Obamarama! 2

Πριν τέσσερα περίπου χρόνια είχα αναρτήσει τούτο εδώ το κείμενο, με αφορμή την πρώτη νίκη του Barack Obama στις αμερικανικές εκλογές. Σήμερα, η δεύτερη εκλογική επιτυχία του ίσως αποτελεί ήδη "περσινά ξινά σταφύλια" για κάποιους. Όμως, θα ήθελα να επιμείνω σε κάποια από αυτά που έγραφα τότε και να θυμίσω, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το ξεχνούν, ότι το να έχεις πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών τον Obama δεν είναι το ίδιο με το να έχεις τον Romney, όπως δεν θα ήταν το ίδιο αν είχε εκλεγεί το 2008 o McCain. Ναι, ο κάθε πρόεδρος της πάλαι ποτέ υπερδύναμης οφείλει να ακολουθεί κάποιες συγκεκριμένες γραμμές, ειδικά στην εξωτερική πολιτική, όμως ο Obamιας, όπως και να το κάνουμε, ήταν πάντα πιο συμπαθής, πιο ικανός, πιο έξυπνος, πιο άνθρωπος ρε παιδί μου, από τους αντιπάλους του. Κι αυτό είναι κάτι.

* Φωτογραφία από εδώ.

Διάλογος με την κόρη μου

Της λέω προχτές που καθόταν στο γιογιό της:
- Ωραίο να κάνεις τσίσα στο γιογιό ε;
- Θες κι εσύ να κάνεις στο γιογιό;
- Εγώ είμαι μεγάλος, δε μπορώ να κάτσω στο γιογιό...
- Όταν όμως γίνεις μικρός, θα μπορείς.

Φλύαροι, μικρολόγοι

Τις ημέρες της ψήφισης του Μνημονίου 3 ήμουν στο πατρικό μου σπίτι στη Σπάρτη. Επόμενο ήταν να είμαστε οικογενειακώς συντονισμένοι για πολλές ώρες κάθε μέρα στο κανάλι της Βουλής, παρακολουθώντας την συζήτηση. Δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση, νομίζω, ότι το επίπεδο αυτής της συζήτησης άγγιξε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα, με δεδομένη την όλη ζοφερή κατάσταση, είναι η ανικανότητα της Αριστεράς (κυρίως στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αναφέρομαι) να αρθρώσει έναν λόγο πειστικό και να εμπνεύσει όσους δεν πρόσκεινται σε αυτήν ιδεολογικά, να αποδείξει ότι μπορεί να δει έναν άλλο δρόμο, να οραματιστεί κάτι νέο και διαφορετικό για αυτό τον τόπο. Είναι απογοητευτικό - αλλά και ενδεικτικό των λάθος χειρισμών τους - ότι δεν μπορούν να "εισπράξουν" την απογοήτευση του κόσμου από τους χειρισμούς των απαράδεκτων κυβερνώντων.

Ένα από τα πρόσωπα που με "προβληματίζουν" από αυτό τον χώρο είναι ο - καθ' όλα συμπαθής κατά τα άλλα - Παναγιώτης Λαφαζάνης. Θυμάμαι τον άκουγα την ημέρα των τελευταίων εκλογών, στον Real FM αν δεν κάνω λάθος, να λέει ότι, παρά τις αντίθετες ενδείξεις των exit polls, το κόμμα του θα ήταν πρώτο και με διαφορά. Απόρησα τότε πολύ με τη σιγουριά του, η οποία, ως γνωστών, αποδείχτηκε τελικά εντελώς αβάσιμη. Γενικά, μου δίνει την εντύπωση ανθρώπου που πρώτα μιλάει και μετά σκέφτεται. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια μιας από τις οργισμένες και κάπως εκνευριστικές παρεμβάσεις του στο κοινοβούλιο, ο πατέρας μου στράφηκε κάποια στιγμή προς την αχανή βιβλιοθήκη του και επέστρεψε με ένα βιβλίο στο χέρι. Ήταν το Τι Δεν Είναι Ελληνικό Στην Ελληνική Γλώσσα του Σταύρου Ι. Σπυρώνη, εκδόσεις Τάκη Μιχαλά. Το άνοιξε και μας διάβασε:

λαφαζάνης, ο (=φλύαρος, μικρολόγος).

Κοιταχτήκαμε με νόημα. Για καλό τον επέλεξαν ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

* Φωτογραφία από εδώ.

"Της δικαοσύνης ήλιε νοητέ..."

Μια από τις πρώτες - ίσως η πρώτη - μουσικές αναμνήσεις μου είναι από το Αμβούργο της, τότε Δυτικής, Γερμανίας, κάπου μεταξύ 1982 και 1984. Εγώ είμαι καθισμένος στο πάτωμα, ζωγραφίζοντας ή παίζοντας, και ο πατέρας μου, καθισμένος στον καναπέ μπροστά μου, μού τραγουδάει το Της Δικαιοσύνης, το Ενα Το Χελιδόνι και τα υπόλοιπα τραγούδια του Θεοδωράκη που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τη σημερινή επέτειο. Κάθε τέτοια μέρα η εικόνα αυτή επανέρχεται, μαζί και η επιθυμία να ακούσω αυτά τα τραγούδια...

Αύριο δύο τεύχη Sonik

Νέα κυκλοφορία από τους Leaving Tomorrow

Οι Leaving Tomorrow είναι ένα χαρντ/προγκ-ροκ γκρουπ που δραστηριοποιείται εδώ και μια δεκαετία στην εγχώρια μουσική σκηνή. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο το όνομά τους, το 2009 και τώρα επιστρέφουν με την κυκλοφορία δύο νέων τραγουδιών τους σε ψηφιακή μορφή, τα οποία μπορείτε να κατεβάσετε σε ποιότητα wav, και μάλιστα δωρεάν, από εδώ. Αξίζει τον κόπο να τα ακούσετε, άλλωστε ο Αλέξης Ντούτσης και η παρέα του έχουν, νομίζω, πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να πουν.

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες ΙΙΙ

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

Η μάχη ενάντια στην εξάπλωση της επιρροής της Χρυσής Αυγής πρέπει να είναι ανελέητη. Πάντως, αυτή δεν θα κερδηθεί με τσιτάτα του τύπου "σκατά στους φασίστες" ή άλλα μέσα που απλά φέρνουν το παιχνίδι στο γήπεδο του αντιπάλου._

DVD με ελληνικά γκρουπ δωρεάν από το Γιουσουρούμ

Το μπλογκ http://giusurum.blogspot.gr/ είναι ιδιαίτερα γνωστό στους μουσικόφιλους, ιδιαίτερα σε όσους ασχολούνται και στηρίζουν την λεγόμενη ανεξάρτητη σκηνή. Πριν μερικά χρόνια οι διαχειριστές του είχαν κυκλοφορήσει ελεύθερα μέσω του διαδικτύου τη συλλογή The Indie Side Of Music και τώρα ήρθε η σειρά του επόμενου, ακόμα πιο φιλόδοξου, πρότζεκτ. Αυτή τη φορά, τα παιδιά μάς προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα ένα DVD με βίντεο ελληνικών γκρουπ και καλλιτεχνών της προαναφερθείσας σκηνής, συγκεκριμένα των B-Sides, The Callas, Common Sense, Exposed By Observers, Fadeout, Gloire Carton, Infidelity, Κτίρια Τη Νύχτα, Nalyssa Green, StrangeZero, Vello Leaf. Για να το αποκτήσετε αλλά και να διαβάσετε περισσότερα για αυτή την πολύ τολμηρή και αξιόλογη κίνηση, πατήστε απλά εδώ. Καλή προβολή!

Η Γεωργία Βεληβασάκη στο Θέατρο Χυτήριο

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012 (22:00)

στο ΘΕΑΤΡΟ ΧΥΤΗΡΙΟ

(Ιερά Οδός 44, Γκάζι – τηλ. 2103412313)

“Κράτησέ μου ένα χαμόγελο…”

ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΕΛΗΒΑΣΑΚΗ & Gaia+

Με αφετηρία το κοινό ταμπεραμέντο, η Γεωργία Βεληβασάκη ερμηνεύει πορτογαλικά Fado, μπαλάντες της Yasmin Levy, του Luiz Bonfa, της Chavela Vargas, του Ramon Sixto Rios, αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι, της Λένας Πλάτωνος, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Αττίκ, του Γιάννη Παπαϊωάννου, του Θανάση Σκορδαλού, αλλά και τραγούδια από τη μέχρι τώρα δισκογραφική της διαδρομή. Μια μουσική βραδιά για ό,τι χρωματίζει τη μνήμη μας και κρατάει το χαμόγελο στη ζωή μας.

Παίζουν οι Gaia+:
Αρετή Κοκκίνου - κιθάρα
Λευτέρης Ανδριώτης – κρητική λύρα
Έλσα Παπέλη – τσέλο
Ανδρέας Ανδρικόπουλος -cajon


ΕΙΣΟΔΟΣ: 5 ευρώ

http://www.velivasaki.gr

Συνέντευξη με τον Σταύρο Λάντσια

Όταν μια συνέντευξη προκύπτει κάπως τυπική, η ευθύνη βαραίνει κυρίως εκείνον που κάνει τις ερωτήσεις. Δική μου, λοιπόν, η υπαιτιότητα που η συνέντευξη που πήρα από τον Σταύρο Λάντσια πριν λίγο καιρό δεν βγήκε όσο ενδιαφέρουσα θα ήθελα - δε βοήθησε πάντως και το ότι έγινε μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Εντούτοις, δεν είναι και για πέταμα, έχει νομίζω κάποιο ενδιαφέρον. Μπορείτε να τη βρείτε εδώ και να επιστρέψετε για σχόλια.