Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Αγρύπνια
Εδώ η μουσική χάνει την πατρίδα της και ταξιδεύει ελεύθερη. Ένα τσούρμο σπουδαίων μουσικών γράφουν ζωντανά στο στούντιο, φτιάχνοντας... space rock. Δεν υπάρχει τίποτα για πέταμα σε αυτό το άλμπουμ, καμιά στιγμή που να σε πέρνει να μην την προσέξεις. Το ομώνυμο θα έπρεπε ήδη να έχει ενταχθεί στον κανόνα με τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής. Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας (και βάλε) είναι ένα ζωντανό ον, με δική του λογική και δικό του ζωτικό χώρο. Ποιος ξέρει αν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα κατορθώσει να το ξαναπιάσει απ' τα κέρατα...
Ντριν, ντριν...
Καλοκαίρι 2000. Στο δρόμο για Σαλαμίνα, μέσα στην Ascona. Ο Κώστας Θωμαΐδης προλογίζει ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Γιάννης Αγγελάκας, τραγουδώντας για πρώτη φορά, λέει, μια μελωδία, αντί για το σύνηθες "παραμιλητό" του. Ξεκινάει: "Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός...". Καλό φαίνεται. Κάπου προς το τέλος η έκπληξη: καλά, είναι δυνατόν να το έχει φτιάξει Έλληνας αυτό; Στην επόμενη επίσκεψη στην Αθήνα, βουρ στο Metropolis, αγοράζεις τον δίσκο προς 5300 δρχ. Στην αρχή σού αρέσει μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι, σιγά σιγά μπαίνεις στο κλίμα. Τελικά, μπορεί η παράδοση της χώρας σου να παντρευτεί με τη μουσική που αγαπάς. Και πού να φανταζόσουνα ότι θα υπήρχε και ακόμα καλύτερη συνέχεια...
Alex Turner, Miles Kane, James Ford και London Metropolitan Orchestra. Ηχογραφήσεις μεταξύ γαλλικής επαρχίας και Λονδίνου. 12 τραγούδια. 1 δίσκος να τον πιεις στο ποτήρι - όπως και το κορίτσι του υπέροχου εξωφύλλου. Εδώ όλα έχουν να κάνουν με την άγνοια κινδύνου και με την παλιομοδίτικη αλλά επιβλητική παραγωγή. Βρέθηκε στην κορυφή της περυσινής ανασκόπησης - δύσκολο να το καταφέρει ξανά...
Μετά το μεγάλο σχολείο (λέμε τώρα...) του στρατού, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα αγαπημένους μου Έλληνες καλλιτέχνες, καταθέτει την καλύτερη μέχρι σήμερα δουλειά του. Η οποία περιέχει ένα από τα τραγούδια της δεκαετίας (το ομώνυμο) αλλά και άλλα σπουδαία δείγματα της μοναδικής ικανότητάς του να φτιάχνει τραγούδια για τα πιο απίθανα πρόσωπα (βλέπε Σημίτης), πράγματα (βλέπε σύγχρονες τεχνολογίες) και καταστάσεις (βλέπε πάλι στρατός). Και στο Δεν Ξέρω Τι Είναι καταφέρνει να περιγράψει αριστουργηματικά το "μυστήριο" της δημιουργίας...
Μία από τις πολύ αγαπημένες μου μπάντες στο τελευταίο της, μέχρι σήμερα, πόνημα. Ο Coxon είναι πλέον απών και ο Albarn φέρνει στα sessions τις επιρροές του από τα διάφορα πρότζεκτ του: σαμπλς, ηλεκτρονικοί ήχοι, αφρικανική μουσική. Το αποτέλεσμα, όπως πάντα, σπουδαίο. Προτιμώ τα πιο "ορθόδοξα" άσματα όπως το Out Of Time και το Sweet Song αλλά και το Battery In Your Leg είναι καρδιοθραυστικό. Αν υποψιαστώ ότι δεν θα κυκλοφορήσουν άλλο δίσκο στο μέλλον, θα πεθάνω!
Τους ένωσε η τραγωδία της καταστροφής της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Katrina. Εδώ σκαρώνουν έναν δίσκο διαμαρτυρίας, με παλιά κομμάτια του Toussaint αλλά και καινούργια που έγραψαν μαζί. Συμπράτουν οι Imposters και οι Crescent Horns, σε μια άψογη από όλες τις απόψεις παραγωγή. Μαγικό το Ascension Day, με τα δάχτυλα του θρυλικού Allen να χορεύουν πάνω στα πλήκτρα του πιάνου. Τους απόλαυσα ζωντανά στο Ηρώδειο, αγκαλιά με τη Σάντυ, λίγες ώρες αφού της έκανα πρόταση γάμου - ευτυχώς είχε πει "ναι"...
Δεν ήταν καθόλου άσχημη η δεκαετία που φεύγει για τον κύριο Zimmerman, παρά το ότι ο ίδιος προσπάθησε να αμαυρώσει αυτή την καλή εικόνα, αποπειρώμενος να ερμηνεύσει χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο πρόσφατο άλμπουμ του - ας είναι, αφού τα λεφτά πάνε σε καλό σκοπό... Εδώ κάνει σπουδαία δουλειά, δανειζόμενος ελεύθερα από παλιά στάνταρ και αναλαμβάνοντας ο ίδιος την παραγωγή (με το ψευδώνυμο Jack Frost). Και παίζει μόλις 3 όργανα, φίλε 
Δεν είναι η υπέροχη φωνή του, δεν είναι το πόσα όργανα παίζει, δεν είναι οι σκοτεινοί στίχοι του ούτε οι πλούσιες μελωδίες του. Είναι όλα αυτά μαζί αλλά και ο τρόπος που συνδυάζονται για να οδηγήσουν σε ένα άθροισμα που τα ξεπερνάει. Απ' ό,τι διαβάζω, η συνέχεια δεν ήταν ακριβώς αντάξια αυτού του ντεμπούτου. Αλλά ποιος νοιάζεται;