Οι περισσότεροι θεωρούν τα προηγούμενα άλμπουμ τους καλύτερα - και πιθανότατα έχουν δίκιο. Εγώ όμως τους ανακάλυψα εδώ και γουστάρω πολύ τα "στρογγυλά" τραγούδια τους όπως το ομώνυμο. Και τρελαίνομαι για τους κιθαρισμούς του Nels Cline που δίνουν στη μπάντα αυτό το κάτι παραπάνω...
Έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε μπάντες σαν κι αυτήν, που βάζουν μπροστά τις εξαίσιες φωνητικές αρμονίες τους αλλά και τις πλούσιες μελωδίες τους. Εξαιρετικό και το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους και το μόνο που εύχομαι είναι να μην διαψεύσουν τις ελπίδες που ενέπνευσαν εδώ. 
Ο Modfather είναι μία από τις ανακαλύψεις μου της δεκαετίας αυτής. Ίσως κάποια άλλα άλμπουμ του να τα άκουσα περισσότερο, αλλά εδώ είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν επικό δίσκο. Και βέβαια, την εμφάνισή του στους Βράχους θα τη θυμάμαι για χρόνια.
Αναρτήθηκε στον Ορφέα η συνέντευξη που έκανα με τον Μανώλη Φάμελλο, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου, εξαιρετικού δίσκου του, Η Στιγμή Που Κρατάει Για Πάντα, αλλά και των εμφανίσεών του στον Σταυρό Του Νότου, στο πλάι του Νίκου Πορτοκάλογλου και του Νίκου Ζιώγαλα. Μπορείτε να την διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ και μετά να σχολιάσετε ελεύθερα σε τούτη την ανάρτηση.
Ξέρω, ξέρω... Κοπιάρουν ξεδιάντροπα τους Beatles, μπλα, μπλα, μπλα... Εγώ πάλι χάρηκα που επανασυνδέθηκαν, όχι μόνο για να τα "πάρουν" από τις ζωντανές εμφανίσεις (που το έκαναν) αλλά και για να φτιάξουν αυτό εδώ το άλμπουμ που άκουσα πολύ τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό μου είναι αρκετό για να τους βάλω εδώ...
Ένα μήνυμα από τον τάφο. Τα τελευταία τραγούδια του George Harrison χαίρουν άκρας υγείας παρότι ο δημιουργός τους τρωγόταν από τον καρκίνο όταν τα έφτιαχνε. Τα συμπεριέλαβα ως φόρο τιμής στο "ήσυχο" Σκαθάρι. Παραλίγο να το ξέχναγα αυτό το άλμπουμ αλλά μου το θύμησε αυτός εδώ ο κύριος. Τον ευχαριστώ.
Σε αυτή τη δεκαετία ήταν που ανακάλυψα το Αφεντικό και αγόρασα όλα σχεδόν τα άλμπουμ της καριέρας του. Κανένα όμως δεν άκουσα τόσο όσο τούτο εδώ. Ηχογραφήθηκε ζωντανά μέσα σε 2 μέρες και κατά κάποιο τρόπο μοιάζει να περιέχει κάποια από την ουσία της Αμερικής που αγαπώ.
Η "δικτατορία των εναλλακτικών" έχει κάνει πολλούς να νιώθουν ένοχοι ή ύποπτοι όταν επιλέγουν δίσκους σαν αυτόν. Όχι εγώ κύριοι! Άλλωστε εδώ υπάρχουν τραγούδια σαν το "Clocks" και το "In My Place". Φακ γιου λοιπόν!
