Τ' Άη Γεράσιμου ανήμερα

Προχθές Δευτέρα γιόρταζε ο Άγιος Γεράσιμος, μεγάλη η χάρη του (που λέει ο λόγος) και αποφασίσαμε με τη σύζυγο να βολτάρουμε στην εμποροπανήγυρη που στήνεται τέτοιες μέρες έξω από τους απανταχού ναούς, έτσι για να μην ξεχνάμε και περί τίνος πρόκειται τελικά.

Περνώντας έξω από τον ναό, εκείνη αποφάσισε να ανάψει ένα κεράκι κι εγώ κάθισα απέξω να την περιμένω. Και να σου ένας παπάς να συνομιλεί με έναν τυφλό ο οποίος πουλούσε κεριά στα σκαλιά της εκκλησίας. Πλησιάζοντας, διαπίστωσα ότι ο σεβάσμιος ιερέας προσπαθούσε να διώξει τον φουκαρά που πάλευε για το μεροκάματο. Βλέπετε, λίγο πιο πάνω υπήρχε το "επίσημο" κατάστημα και ο τυφλός χάλαγε την "πιάτσα" μιας και ήταν αρκετοί που αγόραζαν από αυτόν. Τι κι αν προσπαθούσε να εξηγήσει στον παπά. "Τι θα πάω πίσω στην οικογένεια το βράδυ πάτερ;" Μάταιος κόπος. Αλλά δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Στη συνέχεια της βραδιάς, βρεθήκαμε σε κινηματογραφική αίθουσα του Village στο Παγκράτι για να παρακολουθήσουμε τη νέα ταινία του πολυαγαπημένου μου Woody Allen (γνωστός αθεϊστής, ξέρετε: του Διαβόλου) με τίτλο Vicky Cristina Barcelona. Εξαιρετικό φιλμ, σε μεγάλη φόρμα ο παππούς και σπουδαία ερμηνεία από την Penelope Cruz που ίσως της αποφέρει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Περί τέχνης

Ένα αγαπημένο μου θέμα συζήτησης με φίλους και γνωστούς είναι "ο σκοπός της τέχνης". Έχω ξοδέψει ατέλειωτες ώρες ανταλλάσσοντας απόψεις και θέτοντας ερωτήματα που, όπως πάντα, μένουν τελικά αναπάντητα καθώς κανείς δεν υποχωρεί από τη θέση του για να δεχτεί μια άλλη άποψη.

Πρέπει η τέχνη να έχει έναν απώτερο στόχο; Πρέπει να προκύπτει ένα "ηθικόν δίδαγμα"; Ο καλλιτέχνης το κάνει για τον εαυτό του ή για τους άλλους; Πώς φτιάχνεται εντέλει το ραγού; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα τα οποία σίγουρα ένα ποστ σαν αυτό εδώ ούτε φιλοδοξεί ούτε και μπορεί να απαντήσει. Πάντως, στο παρακάτω βίντεο, υπάρχει μια άποψη από έναν καλλιτέχνη που σέβομαι ιδιαίτερα. Απολαύστε!

Happy birthday Dr Winston O'Boogie!

Σαν σήμερα, πριν από 68 χρόνια, γεννιόταν στο βομβαρδιζόμενο από τους Γερμανούς Λίβερπουλ, ο John Lennon. Μαζί με άλλους τρεις συμπατριώτες του, έμελλε να χαράξει μία χρυσή καλλιτεχνική τροχιά τα χρόνια του '60 και του '70, για να βρει τραγικό θάνατο στο κατώφλι της δεκαετίας του '80 από το χέρι ενός θαυμαστή.

Η προσωπικότητά του εξακολουθεί να απασχολεί την επικαιρότητα ακόμα και σήμερα. Ένας από τους πρώτους βιογράφους των Beatles, ο Philip Norman, έγραψε μία νέα βιογραφία με τίτλο "John Lennon: The Life" η οποία ήδη προκαλεί σάλο καθώς ασχολείται με τις σεξουαλικές προτιμήσεις του εκλιπόντος και υποστηρίζει την άποψη ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Περισσότερα για αυτό αλλά και μεγάλο αφιέρωμα στον Lennon προσεχώς.
Σε λίγες ημέρες, κάποια σκίτσα του (μεταξύ αυτών και κάποια ερωτικά) θα παρουσιαστούν σε γκαλερί του Manhattan. Πρόκειται για τα ίδια σκίτσα που η Scotland Yard είχε κατασχέσει ως "πορνογραφικά" το 1970. Πώς αλλάζουν οι καιροί...

Φτου!

Διαβάζω από την εφημερίδα Πρώτο Θέμα (7 Σεπτεμβρίου 2008) ένα άρθρο με τίτλο "Τι είναι η βασκανία;", από τη στήλη "Αγγίγματα Ψυχής" του Βασίλη Αποστόλου. Μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής ενδιαφέροντα: "[...] Είπαμε ότι οι πατέρες της Εκκλησίας μας αποδίδουν το μάτι σε "δαιμόνιο". Αυτός που ματιάζει έχει "δαιμόνιο". Ακούγεται βαρύ αλλά έτσι είναι. [...] Αυτός που ματιάζει συνήθως απέχει από την Εκκλησία. Δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων, δεν κάνει τον σταυρό του ή, τέλος πάντων, ανήκει στο Σώμα της Εκκλησίας αλλά δεν μετέχει συνειδητά στα μυστήριά της. [...]"


Αναρωτιέμαι πόσους και ποιους μπορεί να πείσει μια τέτοια εξωφρενική θέση στην εποχή μας. Τη στιγμή που ο κόσμος τρέχει με χίλια, η Εκκλησία της Ελλάδος μιλάει για πράγματα που ούτε για παραμύθια δεν τα λες. Η συγκεκριμένη άποψη είναι ένα μικρό μόνο δείγμα του πόσο πίσω έχουν μείνει. Στην ανθρώπινη ιστορία είναι πολλές οι θρησκείες που έσβησαν γιατί δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στα εκάστοτε νέα δεδομένα. Είναι θέμα χρόνου να συμβεί και για αυτούς. Το ερώτημα είναι τι θα σερβιριστεί στη θέση τους.

Μια πρωινή βόλτα στο δάσος

Στη σημερινή πρωινή βόλτα μου με τη Φάτσα (βλέπε φωτογραφία), συνάντησα έναν ηλικιωμένο, αλλά ιδιαίτερα ακμαίο, κύριο ο οποίος μου έπιασε την κουβέντα. Ξεκίνησε λέγοντάς μου ότι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλοί, και συνέχισε εξηγώντας μου ότι στα νιάτα του ήταν στην ΕΠΟΝ, πέρασε εξορία και ταλαιπωρίες. Υπήρχε αγωνία στο βλέμμα και στα λόγια του. Με ρωτούσε συνεχώς "γιατί". Γιατί να συγχωνευτούν τα ταμεία χωρίς να πειραχτούν οι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι, γιατί να παίρνουν τόσα χρήματα οι τελωνειακοί, γιατί κάποιοι να μη θέλουν να ψηφίζουν οι φοιτητές για τους πρυτάνεις αλλά μόνο οι ηγέτες των κομματικών νεολαιών που όλο κάνουν αλισβερίσια;
Μεγάλο του παράπονο ήταν το ότι η σημερινή Αριστερά λέει σε όλα "όχι". Μου ανέφερε την περίπτωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να πάμε μπροστά λέγοντας μόνο "όχι". "Πώς φτάσαμε ως εδώ;" με ρώτησε. Κούνησα το κεφάλι μου συγκαταβατικά καθώς απομακρυνόμασταν. Τι να του απαντήσω;

Ο "Δούρειος Ήχος" του Τζιμάκου

Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε στα ερτζιανά, στον σταθμό City 99,5! Η εκπομπή του έχει τίτλο "Δούρειος Ήχος" και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Ατάκες που σκοτώνουν και ιδιαίτερες μουσικές επιλογές. Στη σελίδα του Ελεύθερου Τύπου υπάρχουν σε αρχεία audio όλες οι φετινές εκπομπές του. Τις ακούτε εδώ.

Paul and Ringo just don't want to Let It Be

Όταν το 2003, οι εναπομείναντες Beatles κυκλοφορούσαν το Let It Be... Naked, το σχέδιο περιελάμβανε και την κυκλοφορία της ταινίας Let It Be, όπου καταγράφονταν στιγμές από τη δημιουργία του ομώνυμου άλμπουμ. Η ταινία είναι για πάρα πολλά χρόνια εκτός κυκλοφορίας και υπήρχαν τότε υποσχέσεις για πλούσιο έξτρα υλικό. Η κυκλοφορία του όμως εδώ και πέντε χρόνια αναβάλλονταν συνεχώς.

Μέχρι που πριν λίγες μέρες διάβασα στο περιοδικό Mojo (#179, Οκτώβριος 2008) την εξής δήλωση ενός εκπροσώπου τους:
"Neither Paul nor Ringo would feel comfortable publicising a film showing The Beatles on each other's nerves." Σαν να μας λένε δηλαδή "ξεχάστε το!"

Και ρωτάω εγώ ο αφελής: δεν προβλήθηκε η συγκεκριμένη ταινία το 1970, χαρίζοντάς τους μάλιστα και το Όσκαρ Τραγουδιού; Δεν υπάρχουν σκηνές με τους τσακωμούς τους στο ντοκιμαντέρ The Beatles Anthology που κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια με πολλές τυμπανοκρουσίες; Δεν έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία για την οδυνηρή διάλυση του γκρουπ, τα οποία είναι γεμάτα με τις πιο γλαφυρές περιγραφές; Δεν έχουν σφαχτεί τα τέσσερα Σκαθάρια κατά καιρούς δημοσίως, μέσω του Τύπου, και δεν έχουν αναφερθεί σε συνεντεύξεις τους σε εκείνες τις μαύρες για όλους τους μέρες; Προς τι αυτή η ξαφνική στροφή προς την "πολιτική ορθότητα";


Κάτι μου λέει ότι η ιδέα είναι του McCartney, ο οποίος πιθανότατα θέλει να παρουσιάσει την πορεία των Beatles σαν να ήταν γεμάτη αγάπες και λουλούδια. Όμως η ιστορία δεν αλλάζει, σίγουρα όχι έτσι. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα η δήλωση αυτή να είναι άλλο ένα κόλπο του μάρκετινγκ. Πλησιάζει άλλωστε και η έκδοση των remastered εκδόσεων όλων των άλμπουμ των Fab 4 και ίσως δεν είναι ακόμα ώρα να κυκλοφορήσει η ταινία. Ο καιρός θα δείξει. Ελπίζω μόνο να δούμε κάποια στιγμή αυτό το φιλμ, μιας και αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.

Ένα αντίο για τον Rick Wright (1943-2008)

Μόλις πληροφορήθηκα την είδηση του θανάτου από καρκίνο του Rick Wright, κημπορντίστα και ιδρυτικού μέλους των Pink Floyd και είμαι σοκαρισμένος καθώς δεν είχε διαρρεύσει η οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την ασθένειά του. Ο μακαρίτης υπήρξε σπουδαίος μουσικός και συμπαθέστατη φυσιογνωμία ενώ περιττό είναι να πω πόσο έχει επηρεάσει η μουσική του τη ζωή μου, μιας και έχω περάσει ατέλειωτες ώρες με τους δίσκους των Floyd.
Σημαντική η προσθήκη στην μπάντα του ουρανού και τραγικά επίκαιρες οι κυκλοφορίες του περιοδικού Uncut με αφιέρωμα στους Pink Floyd και του Live In Gdansk του David Gilmour, όπου συμμετέχει και ο εκλιπών. Αντίο και βαθιά υπόκλιση...

"Μάνα γιατί με γέννησες;" - Μία επανεξέταση

Έπιασα χτες το βράδυ να διαβάσω το βιβλίο του Richard Dawkins, Η περί Θεού αυταπάτη, το γνωστό και αμφιλεγόμενο best-seller που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάτοπτρο. Ήμουν κουρασμένος και άντεξα να διαβάσω μόνο τους δύο προλόγους, αυτόν της δεύτερης έκδοσης και τον αυθεντικό. Ανεξάρτητα από τη στάση του καθενός απέναντι στην πίστη και τη θρησκεία, νομίζω θα βρείτε πολύ ωραίο ένα απόσπασμα που παραθέτω πιο κάτω. Πρόκειται για τις εναρκτήριες γραμμές από ένα άλλο βιβλίο του Dawkins, το Unweaving The Rainbow, τις οποίες ο ίδιος επιθυμεί να διαβάσουν στην κηδεία του. Ήταν πολύ συγκινητικό για αυτόν όταν έμαθε ότι το ίδιο αυτό απόσπασμα διαβάστηκε στην κηδεία ενός δεκαεπτάχρονου που πέθανε την ημέρα των Χριστουγέννων του 2006 και ο οποίος είχε μιλήσει επαινετικά, λίγο πριν τον θάνατό του, για το φιλανθρωπικό ίδρυμα για την προώθηση της Λογικής και της Επιστήμης που έχει θεσπίσει ο συγγραφέας. Ο πατέρας του εκλιπόντος, αφού το διάβασε, ζήτησε από όσους επιθυμούσαν να τιμήσουν τη μνήμη του γιου του, να στείλουν τα χρήματα στο εν λόγω ίδρυμα. Ιδού:

"Πρόκειται να πεθάνουμε, και τούτο μάς καθιστά τυχερούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν θα πεθάνουν, διότι ποτέ δεν θα γεννηθούν. Οι δυνάμει άνθρωποι που θα μπορούσαν να βρίσκονται εδώ στη θέση μου, αλλά που στην πραγματικότητα δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως της ημέρας, είναι περισσότεροι από τους κόκκους της άμμου της Σαχάρας. Σίγουρα αυτά τα αγέννητα φαντάσματα περιλαμβάνουν ποιητές σπουδαιότερους από τον Keats, επιστήμονες σπουδαιότερους από τον Νεύτωνα. Το γνωρίζουμε αυτό διότι το σύνολο των δυνάμει ανθρώπων που επιτρέπει το DNA μας είναι κατά τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από το σύνολο των πραγματικών ανθρώπων. Σε πείσμα των εκπληκτικών αυτών πιθανοτήτων, εσείς και εγώ, στην απλότητά μας, βρισκόμαστε εδώ."

Στον Ορφέα

Συνεργάζομαι από χθες με τον Ορφέα, ένα online ηλεκτρονικό περιοδικό που ασχολείται με το ελληνικό τραγούδι. Μετά από επικοινωνία μου μαζί του, ο δημιουργός του Τάσος Καραντής μου έδωσε αυτή την ευκαιρία και για αυτό τον ευχαριστώ και δημοσίως. Χαίρομαι που επιτέλους το ενδιαφέρον μου για τον χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας βρίσκει και επισήμως μία διέξοδο.
Επισκεφθείτε τον Ορφέα κάνοντας κλικ εδώ.