Σε αυτή τη δεκαετία ήταν που ανακάλυψα το Αφεντικό και αγόρασα όλα σχεδόν τα άλμπουμ της καριέρας του. Κανένα όμως δεν άκουσα τόσο όσο τούτο εδώ. Ηχογραφήθηκε ζωντανά μέσα σε 2 μέρες και κατά κάποιο τρόπο μοιάζει να περιέχει κάποια από την ουσία της Αμερικής που αγαπώ.
Η "δικτατορία των εναλλακτικών" έχει κάνει πολλούς να νιώθουν ένοχοι ή ύποπτοι όταν επιλέγουν δίσκους σαν αυτόν. Όχι εγώ κύριοι! Άλλωστε εδώ υπάρχουν τραγούδια σαν το "Clocks" και το "In My Place". Φακ γιου λοιπόν!
Στα δικά μου αφτιά, το The Wall ακούγεται ως ο καλύτερος δίσκος των Pink Floyd. Καλά και άγια τα The Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here, Animals, μαγευτικό (αν και τελείως διαφορετικό) το ντεμπούτο τους, The Piper At The Gates Of Dawn, συμπαθητικό το The Final Cut που ουσιαστικά ήταν σόλο άλμπουμ του Roger Waters... Μπροστά στη φιλοδοξία και το εύρος του διπλού αυτού μνημείου, που συμπληρώνει φέτος 30 χρόνια ζωής, όλα τα υπόλοιπα ωχρειούν (ελπίζω όλα αυτά που γράφω να πυροδοτήσουν μια θερμή συζήτηση αγαπητοί αναγνώστες - ξέρετε εσείς...).
Αύριο το βράδυ, στις 21:30, στον Ιανό, ο Κώστας Σμοκοβίτης επιστρέφει στις ζωντανές εμφανίσεις. Να είστε εκεί!
Αυτή είναι η 100ή ανάρτηση αυτού του μπλογκ. 100 αναρτήσεις σε κάτι παραπάνω από 2 χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, υπήρξα ιδιαίτερα τεμπέλης ως μπλόγκερ. Πριν λίγες μέρες αναγκάστηκα να ενεργοποιήσω και τον έλεγχο των σχολίων, χάρη σε έναν αθυρόστομο "φίλο". Θέλω να ευχαριστήσω όσους διαβάζουν, όσους διαβάζουν και αφήνουν σχόλια και, τέλος, όσους αφήνουν σχόλια χωρίς να διαβάζουν. Ευχαριστώ επίσης και όσους έχουν απλά γραφτεί followers, με την ελπίδα ότι θα τους το ανταποδώσω - πάντα το κάνω. Να είστε καλά που με βοηθάτε να αυταπατώμαι ότι 73 άνθρωποι ενδιαφέρονται για τα ασήμαντα ποστ μου! Θα συνεχίσω ακάθεκτος, πιθανότατα για πάντα - πού τη βρήκα την αισιοδοξία, βραδιάτικα...
Οι Leaving Tomorrow είναι ένα κλασικό rock τρίο που αποτελείται από τους Αλέξανδρο Ντούτση (φωνή, κιθάρα), Κωστή Ραΐση (μπάσο) και Γιώργο Καλαϊτζόγλου (τύμπανα). Στις αρχές της χρονιάς κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο το όνομά τους, το οποίο μου άρεσε ιδιαίτερα. Έτσι, κάναμε πρόσφατα μια συνέντευξη με τον ηγέτη του γκρουπ, τον Αλέξη, για λογαριασμό του Avopolis Greek, την οποία μπορείτε να διαβάσετε από σήμερα πατώντας εδώ. Επίσης, εδώ μπορείτε να βρείτε την κριτική μου για τον δίσκο τους. Αν είστε φίλοι του ροκ ήχου, αναζητήστε το!
"Η Παραμυθένια" της είναι στη λίστα με τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever. Το ντεμπούτο της, Κοντσέρτο Για Σοκολάτα Και Τριαντάφυλλα (1996), είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά ποπ άλμπουμ ever. Το νέο της πόνημα, Είναι Εδώ!, είναι απολαυστικότατο. Ορίστε τρεις λόγοι για τους οποίους επιθυμούσα διακαώς να πάρω συνέντευξη από την Κατερίνα Κυρμιζή, αλλά και από τον μόνιμο συνεργάτη και σύντροφό της, Νίκο Γρηγοριάδη. Μπορείτε να διαβάσετε εδώ όσα είχαν να μου πουν για λογαριασμό του Ορφέα, ενώ εδώ υπάρχει και η γνώμη μου για τον νέο τους δίσκο.
