Γιατί δεν συμμετείχα στη μέρα της Γης

Γιατί έτσι γούσταρα...

...και μία κηδεία

Κηδέψαμε χτες τον παππού που, στα 96 του, αντί να πάει από αρρώστια ή γηρατειά, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο ενώ διέσχιζε τον δρόμο. Δεν ήμουν εκεί, δεν μπορώ να πω ποιος ή τι έφταιξε.

Δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, δεν ξέρω αν μένει τίποτα από την ύπαρξή μας, πέρα βέβαια από τη μετατροπή του σώματός μας σε λίπασμα, αφού εγκαταλείψουμε τον, πιθανότατα μάταιο, τούτο κόσμο. Σκέφτομαι μόνο ότι όταν κάποιο κοντινό μας πρόσωπο πεθαίνει, κλαίμε μάλλον γιατί εμείς δεν θα μπορέσουμε να τον ξαναδούμε και όχι για αυτό που έπαθε. Κλαίμε δηλαδή από εγωισμό, όπως από εγωισμό κάνουμε τις περισσότερες από τις επιλογές μας και ζούμε όπως ζούμε. Και μας φοβίζει ακόμα περισσότερο ένας αιφνίδιος θάνατος γιατί επιβεβαιώνει και θυμίζει ότι, τελικά, δεν μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα τις εξελίξεις, ότι η ζωή είναι πάντα μία προσπάθεια να ισορροπήσεις σε τεντωμένο σκοινί. Διαπιστώνω επίσης ότι, ακόμα και αυτοί που δηλώνουν απόλυτη πίστη στον Θεό, αμφιβάλλουν τελικά για το τι θα αντικρίσουν περνώντας το τελευταίο κατώφλι.
Όπως και να 'χει, σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να μπορείς να συνεχίσεις. Όσα έζησες με τον απελθόντα δεν σβήνουν, έχουν τη θέση τους στον χώρο και τον χρόνο. Αλλά, όπως λέει κι ο πατέρας μου, οι νεκροί με τους νεκρούς κι οι ζωντανοί με τους ζωντανούς...

21 του Μάρτη

Παγκόσμια ημέρα Ποίησης αλλά και παγκόσμια ημέρα κατά των φυλετικών διακρίσεων σήμερα. Δεν με αγγίζουν ιδιαίτερα όλες αυτές οι αφιερωμένες μέρες που όλο πληθαίνουν και δεν βρίσκω ιδιαίτερο νόημα στο να θυμάμαι μια φορά τον χρόνο να αγοράσω λουλούδια στη μαμά μου ή να σβήσω το φως για μια ώρα.

Βολτάροντας όμως στα διάφορα μπλογκ, έμαθα για αυτόν τον διπλό "εορτασμό" και θυμήθηκα ότι η σχέση μου με την ποίηση περιορίζεται στο μελοποιημένο κομμάτι της και ότι δεν είμαι καθόλου περήφανος γι' αυτό. Θυμήθηκα το "Βράδυ" του Καρυωτάκη (μελοποίηση Λένας Πλάτωνος), το "Άξιον Εστί" του Ελύτη (Μίκης Θεοδωράκης), το "Γράμμα Σε Έναν Ποιητή" (Δημήτρης Ζερβουδάκης) και το "Καραντί" (Θάνος Μικρούτσικος) του Νίκου Καββαδία, την "Αγρύπνια" του Tristan Corbiere (Θανάσης Παπακωνσταντίνου) και σκέφτηκα ότι πολλοί στιχουργοί είναι στην ουσία ποιητές (Lennon, Dylan, Σαββόπουλος, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Δεληβοριάς για να αναφέρω μόνο μερικούς αγαπημένους μου). Σκέφτηκα επίσης ότι στην Ελλάδα της "πολιτικής ορθότητας", της υπερβολής και των άκρων, το να κάνεις συζήτηση για το πρόβλημα με τους παράνομους μετανάστες σε χρήζει αυτόματα "ρατσιστή".

Και πιο πολύ από όλα, σκέφτομαι τον παππού που χάσαμε σήμερα. Ήταν ένας υπερδραστήριος και ακούραστος άνθρωπος 96 χρόνων που, τουλάχιστον, έφυγε όρθιος, όπως ακριβώς του ταίριαζε...

Here Be Monsters...

Επιστρέφοντας από άλλη μία αποτυχημένη προσπάθεια να περάσω κάποιο μάθημα στη Σχολή, έβαλα να ακούσω στο iPod το ντεμπούτο του Ed Harcourt με τίτλο Here Be Monsters που κυκλοφόρησε το 2001. Είχα διαβάσει τότε πολύ καλές κριτικές στα διάφορα έντυπα αλλά το αγόρασα μόλις πριν από 1 χρόνο, όταν το πέτυχα στα ράφια με τις ευκαιρίες στο Metropolis.

Πρόκειται για μαγευτικό άλμπουμ! Είχα καιρό να το ακούσω και πραγματικά έδιωξε τα σύννεφα μακριά. Ο Harcourt έχει απίστευτη φωνή και γράφει τραγούδια που σε τραβάνε μέσα τους με τη μία. Παίζει μόνος του μια ντουζίνα όργανα χωρίς να αρνείται τη συμμετοχή μιας στρατιάς μουσικών στις λεπτοκεντημένες ενορχηστρώσεις. Αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε αυτόν τον δίσκο. Παραθέτω τους στίχους ενός από τα αγαπημένα μου τραγούδια:

God Protect Your Soul (Ed Harcourt)

Well I hope God protects your soul

I don't know if you should leave home alone

Maybe you've been drinking from the Devil's bowl

I can't express myself 'cause I'm not fully grown

My heartache is my mistake, you see

My heartache is my mistake, you see

Well I am conscious of the way that I act

But I won't betray you, you can be sure of that

I'm not a pet who does tricks at the drop of a hat

I wish I was fiction, I wish I was fact

My heartache is my mistake, you see

My heartache is my mistake, you see

I need to built a wall around me

I need to built a wall around me

But I want to smile with everybody

Would you say that is possessive of me?

Would you say that is possessive of me?

Yes, we feel bad in the winter

We act a little bit strange

The dark sky threatens me daily

Makes me alter and change, change, change, change

I need to built a wall around me

I need to built a wall around me

But I want to smile with everybody

Would you say that is possessive of me?

Would you say that is possessive of me?

Όχθες του Μολδάβα ή το Χρυσό Τριήμερο της Πράγας

Ο πατέρας μου με είχε προειδοποιήσει: "πάτε στην ωραιότερη πόλη της Ευρώπης". Κάτι ήξερε τελικά. Η Πράγα, το κομμάτι της που επισκεφτήκαμε τουλάχιστον, είναι μαγική.

Παρασκευή πρωί πετάξαμε από Αθήνα με ένα Boeing 747-300 της Seagle Air. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο της Πράγας, μάς παρέλαβε ο Νίκος, ο ξεναγός μας, ο οποίος ήταν εξαιρετικός και μας κατατόπισε πλήρως. Μετά από μια ξενάγηση στο πανέμορφο και επιβλητικό κάστρο και την παλιά πόλη, το βράδυ παρακολουθήσαμε μια σπουδαία παράσταση Μαύρου Θεάτρου με τίτλο Aspects Of Alice, βασισμένη στο παραμύθι Η Αλίκη Στη Χώρα Των Θαυμάτων (η μουσική, αν και μάλλον κακοπαιγμένη και σχεδόν αποκλειστικά με midi όργανα, ήταν απίστευτη).

Το Σάββατο επισκεφθήκαμε την πόλη Karlovy Vary, με τα ιαματικά λουτρά της και το

πολυτελές ξενοδοχείο Pupp (κάτι σαν τη δική μας Μεγάλη Βρετανία) ενώ με την επιστροφή μας στην Πράγα κάναμε νυχτερινή κρουαζιέρα στον Μολδάβα.

Την Κυριακή, στον ελεύθερο χρόνο μας, πήγαμε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, όπου απολαύσαμε πίνακες Picasso, Matisse, Klimt και πολλών άλλων και γελάσαμε με την ψυχή

μας χαζεύοντας διάφορα έργα avant-garde καλλιτεχνών. Το βράδυ πήγαμε σε ένα ειδικά διαμορφωμένο κελάρι όπου γίνονται αναπαραστάσεις καυγάδων, χορών και άλλων happenings που σε βάζουν στο κλίμα της μεσαιωνικής Πράγας και του τότε τρόπου διασκέδασης.

Τη Δευτέρα κάναμε μια σύντομη επίσκεψη στη Δρέσδη, πόλη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και πρωτεύουσα της Σαξωνίας, η οποία έχει επίσης σπουδαία μνημεία, τα οποία

μάλιστα ακόμα ανακατασκευάζονται αφού είχαν σχεδόν κατεδαφιστεί από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων τον Φεβρουάριο του 1945.

Επιστρέφοντας στην Πράγα, επιβιβαστήκαμε σε ένα ολοκαίνουργιο Airbus A320 των Τσέχικων Αερογραμμών (πολύ χλιδάτη εταιρεία, παρεμπιπτόντως) που μας έφερε πίσω στη γκρίζα Αθήνα. Δεν βαριέσαι, καλά είναι κι εδώ...

* Οι παραπάνω φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τη Σάντυ και η τελευταία από την Εύη.

Κλωτσοπατινάδα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (όλα τα κορόιδα χωράνε...)

Έχω δει τον Φοίβο Δεληβοριά πάρα πολλές φορές ζωντανά, έχω χάσει πια το μέτρημα. Στο Αερικό, στο Μετρό, στον Ζυγό δύο φορές, στον Αέρα, στο Θέτρο Βράχων... Δεν ξέρω αν σε άλλη περίπτωση θα πήγαινα στο Γυάλινο, μιας και είχα μια πικρή εμπειρία από την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το μαγαζί, το 2003 αν δεν κάνω λάθος, στις παραστάσεις του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ήθελα όμως να τον δω μετά την παράσταση για να του ζητήσω να κάνουμε μία συνέντευξη για λογαριασμό του Ορφέα.

Έφτασα με τη γυναίκα μου και τον ξάδερφό μου 50 λεπτά πριν την αναγραφόμενη ώρα έναρξης (22:30) και ήδη υπήρχε ουρά. Μπήκαμε και αρχικά μας οδήγησαν στον εξώστη όπου γινόταν πανικός. Δεν υπήρχε μέρος να σταθούμε. Κατεβήκαμε στην αίθουσα και βρήκαμε μια γωνιά δίπλα στην κονσόλα που μας φάνηκε ιδανική. Ο διάδρομος στένευε σε εκείνο το σημείο και είπαμε ότι αποκλείεται να κάτσει κάποιος μπροστά μας καθώς δεν θα υπήρχε τρόπος να περάσουν τα γκαρσόνια και όσοι θα εξυπηρετούνταν από το μπαρ. Κούνια που μας κούναγε...

Όσο περνούσε η ώρα, ο χώρος γέμιζε και γέμιζε. Λίγο μετά τις 23:00 τα φώτα έσβησαν ενώ ήμασταν ήδη σαν τις σαρδέλες στην κονσέρβα. Ο αδερφός μου με την κοπέλα του, που μπήκαν μετά από μεγάλη αναμονή στην ουρά, μας ενημέρωσαν, μετά από μόλις δύο τραγούδια, ότι φεύγουν. Ζήτησαν τα λεφτά τους πίσω και τα πήραν. Την καλύτερη δουλειά έκαναν.

Η γυναίκα μου πήγε να πάρει ένα ποτό στο μπαρ και όταν επέστρεψε, δεν είχε πια τη θέση της. Η ανθρώπινη μάζα κινούνταν σαν το υγρό που γεμίζει όποιο χώρο βρει. Κάποια στιγμή προσπάθησα να φανταστώ τι θα γινόταν αν έπιανε φωτιά ή γινόταν ένας μικρός σεισμός. Τραγωδία...

Η μαγεία της μουσικής δεν είναι πάντα ικανή να αποτρέψει τον εκνευρισμό, την κούραση από την ορθοστασία και το σπρωξίδι και την απογοήτευση από την έλλειψη ορατότητας αλλά και αξιοπρέπειας. Μετά το διάλειμμα και ενώ ακόμα η Αρλέτα βρισκόταν στη σκηνή, σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Δεν είμαι λάτρης της "ζωντανής" μουσικής. Σπάνια πηγαίνω σε μουσικές σκηνές και μόνο για καλλιτέχνες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Από χτες το βράδυ αυτές οι περιπτώσεις θα λιγοστέψουν ακόμα περισσότερο. Δεν θέλω να ξαναείμαι ένα από τα κορόιδα που πληρώνουν 15-20 ευρώ για να δουν από κοντά τον οποιονδήποτε τραγουδιστή που συναινεί στην εκμετάλλευσή τους από τους μαγαζάτορες της νύχτας. Οι οποίοι όταν δουν την ευκαιρία (όπως χτες που η Αρλέτα επανεμφανίστηκε μετά από τη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της) την αρπάζουν από τα μαλλιά, βάζουν όλο τον κόσμο μέσα κι όποιον πάρει ο χάρος.

Θα μου πείτε "ας έκλεινες τραπέζι". Μπορεί αυτοί να είχαν καλύτερη τύχη (μάλλον όχι πολύ καλύτερη αν κρίνω από το ρεπορτάζ του Music Corner http://www.musiccorner.gr/news/events/09/delivorias/index.html) αλλά βλέπετε εγώ δεν είμαι ένας δημοσιογράφος που πληρώνεται για τη δουλειά, τις συνεντεύξεις και τα ρεπορτάζ. Είμαι ένας ερασιτέχνης που το πορτοφόλι του δεν σηκώνει πολλά και η αξιοπρέπειά του ακόμα λιγότερα.

Ίσως κάποια στιγμή να καταφέρω να πάρω συνέντευξη από τον Φοίβο Δεληβοριά, ο οποίος είναι ένας από τους τρεις πιο αγαπημένους μου Έλληνες καλλιτέχνες (αν τύχει να διαβάσει αυτά που γράφω εδώ, αμφιβάλλω ότι θα δεχτεί). Σε εκείνη την περίπτωση, θα ζητήσω τη γνώμη του για τη χτεσινή βραδιά. Οι παλαιότερες παραστάσεις του, ειδικά στον Ζυγό, χαρακτηρίζονταν από πολύ πιο αξιοπρεπείς συνθήκες. Ελπίζω η ενηλικίωση για την οποία μίλησε σε πρόσφατες συνεντεύξεις του να μην σημαίνει και συμβιβασμό με το καθεστώς της αθηναϊκής νύχτας και τα αράπικα φυστίκια. Ελπίζω επίσης να ακολουθήσει το παράδειγμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μετά το κράξιμο για τις παραστάσεις με τον Σαββόπουλο στο Πόλις, δεσμεύτηκε δημοσίως να αποφεύγει στο εξής τα μαγαζιά τέτοιας λογικής. Οψόμεθα...

Ξαναζεσταίνοντας τον Ροζ Πάνθηρα

Παρακολούθησα χτες το βράδυ, σε αίθουσα γνωστού μούλτιπλεξ (Village Παγκρατίου, νομίζατε δεν θα το έγραφα ε;) την ταινία The Pink Panther 2, συνέχεια του franchise που βασίζεται στους χαρακτήρες που δημιούργησαν κάποτε οι Maurice Richlin και Blake Edwards. Τον επιθεωρητή Clouseau σε αυτή τη νέα σειρά ενσαρκώνει ο Steve Martin και συμπρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Jean Reno, Andy Garcia και ο αγαπημένος μου John Cleese.

Να πω κατ' αρχήν ότι δεν θεωρώ ιεροσυλία τα remake κλασικών ταινιών ή τη συνέχιση σειρών όπως συμβαίνει εδώ. Είναι δικαίωμα κάθε δημιουργού να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του. Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με μια αδιάφορη ταινία. Δεν είναι κακή ούτε καλή. Απλά δεν έχεις να πεις τίποτα γι' αυτή. Γέλασα ελάχιστα, βαρέθηκα αρκετά, κατάλαβα απ' την αρχή πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και το μόνο που έμενε ήταν να απολαύσω τα nachos μου.

Το μόνο θετικό που αποκόμισα από την έξοδό μου ήταν ότι μου άνοιξε η όρεξη για τις παλιές ταινίες με τον Peter Sellers, τις οποίες θα ξαναδώ σύντομα.

Δημοσθένης (τι ποιος Δημοσθένης;) vs blogme.gr

Αύριο, Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, θα εκδικαστεί η υπόθεση της μήνυσης που έκανε ο γνωστός τηλεευαγγελιστής Δημοσθένης Λιακόπουλος εναντίον του aggregator blogme.gr. Η υπόθεση αφορά όλους τους μπλόγκερς καθώς τίθενται θέματα λογοκρισίας. Διαβάστε στο μπλογκ Ροΐδη Εμμονές περισσότερες λεπτομέρειες και αναρτήστε στα ιστολόγιά σας την είδηση και τις απόψεις σας. Σε περίπτωση νίκης του Λιακό, τα όρια στην ελευθερία της έκφρασης θα στενέψουν επικίνδυνα.

Ξεθάβοντας μια είδηση

Διάβασα στο μπλογκ του περιοδικού manifesto, μία είδηση που όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης απέφυγαν να αναφέρουν. Διαβάστε την ανάρτηση κάνοντας κλικ εδώ.

Αν πράγματι είναι αληθινή, νομίζω ότι αξίζει να προσπαθήσουμε να τη διαδόσουμε σε πείσμα όσων νομίζουν ότι μπορούν να ελέγχουν την ενημέρωση.

Πεθαίνω (;) για ελληνικό σινεμά

Επέστρεψα πριν λίγο από το σινεμά της γειτονιάς μου όπου παρακολούθησα την ταινία του Νίκου Καραπαναγιώτη "Πεθαίνω Για Σένα" με πρωταγωνίστρια την Ελένη Ράντου. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού "Μαμά Μην Τρέχεις" που, απ' ό,τι άκουσα, γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Δεν το περίμενα αλλά μου άρεσε αρκετά. Πρέπει να πω ότι είμαι μάλλον αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς οι περισσότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια (κυρίως κωμωδίες είναι η αλήθεια) με έχουν απογοητεύσει. Η συγκεκριμένη όμως μου φάνηκε αρκετά δουλεμένη και μου έδωσε την εντύπωση ότι απέχει μόλις ένα-δυο κλικ απ' το να είναι πολύ καλή. Σενάριο αρκετά προσεγμένο, αρκετά καλές ερμηνείες (η Ράντου, αν και δεν μου αρέσει, πολύ δυνατή) και σωστές δόσεις γέλιου και δακρύων. Βέβαια, υπάρχουν κι εδώ κάποια γνωστά κλισέ, όπως π.χ. οι γκεστ εμφανίσεις διαφόρων (Ζουγανέλης, Μπουλάς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.ά.) αλλά είναι μια προσπάθεια που δείχνει ότι μπορούν να γίνουν κι εδώ καλά πράγματα. Κρατάω και την ατάκα: "Τελικά δεν έχει σημασία για ποιον πεθαίνεις αλλά για ποιον ζεις".