Το αναζήτησα - όπως και το 99% της μουσικής που ακούω - μετά από τις πολύ καλές κριτικές που διάβασα στα διάφορα μουσικά έντυπα. Και - όπως και με το 98% της μουσικής που αγόρασα με αυτό τον τρόπο - δεν το μετάνιωσα. Η παρέα του Jim James φτιάχνει εδώ κάτι πολύ γαμάτο. Απλά.
Όσοι την ήξεραν από πριν, περίμεναν κάτι πιο μοντέρνο. Εγώ την ανακάλυψα εδώ και πιθανότατα αυτός θα είναι για πάντα ο αγαπημένος μου από τους δίσκους της - τους έχω πια ακούσει σχεδόν όλους. Σημαντικότατη η συμβολή του Στέργιου Τσιρλιάγκου στο όλο αποτέλεσμα και θριαμβευτική η επιστροφή της Λένας στα μουσικά μας πράγματα.
Οι περισσότεροι θεωρούν τα προηγούμενα άλμπουμ τους καλύτερα - και πιθανότατα έχουν δίκιο. Εγώ όμως τους ανακάλυψα εδώ και γουστάρω πολύ τα "στρογγυλά" τραγούδια τους όπως το ομώνυμο. Και τρελαίνομαι για τους κιθαρισμούς του Nels Cline που δίνουν στη μπάντα αυτό το κάτι παραπάνω...
Έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε μπάντες σαν κι αυτήν, που βάζουν μπροστά τις εξαίσιες φωνητικές αρμονίες τους αλλά και τις πλούσιες μελωδίες τους. Εξαιρετικό και το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους και το μόνο που εύχομαι είναι να μην διαψεύσουν τις ελπίδες που ενέπνευσαν εδώ. 
Ο Modfather είναι μία από τις ανακαλύψεις μου της δεκαετίας αυτής. Ίσως κάποια άλλα άλμπουμ του να τα άκουσα περισσότερο, αλλά εδώ είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν επικό δίσκο. Και βέβαια, την εμφάνισή του στους Βράχους θα τη θυμάμαι για χρόνια.
Αναρτήθηκε στον Ορφέα η συνέντευξη που έκανα με τον Μανώλη Φάμελλο, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου, εξαιρετικού δίσκου του, Η Στιγμή Που Κρατάει Για Πάντα, αλλά και των εμφανίσεών του στον Σταυρό Του Νότου, στο πλάι του Νίκου Πορτοκάλογλου και του Νίκου Ζιώγαλα. Μπορείτε να την διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ και μετά να σχολιάσετε ελεύθερα σε τούτη την ανάρτηση.
Ξέρω, ξέρω... Κοπιάρουν ξεδιάντροπα τους Beatles, μπλα, μπλα, μπλα... Εγώ πάλι χάρηκα που επανασυνδέθηκαν, όχι μόνο για να τα "πάρουν" από τις ζωντανές εμφανίσεις (που το έκαναν) αλλά και για να φτιάξουν αυτό εδώ το άλμπουμ που άκουσα πολύ τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό μου είναι αρκετό για να τους βάλω εδώ...
Ένα μήνυμα από τον τάφο. Τα τελευταία τραγούδια του George Harrison χαίρουν άκρας υγείας παρότι ο δημιουργός τους τρωγόταν από τον καρκίνο όταν τα έφτιαχνε. Τα συμπεριέλαβα ως φόρο τιμής στο "ήσυχο" Σκαθάρι. Παραλίγο να το ξέχναγα αυτό το άλμπουμ αλλά μου το θύμησε αυτός εδώ ο κύριος. Τον ευχαριστώ.
