Καλη Χρονιά, Χρόνια Πολλά!

* Φωτογραφία από http://onemonkeyshow.files.wordpress.com/2008/12/happy_new_year.jpg

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: Τα αποτελέσματα

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το δημοψήφισμα των μπλογκς που διοργάνωσε για άλλη μια χρονιά ο gone4sure με τη βοήθεια του Ikrory21. Εγώ συμμετείχα μόνο στην ψηφοφορία για τα άλμπουμ της δεκαετίας, καθώς από την δισκογραφική παραγωγή του 2009 άκουσα μόνο ελληνικά άλμπουμ και δεν είχα σαφή εικόνα. Παρακάτω παραθέτω την 20άδα των νικητών - περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ. Όπως θα διαπιστώσετε, μόλις τρεις (In Rainbows, Illinois, The Age Of The Understatement) από τις επιλογές μου κατάφεραν να μπουν, ενώ άλλη μία (Βραχνός Προφήτης) βρίσκεται στην 33η θέση. Χρόνια πολλά σε όλους!

1. Arcade Fire - Funeral

2. Strokes - Is This It

3. Radiohead - Kid A

4. Interpol - Turn On The Bright Lights

5. Sigur Ros - Agaetis Byrjun

6. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand

7. Antony & The Johnsons - I Am A Bird Now

8. LCD Soundsystem - Sound Of Silver

9. Burial - Untrue

10. Godspeed You Black Emperor - Lift Your Skinny Fists

11. Radiohead - In Rainbows

12. Portishead - Third

13. Flaming Lips - Yoshimi Battles The Pink Robots

14. Primal Scream - XTRMNTR

15. White Stripes - Elephant

16. Κόρε. Ύδρο - Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ

17. Sufjan Stevens - Illinois

18. Daft Punk - Discovery

19. P.J. Harvey - Stories From The City, Stories From The Sea

20. The Last Shadow Puppets - The Age Of Understatement

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #1

Sufjan Stevens

Illinois

Ποιοι Strokes και ποιοι... Heartattacks βρε παλουκάρια - με όλο το σεβασμό δηλαδή... Δύσκολεύομαι να βρω άλλο άλμπουμ που να μοιάζει τόσο υπέρμετρα φιλόδοξο στα χαρτιά (ένα concept για την ομώνυμη πολιτεία που αγγίζει την ιστορία, την τοπογραφία και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε) αλλά να αποδεικνύεται ακόμα πιο μαγικό, πλούσιο και νέτα σκέτα επιβλητικό όταν σκάει από τα ηχεία. Μπορεί στο εξώφυλλο να μη φιγουράρει πια ο Superman (ελέω DC Comics), μπορεί τελικά η όλη ιστορία με το project των 50 πολιτειών να ήταν μια φάρσα, τίποτα όμως δεν είναι ικανό να χαλάσει την εικόνα αυτού του δίσκου. Τίτλοι-σιδηρόδρομοι, χιούμορ αλλά και απίστευτη οξυδέρκεια στον στίχο, εξωγήινες μελωδίες και λουσάτες, πλην lo-fi, ενορχηστρώσεις και ένα ακόμα άλμπουμ με outtakes που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς αυτός ο Αμερικανός, άνθρωπος-ορχήστρα και χριστιανός καταφέρνει να δημιουργεί και να οργανώνει τέτοιο όγκο υλικού. Φακ!
Υ.Γ.: Ελλείψει άλλου, καταλληλότερου υλικού, το Illinois εκτέλεσε χρέη soundtrack για το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη το 2006 αλλά και για αρκετές νύχτες της στρατιωτικής μου θητείας. Enough said...

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #2

Radiohead

In Rainbows

Ο θόρυβος γύρω από τον πρωτάκουστο τρόπο κυκλοφορίας του, επισκίασε σαφώς το πόσο καλός δίσκος είναι. Εδώ έχουμε το απόσταγμα όλης της πορείας της σημαντικότερης μπάντας των τελευταίων 15 χρόνων. Όλες οι κατευθύνσεις, οι λοξοδρομήσεις και οι απότομες στροφές που επιχείρησαν με τα OK Computer (αδιαμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή τους), Kid A, Amnesiac και Hail To The Thief, βρίσκουν τη θέση τους εδώ, κατασταλλαγμένες και καλογυαλισμένες. Δεν υπάρχουν πολλά για να πω παρά μόνο ότι με το που πρωτάκουσα το εναρκτήριο 15 Step, ήξερα ότι αυτό τον δίσκο θα τον λατρέψω....

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #3

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Αγρύπνια

Εδώ η μουσική χάνει την πατρίδα της και ταξιδεύει ελεύθερη. Ένα τσούρμο σπουδαίων μουσικών γράφουν ζωντανά στο στούντιο, φτιάχνοντας... space rock. Δεν υπάρχει τίποτα για πέταμα σε αυτό το άλμπουμ, καμιά στιγμή που να σε πέρνει να μην την προσέξεις. Το ομώνυμο θα έπρεπε ήδη να έχει ενταχθεί στον κανόνα με τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής. Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας (και βάλε) είναι ένα ζωντανό ον, με δική του λογική και δικό του ζωτικό χώρο. Ποιος ξέρει αν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα κατορθώσει να το ξαναπιάσει απ' τα κέρατα...

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #4

Paul McCartney

Chaos And Creation In The Backyard

Ντριν, ντριν...
- Εμπρός;
- Έλα George, παλιόφιλε! Paul εδώ. Πώς πάει η κώφωση;
- Έλα ρε Paul! Άστα φίλε, δεν άκουγα που δεν άκουγα από το ένα αφτί, τώρα τα πράγματα χειροτερεύουν και στο άλλο...
- Μμμμ, κρίμα. <(μουρμουρίζοντας) Ελπίζω να μην καταλήξω κι εγώ έτσι.> Να σου πω. Έχεις να μου προτείνεις κάποιον για την παραγωγή του επόμενου δίσκου μου;
- Ναι, βέβαια! Στη θέση σου θα τηλεφωνούσα στον Nigel Godrich. Είναι λαμπρός νέος!
- Ναι ε; Έχεις το τηλέφωνό του;
Κάπως έτσι ο Paul McCartney κατέληξε να συνεργαστεί με τον άνθρωπο που ευθύνεται για την παραγωγή μερικών σπουδαίων άλμπουμ (Ok Computer και οτιδήποτε άλλο από τους Radiohead από το 1994 και μετά, The Man Who και The Invisible Band των Travis, δίσκοι των Air και του Beck και πολλά άλλα). Κάτι που ίσως το πρώην Σκαθάρι μετάνιωσε πολλάκις κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, καθώς το τζόβενο ήταν ιδιαίτερα κριτικό απέναντί του και μάλιστα του απαγόρευσε - ρε, στον Macca ρε; - να ηχογραφήσει τραγούδια που το ίδιο δεν ενέκρινε (!). Το αποτέλεσμα όμως δικαιώνει την προσπάθεια. Τα κομμάτια αναπνέουν αλλιώς εδώ, με τον γερόλυκο να παίζει τα περισσότερα όργανα, καταθέτοντας τοιουτοτρόπως ένα άλμπουμ απολύτως προσωπικό αλλά και με την καλύτερη δυνατή στάθμη ποιότητας. Κερδίζει στα σημεία τα Electric Arguments και Memory Almost Full στη μονομαχία για την καλύτερη στιγμή του McCartney στη δεκαετία που εκπνέει. Αν και με τέτοιους καλλιτέχνες, ακόμα και στα 67 τους, υπάρχουν πολλές πιθανότητες το μέλλον να είναι ακόμα καλύτερο...

Νέος Macca

Ιδού το βιντεοκλίπ του τραγουδιού (I Want To) Come Home που έγραψε ο Paul McCartney για την ταινία Everybody's Fine του Jack Kirby με πρωταγωνιστή τον Robert DeNiro.

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #5

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Βραχνός Προφήτης

Καλοκαίρι 2000. Στο δρόμο για Σαλαμίνα, μέσα στην Ascona. Ο Κώστας Θωμαΐδης προλογίζει ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Γιάννης Αγγελάκας, τραγουδώντας για πρώτη φορά, λέει, μια μελωδία, αντί για το σύνηθες "παραμιλητό" του. Ξεκινάει: "Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός...". Καλό φαίνεται. Κάπου προς το τέλος η έκπληξη: καλά, είναι δυνατόν να το έχει φτιάξει Έλληνας αυτό; Στην επόμενη επίσκεψη στην Αθήνα, βουρ στο Metropolis, αγοράζεις τον δίσκο προς 5300 δρχ. Στην αρχή σού αρέσει μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι, σιγά σιγά μπαίνεις στο κλίμα. Τελικά, μπορεί η παράδοση της χώρας σου να παντρευτεί με τη μουσική που αγαπάς. Και πού να φανταζόσουνα ότι θα υπήρχε και ακόμα καλύτερη συνέχεια...

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #6

The Last Shadow Puppets

The Age Of The Understatement

Alex Turner, Miles Kane, James Ford και London Metropolitan Orchestra. Ηχογραφήσεις μεταξύ γαλλικής επαρχίας και Λονδίνου. 12 τραγούδια. 1 δίσκος να τον πιεις στο ποτήρι - όπως και το κορίτσι του υπέροχου εξωφύλλου. Εδώ όλα έχουν να κάνουν με την άγνοια κινδύνου και με την παλιομοδίτικη αλλά επιβλητική παραγωγή. Βρέθηκε στην κορυφή της περυσινής ανασκόπησης - δύσκολο να το καταφέρει ξανά...

Τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας: #7

Φοίβος Δεληβοριάς

Ο Καθρέφτης

Μετά το μεγάλο σχολείο (λέμε τώρα...) του στρατού, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα αγαπημένους μου Έλληνες καλλιτέχνες, καταθέτει την καλύτερη μέχρι σήμερα δουλειά του. Η οποία περιέχει ένα από τα τραγούδια της δεκαετίας (το ομώνυμο) αλλά και άλλα σπουδαία δείγματα της μοναδικής ικανότητάς του να φτιάχνει τραγούδια για τα πιο απίθανα πρόσωπα (βλέπε Σημίτης), πράγματα (βλέπε σύγχρονες τεχνολογίες) και καταστάσεις (βλέπε πάλι στρατός). Και στο Δεν Ξέρω Τι Είναι καταφέρνει να περιγράψει αριστουργηματικά το "μυστήριο" της δημιουργίας...