Πολύ Μεγάλες Αλήθειες X

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

Ο καπιταλισμός είναι μια χαρά σύστημα, αρκεί να μπορείς να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι για να τρως εσύ μπριζόλα, χιλιάδες άλλοι πρέπει να τρώνε σκατά._

* Φωτογραφία από εδώ.

Πάμε ρε Ελλαδάρα!

* Σε συνέχεια αυτής εδώ της ανάρτησης.

Για μπασκετάκι με τον Γιάννη

Πόσα χρόνια είχα να παίξω μπάσκετ; Μια συντηρητική εκτίμηση θα έλεγε τρία, αν και νομίζω ότι από τότε που ξέμπλεξα με τον στρατό (2007) έχω παίξει συνολικά μόλις μία ή δύο φορές. Το σκούριασμα που ένιωθα, λοιπόν, με έκανε να ενδώσω στις πιέσεις του φίλου μου του Γιάννη, που έχει πάντα χρόνο για ποδήλατο, τρέξιμο, τα τοιαύτα.

Σκάσαμε μύτη, Κυριακή βράδυ, σε ένα δημοτικό χώρο με γήπεδα μπάσκετ και τένις, κάπου κοντά στο δάσος Χαϊδαρίου, και για περισσότερες από δύο ώρες χτυπηθήκαμε με τα παιδιά που βρίσκονταν εκεί - σε κάποια από αυτά έριχνα ηλικιακό νταμπλ σκορ παρεμπιπτόντως. Να σας πω την αλήθεια, τα καλάθια δεν πολυέμπαιναν, τα αντανακλαστικά, όμως, ήταν παραδόξως καλά και η επαφή με τη μπάλα δεν έχει ξεχαστεί. Είχα την ευκαιρία να ξεδιπλώσω και τον κατάλογο από κινήσεις που ξεπατίκωνα μικρός βλέποντας ατέλειωτες ώρες Γκάλη (και ονειρευόμενος ότι μια μέρα τα γήπεδα ανά τον κόσμο θα με απωθεώνουν). Ο πόνος που νιώθω ακόμα σε διάφορα σημεία του σώματός μου άξιζε με το παραπάνω. Να το ξανακάνουμε Τζον!

Συνέντευξη με την May Roosevelt

Για όσους τυχόν δεν την ξέρετε, η May Roosevelt είναι Ελληνίδα συνθέτις και μουσικός και φέτος κυκλοφόρησε έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Το άλμπουμ Μουσική Σε Ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου αποτελεί την τρίτη προσωπική της κυκλοφορία και κυκλοφορεί από τον Ιανό. Τα πώς και τα γιατί της συνεργασίας της με τον Χριστιανόπουλο μού τα εξήγησε σε μια σύντομη πλην περιεκτική συνέντευξη που μου παραχώρησε για λογαριασμό του Avopolis - εδώ.

Διάλογος με την κόρη μου ΙΙΙ

Την Κυριακή το μεσημέρι, επιστρέφοντας από Σαντορίνη, τρώμε στο εστιατόριο του καραβιού. Εκείνη παίζει με το πηρούνι της κάνοντας επικίνδυνες κινήσεις, οπότε της το παίρνω. Μου φωνάζει:
- Δως το μου, δως το μου!
- Αν μου το ζητήσεις όπως πρέπει, θα σου το δώσω.
Με διαβολικό βλέμα και φτύνοντας τις λέξεις:
- Δως το μου γιατί αλλιώς θα σου το πάρω.

Ένα αντίο στον JJ Cale (1938-2013)

Πριν ακόμα ακούσω τα "After Midnight" και "Cocaine" από τον Eric Clapton, μια από τις πρώτες ροκ κατηχήσεις μου έγινε μέσω του παρακάτω τραγουδιού, μέσα από μια συλλογή που μοίραζε το ΠΟΠ+ΡΟΚ - μιλάμε για μέσα των '90s. Ο JJ Cale ήταν μάστερ με έναν δικό του, διακριτικό, υπόγειο τρόπο...


* Φωτογραφία από en.wikipedia.org.

Ένα αντίο στον Νίκο Μαμαγκάκη (1929-2013)

Αποχαιρετώντας τον μεγάλο συνθέτη, έχω ανάγκη απλά να θυμηθώ, αλλά και να θυμίσω, μια από τις στιγμές που μου σύστησαν, μικρό παιδί, τη μουσική του. Το όνομά του θα πέρναγαν πολλά χρόνια για να το μάθω...


* Η φωτογραφία είναι της Μαριλένας Σταφυλίδου (από εδώ).

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες IX

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω...

"Ψηφιακός ήχος" δεν υπάρχει. Όλοι οι ήχοι είναι "αναλογικοί".

* Φωτογραφία από εδώ.

Συνέντευξη με τον LogOut

Με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του, Little Things Buried In Concrete, έκανα μια κουβέντα με τον LogOut, για λογαριασμό του Avopolis. Διαβάστε την εδώ.

Gimme 10: Οι φιλοξενούμενοι XIII

Η στήλη Gimme 10 συνήθως φιλοξενεί νέους καλλιτέχνες, αυτούς που έχουν περισσότερο ανάγκη την όποια δημοσιότητα αυτή προσφέρει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι, όποτε εμφανίζεται η ευκαιρία, λέμε όχι σε ένα μεγάλο όνομα που μάς κάνει την τιμή να φτιάξει μια λίστα. Ένα από αυτά τα ονόματα είναι και ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο οποίος φιλοξενήθηκε δύο φορές μέχρι στιγμής και ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες. Δέκατη τρίτη, λοιπόν, πεντάδα φιλοξενούμενων καλλιτεχνών...
The Wonder-fall Quartet
Φοίβος Δεληβοριάς
Μάρθα Φριντζήλα
Μητέρα Φάλαινα Τυφλή
Νίκος Σιακούφης