Για το live στο Retro Music Bar + setlist

Όταν ξεκινούσε η διαδικασία της ηχογράφησης του δίσκου Σκιά Στο Μυαλό, τίποτα δε μου φαινόταν πιο δύσκολο από το να καταφέρω να σχηματίσω μια μπάντα με την οποία να τον παρουσιάσω ζωντανά. Τελικά όλα έγιναν εύκολα όταν επικοινώνησα με τον παλιό μου φίλο και μουσικό Χρήστο Σπυράκη κι εκείνος έφερε μαζί του τον Γιάννη Δαμιανό και τον Ιάσωνα Κυριακόπουλο, με τους οποίους ήταν ήδη ομάδα. Αρχίσαμε τις πρόβες τον Ιούνιο αλλά για αρκετούς μήνες μας τύχαιναν αναποδιές, αναβολές και δυσκολίες στον προγραμματισμό με αποτέλεσμα να χρειαστεί να φτάσουμε στο Δεκέμβρη για να κάνουμε την πρώτη εμφάνισή μας. Είχαμε, πάντως, εξ αρχής αποφασίσει αυτή να γίνει στη Σπάρτη, στην πόλη που μεγαλώσαμε όλοι μας.

Όμως οι αναποδιές δεν είχαν τελειώσει: μόλις 24 ώρες πριν ανέβουμε στη σκηνή του Retro Music Bar  εγώ δεν είχα φωνή ούτε για να ψιθυρίσω. Πλακώθηκα, λοιπόν, στις κορτιζόνες, τα χάπια και τα σιρόπια, από δίπλα και η μάνα μου με σούπες, χαμομήλια και φρούτα και τελικά το βράδυ της Κυριακής 9 Δεκέμβρη ήμουν σε θέση να βγάλω το προγραμματισμένο σετ μας.

Πέραν του άγχους για το αν θα βγει η φωνή, είχα και την αμηχανία της δεκαετούς και πλέον αποχής από τη σκηνή - με μόνη εξαίρεση τη συμμετοχή μου στον τελικό του Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών Κοζάνης το 2007. Αυτή η αμηχανία ήταν που με έκανε να λέω διάφορα αυτοσαρκαστικά που εκλήφθησαν από το ακροατήριο ως υπέρμετρη ταπεινοφροσύνη αλλά και να κάνω ένα-δύο χοντρά εκτελεστικά λάθη. Το απόλαυσα πάντως και σε αρκετές στιγμές ένιωσα τη βαθιά συγκίνηση που είχα νιώσει και στην πρώτη μου ραδιοφωνική συνέντευξη, με τη Μαρίνα Λαχανά. Υποθέτω έτσι νιώθει κανείς όταν επιτέλους καταφέρνει να κάνει αυτό που ονειρευόταν μια ζωή.

Ιδού τι παίξαμε εκείνο το βράδυ:

Setlist:
1. Μια Σκιά
2. Τι Κι Αν
3. Forgive Me
4. G-Song (Supergrass)
5. Clocks (Coldplay)
6. Αρχάγγελος
7. Τι Είναι Αυτό;

Ακουστικό σετ (παιγμένο με ηλεκτρική κιθάρα, χαχα)
8. Van Diemen's Land (U2)
9. Ήθελα (ποίηση Νίκου Καββαδία)
10. Είμαι Γυφτάκι (Τζίμης Πανούσης)
11. Αφού Δε Μ' Αγαπάς (Φοίβος Δεληβοριάς)
12. Μπλε Μωρό (Βασίλης Καζούλλης)
13. Είδα Την Άννα Κάποτε (Διονύσης Σαββόπουλος)

14. Δεύτερη Ευκαιρία
15. Take Me Away
16. I Can't Escape Myself (The Sound)
17. Μετά Τη Βροχή
18. Πιτσιρίκος (Τραγούδι Για Ένα Καναρίνι)
19. Come Together (The Beatles)
20. Σημάδια Σου Στην Άμμο

Η Nefeli Walking Undercover απόψε στο The Hub Events

Δελτίο τύπου

Nefeli Walking Undercover Live at The Hub Events

Σας καλούμε στο πρώτο δικό μας δικό μας δικό μας live, την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012,
στο The HUB Events στα Κάτω Πετράλωνα!

Η ώρα έναρξης θα τηρηθεί με ευλάβεια θεατρικής παράστασης μετρώντας από το 8:30 τρία κουδουνάκια ενώ επιπροσθέτως μπορείτε να φέρετε μαζί το βαφτιστήρι που πάντα θέλατε καθότι το live θα είναι καθιστό.

Είσοδος 8 ευρώ με ποτό.

Το HUB θα βρείτε στην Αλκμήνης 5, παράλληλη της Πειραιώς, πίσω από το εργοστάσιο σοκολάτας του Παυλίδη.

Η Νεφέλη Λιούτα (βιολί, πιάνο, κιθάρα, μελλόντικα, φωνή) προσωπικά συν οι :

- Αντρέας Κιλτσικσής στην ακουστική κιθάρα και τις φωνές,
- Ρωμανός Λιούτας στην ηλεκτρική κιθάρα, τα μελωδικά κρουστά και τις φωνές,
- Τριαντάφυλλος Μαρούγκας στο κλαρινέττο και
- Θοδωρής Βρανάς στα τύμπανα και τα κρουστά,

σας περιμένουμε ελικρινώς και ανυπερθέτως να μας τιμήσετε με την παρουσία σας!

Αν μη τι άλλο, θα είναι παραλίγο χριστούγεννα.

-------------------------

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012,
8:30μμ,
8 ευρώ με ποτό,
The HUB Events, Αλκμήνης 5, Κ.Πετράλωνα, τηλέφωνο επικοινωνίας 210 34 11 009

Ένα αντίο στον Ravi Shankar (1920-2012)

Τον Ravi Shankar τον έμαθα από τους Beatles - οι φίλοι τους ήταν πάντα και δικοί μου φίλοι. Δεν θα κάτσω να απαριθμήσω τους λόγους για τους οποίους υπήρξε σημαντικός για την παγκόσμια μουσική κουλτούρα, μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας διαφωτίσει. Ούτε θα πω ότι γνωρίζω σε βάθος το έργο του ή την ινδική κλασική παράδοση - στη δισκοθήκη μου έχω μόνο το Chants Of India σε παραγωγή George Harrison. Θα υπενθυμίσω μόνο ότι ο Shankar, πέρα από μουσικός ήταν και πατέρας (της Norah Jones μεταξύ άλλων), σύζυγος και πνευματικός άνθρωπος. Έζησε τη ζωή του σε όλα τα επίπεδα. Υπόκλιση.

* Φωτογραφία από εδώ.

Ο Πάνος Μπούσαλης στο Cabaret Voltaire

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου, Cabaret Voltaire

Έναρξη 21:15

Ο Πάνος Μπούσαλης παρουσιάζει μέρος της προσωπικής του δουλειάς, από το δισκογραφικό του ξεκίνημα Γκέμμα και ανέκδοτα τραγούδια του καθώς και πολλά αγαπημένα τραγούδια από τη δεξαμενή της ελληνικής μουσικής σκηνής. Από τους Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Λοΐζο, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο μέχρι νεότερους συνθέτες - τραγουδοποιούς (Μάλαμας, Θ. Παπακωνσταντίνου, Δεληβοριάς, Ιωαννίδης, Χαΐνηδες, Περίδης, Ζερβουδάκης κ.ά.), καθώς και διασκευές πάνω σε αγαπημένα παραδοσιακά και ρεμπέτικα ακούσματα. Με την ευχή η μουσική να ανοίξει νέες εστίες ελπίδας και αλληλεγγύης.

Συνοδοιπόροι του, στο ακορντεόν, στο πιάνο και στο τραγούδι ο Νίκος Παπαναστασίου και στο βιολί ο Βασίλης Ραψανιώτης.

* Είσοδος 10 ευρώ με κρασί ή μπύρα

Obamarama! 2

Πριν τέσσερα περίπου χρόνια είχα αναρτήσει τούτο εδώ το κείμενο, με αφορμή την πρώτη νίκη του Barack Obama στις αμερικανικές εκλογές. Σήμερα, η δεύτερη εκλογική επιτυχία του ίσως αποτελεί ήδη "περσινά ξινά σταφύλια" για κάποιους. Όμως, θα ήθελα να επιμείνω σε κάποια από αυτά που έγραφα τότε και να θυμίσω, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το ξεχνούν, ότι το να έχεις πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών τον Obama δεν είναι το ίδιο με το να έχεις τον Romney, όπως δεν θα ήταν το ίδιο αν είχε εκλεγεί το 2008 o McCain. Ναι, ο κάθε πρόεδρος της πάλαι ποτέ υπερδύναμης οφείλει να ακολουθεί κάποιες συγκεκριμένες γραμμές, ειδικά στην εξωτερική πολιτική, όμως ο Obamιας, όπως και να το κάνουμε, ήταν πάντα πιο συμπαθής, πιο ικανός, πιο έξυπνος, πιο άνθρωπος ρε παιδί μου, από τους αντιπάλους του. Κι αυτό είναι κάτι.

* Φωτογραφία από εδώ.

Διάλογος με την κόρη μου

Της λέω προχτές που καθόταν στο γιογιό της:
- Ωραίο να κάνεις τσίσα στο γιογιό ε;
- Θες κι εσύ να κάνεις στο γιογιό;
- Εγώ είμαι μεγάλος, δε μπορώ να κάτσω στο γιογιό...
- Όταν όμως γίνεις μικρός, θα μπορείς.

Φλύαροι, μικρολόγοι

Τις ημέρες της ψήφισης του Μνημονίου 3 ήμουν στο πατρικό μου σπίτι στη Σπάρτη. Επόμενο ήταν να είμαστε οικογενειακώς συντονισμένοι για πολλές ώρες κάθε μέρα στο κανάλι της Βουλής, παρακολουθώντας την συζήτηση. Δεν είναι μόνο δική μου διαπίστωση, νομίζω, ότι το επίπεδο αυτής της συζήτησης άγγιξε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα, με δεδομένη την όλη ζοφερή κατάσταση, είναι η ανικανότητα της Αριστεράς (κυρίως στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αναφέρομαι) να αρθρώσει έναν λόγο πειστικό και να εμπνεύσει όσους δεν πρόσκεινται σε αυτήν ιδεολογικά, να αποδείξει ότι μπορεί να δει έναν άλλο δρόμο, να οραματιστεί κάτι νέο και διαφορετικό για αυτό τον τόπο. Είναι απογοητευτικό - αλλά και ενδεικτικό των λάθος χειρισμών τους - ότι δεν μπορούν να "εισπράξουν" την απογοήτευση του κόσμου από τους χειρισμούς των απαράδεκτων κυβερνώντων.

Ένα από τα πρόσωπα που με "προβληματίζουν" από αυτό τον χώρο είναι ο - καθ' όλα συμπαθής κατά τα άλλα - Παναγιώτης Λαφαζάνης. Θυμάμαι τον άκουγα την ημέρα των τελευταίων εκλογών, στον Real FM αν δεν κάνω λάθος, να λέει ότι, παρά τις αντίθετες ενδείξεις των exit polls, το κόμμα του θα ήταν πρώτο και με διαφορά. Απόρησα τότε πολύ με τη σιγουριά του, η οποία, ως γνωστών, αποδείχτηκε τελικά εντελώς αβάσιμη. Γενικά, μου δίνει την εντύπωση ανθρώπου που πρώτα μιλάει και μετά σκέφτεται. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια μιας από τις οργισμένες και κάπως εκνευριστικές παρεμβάσεις του στο κοινοβούλιο, ο πατέρας μου στράφηκε κάποια στιγμή προς την αχανή βιβλιοθήκη του και επέστρεψε με ένα βιβλίο στο χέρι. Ήταν το Τι Δεν Είναι Ελληνικό Στην Ελληνική Γλώσσα του Σταύρου Ι. Σπυρώνη, εκδόσεις Τάκη Μιχαλά. Το άνοιξε και μας διάβασε:

λαφαζάνης, ο (=φλύαρος, μικρολόγος).

Κοιταχτήκαμε με νόημα. Για καλό τον επέλεξαν ως κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

* Φωτογραφία από εδώ.

"Της δικαοσύνης ήλιε νοητέ..."

Μια από τις πρώτες - ίσως η πρώτη - μουσικές αναμνήσεις μου είναι από το Αμβούργο της, τότε Δυτικής, Γερμανίας, κάπου μεταξύ 1982 και 1984. Εγώ είμαι καθισμένος στο πάτωμα, ζωγραφίζοντας ή παίζοντας, και ο πατέρας μου, καθισμένος στον καναπέ μπροστά μου, μού τραγουδάει το Της Δικαιοσύνης, το Ενα Το Χελιδόνι και τα υπόλοιπα τραγούδια του Θεοδωράκη που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τη σημερινή επέτειο. Κάθε τέτοια μέρα η εικόνα αυτή επανέρχεται, μαζί και η επιθυμία να ακούσω αυτά τα τραγούδια...

Αύριο δύο τεύχη Sonik

Νέα κυκλοφορία από τους Leaving Tomorrow

Οι Leaving Tomorrow είναι ένα χαρντ/προγκ-ροκ γκρουπ που δραστηριοποιείται εδώ και μια δεκαετία στην εγχώρια μουσική σκηνή. Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο το όνομά τους, το 2009 και τώρα επιστρέφουν με την κυκλοφορία δύο νέων τραγουδιών τους σε ψηφιακή μορφή, τα οποία μπορείτε να κατεβάσετε σε ποιότητα wav, και μάλιστα δωρεάν, από εδώ. Αξίζει τον κόπο να τα ακούσετε, άλλωστε ο Αλέξης Ντούτσης και η παρέα του έχουν, νομίζω, πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να πουν.