Συνέντευξη με τους INK

Οι INK, ένα ροκ γκρουπ από την Αλεξανδρούπολη, υποδέχτηκαν το 2016 πολύ δυναμικά, κυκλοφορώντας την πρώτη του μέρα το δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο Loom. Με αυτή την αφορμή, μίλησα με τον ηγέτη της ομάδας, τον Χρήστο Τσάνταλη - για τον νέο δίσκο, τις ηχηρές συνεργασίες, τα συν και τα πλην του DIY και της ζωής στην επαρχία, αλλά και για τον David Bowie. Διαβάστε τα πάντα εδώ.

Κριτικές Δίσκων XXXV: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Nefeli Walking Undercover, Φωτεινή Βελεσιώτου

Ελεωνόρα Ζουγανέλη: Μ' Αγαπούσες Κι Άνθιζε

Nefeli Walking Undercover: 1041ΑΚ (Φάηντερς, Κήπερς)

Φωτεινή Βελεσιώτου: Είδα Του Τρελού Τα Κλάματα

Διάλογος με την κόρη μου XVIII

Χτες το μεσημέρι άργησα λίγο να πάω να την πάρω από το νηπιαγωγείο, οπότε τη βρήκα να κάθεται με τη δασκάλα της. Θέλησε να μου δείξει τις χειροτεχνίες που είχαν κάνει, με θέμα το ανθρώπινο σώμα. Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογός της με την κυρία Ιωάννα:
- Ελένη θα σε κάνουμε γιατρό;
- Τι, στ' αλήθεια;
- Ναι. Όταν μεγαλώσεις βέβαια.
- Όχι, εγώ θα γίνω αναρριχήτρια.
- Και πού θα αναρριχάσαι;
- Σε κάτι σκοινιά που έχει στις κούνιες, στη Σπάρτη.

Άρθρα IV: Arcade Fire, The Eagles, Led Zeppelin

Arcade Fire: 10 χρόνια δισκογραφίας, σε 1000 λέξεις

History Of The Eagles: The Story Of An American Band

Led Zeppelin: Celebration Day

Συνέντευξη με τους Alex Drakos Trio

Με αφορμή την κυκλοφορία του Tora, του πρώτο άλμπουμ των Alex Drakos Trio, είχα την ευκαιρία να κάνω μια κουβέντα με τον ηγέτη του σχήματος, τον γνωστό ντράμερ Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη. Την βρίσκετε εδώ.

Κριτικές Δίσκων XXXIV: John Fogerty, Iceage, The Strokes

John Fogerty: Wrote A Song For Everyone

Iceage: You're Nothing

The Strokes: Comedown Machine

Ένα αντίο στον Alan Rickman (1946-2016)

Με κάποιους καλλιτέχνες δεν χρειάζεσαι πολλές "συναντήσεις" για να τους συμπαθήσεις. Τον Alan Rickman τον πετύχαινα σε διάφορες ταινίες (Die Hard, Alice In Wonderland, στη σειρά των Harry Potter κ.λπ.) και πάντα τον γούσταρα για τη φωνή του, το "πικρό" χαμόγελο, το λοξό βλέμμα. Η ταινία, όμως, στην οποία τον ένιωσα συγγενή μου ήταν το Love, Actually. Εκεί επιστρέφω για να τον αποχαιρετήσω.

Πολύ Μεγάλες Αλήθειες XXX

Χωρίς πολλά λόγια, χτυπώντας στο ψαχνό, λέγοντας τα πράγματα όπως τα νιώθω.

Και η Κριτική είναι Τέχνη._

Ένα αντίο στον David Bowie (1947-2016)

Τον Bowie τον έμαθα από τις συλλογές με τα καλύτερά του που κυκλοφόρησαν στα '90s. Θυμάμαι ότι διάβαζα διάφορα διθυραμβικά για εκείνον στο ΠΟΠ+ΡΟΚ, όμως δεν ήμουν, φαίνεται, ακόμα έτοιμος τότε να τον καταλάβω. Ο μικρότερος αδερφός μου, ο Σταν, πάντως, τον γούσταρε κι όλο μου έλεγε να τον προσέξω. Αργότερα, αγόρασα το Young Americans (συμμετείχε ο Lennon ντε!), μου άρεσε πολύ κι από εκεί πήγα προς τα πίσω, ανακάλυψα τα κλασικά άλμπουμ του από τα '70s και άρχισα να καταλαβαίνω περισσότερα.

Τα περί της αξίας του έργου του και της συνεισφοράς του στην λαϊκή κουλτούρα είναι από καιρό ξεκαθαρισμένα και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Ο Bowie ήταν ένας από τους μεγάλους του 20ού αιώνα, ο οποίος μια χαρά τα κατάφερνε και στον 21ο. Τώρα αναδεικνύεται και το νέο του άλμπουμ, Blackstar, όχι μόνο ως αριστούργημα αλλά και ως προσχεδιασμένο κύκνειο άσμα του, γεμάτο από αναφορές στον θάνατο.

Αντίο, λοιπόν, Λεπτέ Λευκέ Δούκα, εγώ θα σε θυμάμαι πάντα ως αστροναύτη.

Κριτικές Δίσκων XXXIII: The Road Miles, Thee Holy Strangers, The Noise Figures

The Road Miles: Gold & Shadows

Thee Holy Strangers: Thee Holy Strangers

The Noise Figures: Aphelion