Διάλογος με την κόρη μου XLV

Χτες το πρωί, στο τηλέφωνο:
- Τρως φέτες με αβγό;
- Όχι, κορν φλέικς τρώω. Τώρα τις έβγαλε η γιαγιά τις φέτες από το τηγάνι. Μυρίζουν τέλεια όμως.
- Είναι πολύ ωραίες οι αβγοφέτες. Κι εγώ όταν ήμουν μικρός, τέτοιες έτρωγα.
- Εσύ όταν ήσουν μικρός τα έκανες όλα, τώρα δεν κάνεις τίποτα.

Η ζωή θα νικήσει

Το απόγευμα στο κέντρο, χωρίς καθόλου μετρητά πάνω μου. Κατεβαίνω στον σταθμό μετρό Πανεπιστημίου, για να αγοράσω εισιτήριο για το λεωφορείο από τα αυτόματα μηχανήματα.

Δίπλα στον αυτόματο πωλητή πιτσιρίκος Ρομά, μουτράκι, 5-6 χρονών, με το πλαστικό ποτηράκι του για ψιλά στο χέρι. Ξεκινώ τη διαδικασία, και βάζω τη χρεωστική κάρτα μου στη σχισμή.

- Τι θέλετε να κάνετε;
- Να αγοράσω εισιτήριο.
- Πρέπει να βάλετε χρήματα εδώ.
- Το ξέρω, αλλά θέλω να πληρώσω με κάρτα.

Αλλά η κάρτα έχει ξεμείνει κι αυτή, δεν φτάνει το υπόλοιπο για τα δύο εισιτήρια που ζήτησα, μου την απορρίπτει το σύστημα. Ξεκινώ ξανά τη διαδικασία.

- Να, πατάς αυτό για να βάλεις χρήματα.

Πατάει στην οθόνη το κατάλληλο κουμπί.

- Το ξέρω, αλλά δεν έχω λεφτά πάνω μου. Θα ξαναδοκιμάσω.

Επιλέγω "επιστροφή", ζητάω ένα εισιτήριο, αυτή τη φορά το υπόλοιπο της κάρτας επαρκεί, η διαδικασία προχωρά. Βγαίνει το εισιτήριο, γυρνάω και του σκάω χαμόγελο, με κοιτάει με θαυμασμό. Μάλλον δεν έχει ξαναδεί την εφαρμογή της συγκεκριμένης επιλογής. Γυρνάω να φύγω.

- Γεια σου φίλε.
- Περιμένετε! Η απόδειξή σας!

Επιστρέφω και την παίρνω από τη θυρίδα. Τον ευχαριστώ και προχωράω.

- Έχει κι άλλη!

Αυτή τη φορά τη βγάζει εκείνος και μου τη δίνει. Τον ευχαριστώ και πάλι και τον χαιρετώ με ένα ακόμα χαμόγελο.

Φεύγοντας, χαμογελώντας ακόμα, σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είναι γιος μου. Ή έστω να τον έχω μαθητή σε μερικά χρόνια.

Και ότι η ζωή, ό,τι και να γίνει, θα νικήσει.

* Φωτογραφία από εδώ.

Διάλογος με την κόρη μου XLIV

Πριν λίγο, καθώς επιστρέφαμε με τη Φάτσα από την πρωινή βόλτα στο δάσος:
- Δεν μπορείς να πάρεις μετάθεση στην Αθήνα;
- Προσπαθώ αλλά δεν είναι εύκολο...
- Θα πάρω τηλέφωνο στο σχολείο σου και θα τους πω ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
- Δεν εξαρτάται από αυτούς, δυστυχώς.
- Από ποιους εξαρτάται;
- Από το Υπουργείο Παιδείας.
- Θα πάρω ένα βιβλίο και θα τους το πετάξω στα μούτρα! Ή ένα αβγό, ή μια ντομάτα. Και θα τους πω: "Ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος και δικαιούται να πάρει μετάθεση όπου θέλει".

Διάλογος με την κόρη μου XLIII

Βλέποντας το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, την ημέρα που ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος καταδικάστηκε για ρητορική μίσους, διάλογος της Ελένης με τη μαμά της:
- Τι είναι "ομοφυλοφιλία";
- Είναι όταν κάποιος θέλει να έρχεται σε επαφή με άτομα του ίδιου φύλου, δηλαδή αγόρια με αγόρια και κορίτσια με κορίτσια.
- Α, εγώ θέλω και με αγόρια και με κορίτσια.

Διάλογος με την κόρη μου XLII

Προχτές το πρωί, καθώς άλειφα βούτυρο και μαρμελάδα σε μια μεγάλη φέτα ψωμί:
- Όλο αυτό θα φας;
- Τι να κάνω ρε Ελένη, έχω μεγάλη κοιλιά.
- Δεν τρως πολύ επειδή έχεις μεγάλη κοιλιά. Το αντίθετο γίνεται: έχεις μεγάλη κοιλιά επειδή τρως πολύ.

Διάλογος με την κόρη μου XLI

Την Τετάρτη, στο αυτοκίνητο, καθώς ακούγαμε ειδήσεις από το ραδιόφωνο:
- Μπαμπά, τι σημαίνει "εμπορικός πόλεμος";
- Σημαίνει ότι μία χώρα βάζει εμπόδια σε μια άλλη, σε ό,τι αφορά τις εμπορικές συναλλαγές.
- Α. Εγώ νόμιζα ότι ήταν στο εμπόριο, για παράδειγμα στη λαϊκή, όταν πετάει ο ένας στον άλλον ντομάτες, αγγούρια και πιπεριές.

Διάλογος με την κόρη μου XL

Σήμερα το πρωί, βολτάροντας τη Φάτσα στο δάσος:
- Θέλω να δω το πουλάκι μας.
- Μα το έχουμε θάψει έναν χρόνο πριν. Τώρα δεν θα έχει μείνει τίποτα από αυτό.
- Γιατί;
- Γιατί κάθε οργανισμός που πεθαίνει, σιγά σιγά αποσυντίθεται.
- Δηλαδή;
- Λιώνει και τα συστατικά του επιστρέφουν στη γη και στον αέρα. Κι από αυτά μπορεί να φτιαχτούν νέοι οργανισμοί, νέα ζώα.
- Μόνο ζώα;
- Όχι. Και φυτά, και έντομα...
- Αυτό είναι πολύ καλό γιατί έτσι δεν θα σταματήσει ποτέ η ζωή στη Γη.
- Σωστά.
- Εκτός αν σβήσει πολύ γρήγορα ο Ήλιος και γίνει μαύρη τρύπα πριν προλάβουμε να πούμε "κύμινο".

Διάλογος με την κόρη μου XXXIX

Χτες το πρωί, στο αυτοκίνητο, οδεύοντας προς το Bistrot, ρωτάει τη Σάντυ:
- Σε εντυπωσιάζω;
- Καθημερινά.
- Τα Σαββατοκύριακα όχι;

Διάλογος με την κόρη μου XXXVII

Προχθές το μεσημέρι, καθώς φτάναμε στο σούπερ-μάρκετ:
- Έχω ερωτευτεί έναν φίλο μου και σήμερα με φίλησε, στο μάγουλο και στο χέρι.
- Ποιος είναι;
- Ο Γ.
- Μα εσύ μας έλεγες για τον Χ. και τον Π.
- Ναι, αυτό ήταν παλιά. Τώρα ανακάλυψα ότι μας αρέσουν και στους δύο τα ζουζούνια. Κι από τότε που είδαμε μαζί την καμπιούλα, δεν χωριστήκαμε ποτέ.

Διάλογος με την κόρη μου XXXVI

Χθες το μεσημέρι, καθώς επιστρέφαμε από το σχολείο και τη μάλωνα γιατί έτρεχε χωρίς να προσέχει:
- Ελένη με έχεις βγάλει από τα ρούχα μου!
- Αφού ακόμα τα φοράς!

Διάλογος με την κόρη μου XXXV

Χθες το απόγευμα, επιστρέφοντας από βόλτα στο βουνό με τη Φάτσα:
- Ποιος είναι ο αρχηγός μας; Ο Τσίπρας;
- Αυτόν τον καιρό ναι.
- Γιατί, πριν ήταν άλλος;
- Ναι. Εμείς αποφασίζουμε κάθε φορά ποιόν θέλουμε.
- Εγώ αυτόν θέλω, ούτως ή άλλως.
- Γιατί;
- Γιατί είναι σα να λες "τσιπούρα". Μου αρέσει το όνομά του.

Διάλογος με την κόρη μου XXXIV

Χθες το απόγευμα:
- Μπαμπά, αυτό για σένα και για τη μαμά.
- Σε ευχαριστούμε! Πολύ ωραίο! Ποιοι είναι αυτοί;
- Αυτός είσαι εσύ κι αυτή είναι η μαμά.
- Κι εσύ πού είσαι;
- Εγώ δεν ήμουνα στον γάμο σας.