Μια πρωινή βόλτα στο δάσος

Στη σημερινή πρωινή βόλτα μου με τη Φάτσα (βλέπε φωτογραφία), συνάντησα έναν ηλικιωμένο, αλλά ιδιαίτερα ακμαίο, κύριο ο οποίος μου έπιασε την κουβέντα. Ξεκίνησε λέγοντάς μου ότι οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλοί, και συνέχισε εξηγώντας μου ότι στα νιάτα του ήταν στην ΕΠΟΝ, πέρασε εξορία και ταλαιπωρίες. Υπήρχε αγωνία στο βλέμμα και στα λόγια του. Με ρωτούσε συνεχώς "γιατί". Γιατί να συγχωνευτούν τα ταμεία χωρίς να πειραχτούν οι δικηγόροι και οι δημοσιογράφοι, γιατί να παίρνουν τόσα χρήματα οι τελωνειακοί, γιατί κάποιοι να μη θέλουν να ψηφίζουν οι φοιτητές για τους πρυτάνεις αλλά μόνο οι ηγέτες των κομματικών νεολαιών που όλο κάνουν αλισβερίσια;
Μεγάλο του παράπονο ήταν το ότι η σημερινή Αριστερά λέει σε όλα "όχι". Μου ανέφερε την περίπτωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να πάμε μπροστά λέγοντας μόνο "όχι". "Πώς φτάσαμε ως εδώ;" με ρώτησε. Κούνησα το κεφάλι μου συγκαταβατικά καθώς απομακρυνόμασταν. Τι να του απαντήσω;

Ο "Δούρειος Ήχος" του Τζιμάκου

Ο Τζίμης Πανούσης επέστρεψε στα ερτζιανά, στον σταθμό City 99,5! Η εκπομπή του έχει τίτλο "Δούρειος Ήχος" και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Ατάκες που σκοτώνουν και ιδιαίτερες μουσικές επιλογές. Στη σελίδα του Ελεύθερου Τύπου υπάρχουν σε αρχεία audio όλες οι φετινές εκπομπές του. Τις ακούτε εδώ.

Paul and Ringo just don't want to Let It Be

Όταν το 2003, οι εναπομείναντες Beatles κυκλοφορούσαν το Let It Be... Naked, το σχέδιο περιελάμβανε και την κυκλοφορία της ταινίας Let It Be, όπου καταγράφονταν στιγμές από τη δημιουργία του ομώνυμου άλμπουμ. Η ταινία είναι για πάρα πολλά χρόνια εκτός κυκλοφορίας και υπήρχαν τότε υποσχέσεις για πλούσιο έξτρα υλικό. Η κυκλοφορία του όμως εδώ και πέντε χρόνια αναβάλλονταν συνεχώς.

Μέχρι που πριν λίγες μέρες διάβασα στο περιοδικό Mojo (#179, Οκτώβριος 2008) την εξής δήλωση ενός εκπροσώπου τους:
"Neither Paul nor Ringo would feel comfortable publicising a film showing The Beatles on each other's nerves." Σαν να μας λένε δηλαδή "ξεχάστε το!"

Και ρωτάω εγώ ο αφελής: δεν προβλήθηκε η συγκεκριμένη ταινία το 1970, χαρίζοντάς τους μάλιστα και το Όσκαρ Τραγουδιού; Δεν υπάρχουν σκηνές με τους τσακωμούς τους στο ντοκιμαντέρ The Beatles Anthology που κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια με πολλές τυμπανοκρουσίες; Δεν έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία για την οδυνηρή διάλυση του γκρουπ, τα οποία είναι γεμάτα με τις πιο γλαφυρές περιγραφές; Δεν έχουν σφαχτεί τα τέσσερα Σκαθάρια κατά καιρούς δημοσίως, μέσω του Τύπου, και δεν έχουν αναφερθεί σε συνεντεύξεις τους σε εκείνες τις μαύρες για όλους τους μέρες; Προς τι αυτή η ξαφνική στροφή προς την "πολιτική ορθότητα";


Κάτι μου λέει ότι η ιδέα είναι του McCartney, ο οποίος πιθανότατα θέλει να παρουσιάσει την πορεία των Beatles σαν να ήταν γεμάτη αγάπες και λουλούδια. Όμως η ιστορία δεν αλλάζει, σίγουρα όχι έτσι. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα η δήλωση αυτή να είναι άλλο ένα κόλπο του μάρκετινγκ. Πλησιάζει άλλωστε και η έκδοση των remastered εκδόσεων όλων των άλμπουμ των Fab 4 και ίσως δεν είναι ακόμα ώρα να κυκλοφορήσει η ταινία. Ο καιρός θα δείξει. Ελπίζω μόνο να δούμε κάποια στιγμή αυτό το φιλμ, μιας και αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης μουσικής ιστορίας.

Ένα αντίο για τον Rick Wright (1943-2008)

Μόλις πληροφορήθηκα την είδηση του θανάτου από καρκίνο του Rick Wright, κημπορντίστα και ιδρυτικού μέλους των Pink Floyd και είμαι σοκαρισμένος καθώς δεν είχε διαρρεύσει η οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την ασθένειά του. Ο μακαρίτης υπήρξε σπουδαίος μουσικός και συμπαθέστατη φυσιογνωμία ενώ περιττό είναι να πω πόσο έχει επηρεάσει η μουσική του τη ζωή μου, μιας και έχω περάσει ατέλειωτες ώρες με τους δίσκους των Floyd.
Σημαντική η προσθήκη στην μπάντα του ουρανού και τραγικά επίκαιρες οι κυκλοφορίες του περιοδικού Uncut με αφιέρωμα στους Pink Floyd και του Live In Gdansk του David Gilmour, όπου συμμετέχει και ο εκλιπών. Αντίο και βαθιά υπόκλιση...

"Μάνα γιατί με γέννησες;" - Μία επανεξέταση

Έπιασα χτες το βράδυ να διαβάσω το βιβλίο του Richard Dawkins, Η περί Θεού αυταπάτη, το γνωστό και αμφιλεγόμενο best-seller που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάτοπτρο. Ήμουν κουρασμένος και άντεξα να διαβάσω μόνο τους δύο προλόγους, αυτόν της δεύτερης έκδοσης και τον αυθεντικό. Ανεξάρτητα από τη στάση του καθενός απέναντι στην πίστη και τη θρησκεία, νομίζω θα βρείτε πολύ ωραίο ένα απόσπασμα που παραθέτω πιο κάτω. Πρόκειται για τις εναρκτήριες γραμμές από ένα άλλο βιβλίο του Dawkins, το Unweaving The Rainbow, τις οποίες ο ίδιος επιθυμεί να διαβάσουν στην κηδεία του. Ήταν πολύ συγκινητικό για αυτόν όταν έμαθε ότι το ίδιο αυτό απόσπασμα διαβάστηκε στην κηδεία ενός δεκαεπτάχρονου που πέθανε την ημέρα των Χριστουγέννων του 2006 και ο οποίος είχε μιλήσει επαινετικά, λίγο πριν τον θάνατό του, για το φιλανθρωπικό ίδρυμα για την προώθηση της Λογικής και της Επιστήμης που έχει θεσπίσει ο συγγραφέας. Ο πατέρας του εκλιπόντος, αφού το διάβασε, ζήτησε από όσους επιθυμούσαν να τιμήσουν τη μνήμη του γιου του, να στείλουν τα χρήματα στο εν λόγω ίδρυμα. Ιδού:

"Πρόκειται να πεθάνουμε, και τούτο μάς καθιστά τυχερούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ δεν θα πεθάνουν, διότι ποτέ δεν θα γεννηθούν. Οι δυνάμει άνθρωποι που θα μπορούσαν να βρίσκονται εδώ στη θέση μου, αλλά που στην πραγματικότητα δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως της ημέρας, είναι περισσότεροι από τους κόκκους της άμμου της Σαχάρας. Σίγουρα αυτά τα αγέννητα φαντάσματα περιλαμβάνουν ποιητές σπουδαιότερους από τον Keats, επιστήμονες σπουδαιότερους από τον Νεύτωνα. Το γνωρίζουμε αυτό διότι το σύνολο των δυνάμει ανθρώπων που επιτρέπει το DNA μας είναι κατά τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από το σύνολο των πραγματικών ανθρώπων. Σε πείσμα των εκπληκτικών αυτών πιθανοτήτων, εσείς και εγώ, στην απλότητά μας, βρισκόμαστε εδώ."

Στον Ορφέα

Συνεργάζομαι από χθες με τον Ορφέα, ένα online ηλεκτρονικό περιοδικό που ασχολείται με το ελληνικό τραγούδι. Μετά από επικοινωνία μου μαζί του, ο δημιουργός του Τάσος Καραντής μου έδωσε αυτή την ευκαιρία και για αυτό τον ευχαριστώ και δημοσίως. Χαίρομαι που επιτέλους το ενδιαφέρον μου για τον χώρο της μουσικής δημοσιογραφίας βρίσκει και επισήμως μία διέξοδο.
Επισκεφθείτε τον Ορφέα κάνοντας κλικ εδώ.

Μπορείτε να αντέξετε;

"Μπορείτε να αντέξετε την αλήθεια;" ρωτάει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ δεν μπορώ να αντέξω τη βλακεία.

Τυχαίνει πολλές φορές να αφήνω ανοιχτή την τηλεόραση την ώρα που παίζει η εν λόγω εκπομπή ("Δυνατά Και Ελληνικά" ο τίτλος της, για τους λίγους τυχερούς που δεν έχουν "μυηθεί"). Ομολογώ ότι μέχρι πρότινος με διασκέδαζε η λογοδιάρροια του "Λ" αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το αξιοσημείωτο είναι ότι έχει καταφέρει να πείσει ένα σημαντικό αριθμό ανθρώπων να αγοράσουν τα βιβλία του, πολλοί από τους οποίους, παρόλα αυτά, δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Στα σοβαρά δεν τον παίρνουν ούτε οι διάφοροι "έγκυροι" "δημοσιογράφοι" που τον καλούν να αμολήσει τις κοτσάνες του και στις δικές τους εκπομπές (πουλάνε τα θέματα αυτά βλέπετε). Πλάκα στην πλάκα, έχουμε καταντήσει όλοι να ασχολούμαστε μαζί του (μαζί κι εγώ γράφοντας αυτό το άρθρο). Μαγκιά του θα μου πείτε και θα συμφωνήσω.

Αναμφισβήτητα πρόκειται περί πανέξυπνου ατόμου. Έχει βρει το κουμπί, κοπιάροντας τη μέθοδο των τηλε-ευαγγελιστών που κάνουν χρυσές δουλειές στην Αμερική και έχοντας ψυχολογήσει άριστα τον μέσο Έλληνα που τρελαίνεται για θεωρία συνωμοσίας, ειδικά όταν αυτή υποτίθεται ότι στρέφεται εναντίον του. Πιθανότατα ο ίδιος δεν πιστεύει τίποτα από αυτά που λέει αλλά σε πείθει απόλυτα για το αντίθετο.

Η δύναμη επιρροής που έχει αποκτήσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε ένα κομμάτι του πληθυσμού, τον κάνουν νομίζω πολύ επικίνδυνο γιατί τι άλλο είναι κάποιος που διασπείρει τη βλακεία και μάλιστα με τόση επιτηδειότητα;

Δι-α-φωνίες 2: μία αναπάντητη απάντηση

Στις 10 Οκτωβρίου επέστρεψα στον διάλογο με την κα Στέλλα Βλαχογιάννη με νέο e-mail. Με έκπληξη διαπίστωσα αγοράζοντας το καινούργιο τεύχος του περιοδικού ότι η κα Βλαχογιάννη δεν είναι πια στη θέση του διευθυντή (ούτε βέβαια και σε κάποια άλλη θέση). Φυσικά, η επιστολή δεν δημοσιεύθηκε. Δεν γνωρίζω τους λόγους της αποχώρησής της αλλά, όπως και να 'χει, λυπάμαι για το ατυχές timing και της εύχομαι καλή συνέχεια. Παρακάτω, για την ιστορία, παραθέτω την περί ης ο λόγος επιστολή, η οποία δυστυχώς θα μείνει για πάντα αναπάντητη.


Θέμα: Τσαντίλας Calling!

Κυρία Βλαχογιάννη, επιτρέψτε μου κι εμένα να επιστρέψω, έστω και με αντανακλαστικά Ραντανπλάν (βρίσκομαι εν τω μέσω εξεταστικής περιόδου βλέπετε), προς χάριν του διαλόγου αλλά και του "Εγώ" μου. Διαβάζοντας την απάντησή σας στην επιστολή μου, έκανα κάποιες (ακόμα) σκέψεις και σας τις παραθέτω.

Χάρηκα που, παρά τα λεγόμενά σας, ακολουθήσατε άριστα το ύφος αλλά και τις "επιμέρους αγένειες" που ανιχνεύσατε στα γραφόμενά μου. Ξεκινάτε αστειευόμενη με το επίθετό μου και συνεχίζετε παραινόντας με να κοιταχτώ σε κανά γιατρό για τη μνήμη μου, αφού κάπου στο δρόμο σερβίρετε και "ολίγον" από φασισμό! Θα μπορούσε κάποιος κακεντρεχής να χαρακτηρίσει τέτοια σχόλια αγενή. Εγώ απλώς τα εκλαμβάνω ως δηκτικά-χιουμοριστικά σχόλια και φυσικά τα δέχομαι απόλυτα. Τέτοιο άλλωστε ήταν το ύφος της επιστολής μου: (πάρα πολύ ομολογουμένως) δηκτικό αλλά εμφορούμενο από χιουμοριστική διάθεση.

Θεωρείτε ότι "το επίπεδο των κειμένων του Διφώνου είναι από τα υψηλότερα δυνατά στον ελληνικό τύπο". Συμφωνώ με το "υψηλότερα" αλλά δε νομίζω ότι λέει κάτι για την αντικειμενική αξία του, τη στιγμή που το Δίφωνο είναι το μόνο περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας και κύρους που ασχολείται με το ελληνικό τραγούδι και που το σύνολο σχεδόν των εγχώριων μουσικών περιοδικών κινείται σε μέτρια επίπεδα. Εκτός αν σας ικανοποιεί ο ρόλος του "μονόφθαλμου". Όσο για εκείνο το "δυνατά", είναι σαν να ομολογείτε ότι, εδώ στην Ελλάδα, είτε δεν μπορούμε και πολύ καλύτερα είτε ότι αν κανείς γράψει λίγο καλύτερα, δεν θα τον καταλαβαίνει κανείς (και άρα δεν θα πουλάει αρκετά)!
Ευχαριστώ που μου... υπενθυμίζετε ότι τα έξτρα τεύχη και τα ρεσιτάλ εξακολουθούν να υπάρχουν. Νομίζω όμως ότι ήταν σαφής η αναφορά μου σε αυτά ως νέες ιδέες-προτάσεις της τότε διεύθυνσης του Διφώνου. Το ότι τα διατηρήσατε είναι πολύ καλό αλλά και αυτονόητο. Τι θα προσθέσετε εσείς σε αυτά είναι το ζητούμενο.

Όσο για το ζήτημα του αριθμού που χρησιμοποιεί κανείς όταν γράφει, η αλήθεια είναι ότι με προβληματίσατε. Δηλαδή η κα Μπάκα, χρησιμοποιώντας πληθυντικό, προσπαθεί να είναι ευγενής απέναντι στον... εαυτό της; Ή μήπως (και μου φαίνεται πιο πιθανό αυτό) θέλει να προσδώσει περισσότερο κύρος στα γραφόμενά της, δημιουργώντας την εντύπωση ότι γράφει εξ ονόματος περισσοτέρων του εαυτού της; Προφανώς, αν η χρήση πρώτου ενικού προσώπου στην έκφραση της άποψης κάποιου αποτελεί φασιστική συμπεριφορά (προσωπικά θέλω να γίνεται πάντα σαφές ότι δεν εκφράζω κανέναν άλλον πέραν του εαυτού μου), τότε ναι, είμαι φασίστας! Θα πρέπει όμως να ανησυχήσετε περισσότερο για τη... γιάφκα που έχετε μέσα στο περιοδικό, με αρχηγό μάλιστα τον, εκθιαζόμενο υπό ημών και υμών, κο Ζήλο!

Λυπάμαι που σας στενοχώρησα και που το ξανακάνω. Δεν θα έπρεπε όμως να σας ενοχλεί τόσο πολύ η κριτική μου. Είστε παλιά καραβάνα στο χώρο και θα έπρεπε να ξέρετε ότι καμιά κριτική, όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο την αξία του ίδιου του έργου που κρίνεται. Εγώ κάθομαι άνετα στο σπίτι μου και κάνω την κριτική μου, ασφαλής μέσα στη σχετική ανωνυμία μου, ενώ εσείς πρέπει να βγάλετε το φίδι απ' την τρύπα και τα κάστανα απ' τη φωτιά. Σαφώς, ο διευθυντής θα εισπράξει τα παράπονα (βέβαια, συνήθως, είναι και ο μόνος). Εκτός αν εκεί, στη γωνία Θεσσαλονίκης και Αρτέμιδος, αποφασίζετε για τα πάντα με δημοκρατικές διαδικασίες οπότε πάω πάσο. Πάντως, αν βρείτε το χρόνο, ρίξτε μια ματιά σε παλαιότερα τεύχη του περιοδικού: θα διαπιστώσετε ότι είχα ασκήσει το ίδιο σκληρή κριτική και σε παλιότερες βερσιόν του (και, δυστυχώς, σχεδόν για τα ίδια θέματα). Οπότε μην το παίρνετε προσωπικά.

Θέλω να γίνει σαφές: είμαι σίγουρος ότι το περιοδικό έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης. Δε χρειάζεται να το συγκρίνουμε με τις τριγύρω μετριότητες για να μπορούμε να πούμε ότι είναι καλό. Το ότι τρέχετε ουσιαστικά μόνοι στην κούρσα, ίσως σας οδηγεί σε εφησυχασμό. Παρακαλώ μη μου απαγορεύετε να ελπίζω σε κάτι καλύτερο, σε κάτι ποιοτικότερο. Και, έχοντας πλέον εξασφαλίσει την ανυπαρξία της εύνοιάς σας, μπορώ αλλά και θέλω να δηλώσω ότι "είναι προφανές ότι είμαι παρών"! Θα κλείσω δανειζόμενος ένα απόσπασμα από το άρθρο - ξέρετε ποιου - για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου που δημοσιεύσατε στο τελευταίο τεύχος: "Γίνομαι πικρόχολος, το ξέρω... Μου συμβαίνει όμως μόνον απέναντι σε αυτούς που εκτιμώ."

Χάιλ!
Μιχάλης Τσαντίλας
mictsant@yahoo.gr
www.myspace.com/arockaria
http://arockaria.blogspot.com

Υ.Γ. 1: μία πρόταση οικολογικής φύσεως: θα μπορούσε το νάυλον περιτύλιγμα που χρησιμοποιείτε για να συγκρατείται το cd μαζί με το περιοδικό να αντικατασταθεί από λίγη κόλλα. Όλα τα ξενόγλωσσα περιοδικά που ξέρω, τη χρησιμοποιούν. Υποθέτω ότι έτσι θα γίνεται μεγάλη οικονομία σε υλικό που στη χώρα μας δεν ανακυκλώνεται ακόμα σε ευρεία κλίμακα. Μπορεί να λέω και σαχλαμάρες αλλά ψάξτε το.
Υ.Γ. 2: "αναγνώστες του Φόνου"; Δεν το ξέρω αυτό το κλαμπ αλλά βγάλτε μου μια κάρτα μέλους παρακαλώ!

Blog Action Day

Σήμερα όλοι οι bloggers ανά την υφήλιο ενώνονται σε μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για την προστασία του περιβάλλοντος. Ήδη γράφτηκαν πολλά από διάφορους συναδέλφους μου, κάποιοι από τους οποίους δεν βλέπουν με καλό μάτι τέτοιες πρωτοβουλίες. Ίσως να έχουν κάποιο δίκιο αλλά το θέμα για μένα είναι αλλού.

Προσωπικά, πάντοτε πίστευα (και εξακολουθώ να πιστεύω) ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να βοηθήσει και μάλιστα με μερικούς πολύ απλούς τρόπους. Ο σημαντικότερος είναι η ανακύκλωση, η οποία μοιάζει επιτέλους να προχωράει και στη χώρα μας, με ιδιαίτερο βάρος στις μπαταρίες, το χαρτί και το πλαστικό. Επίσης, η πλήρης απενεργοποίηση των ηλεκτρικών συσκευών όταν αυτές δεν λειτουργούν και η χρησιμοποίηση όσο γίνεται πιο πολύ των μέσων μαζικής μεταφοράς είναι κινήσεις που, όχι μόνο συμβάλλουν στη μείωση των περιβαλλοντικών προβλημάτων, αλλά συμφέρουν και την τσέπη μας.

Είναι ευκαιρία για όλους μας σήμερα να σκεφτούμε τα προβλήματα του πλανήτη. Σας προτείνω να δείτε και τη βραβευμένη με Oscar ταινία του Al Gore, "An Inconvenient Truth", για την οποία βραβεύτηκε και με το Νόμπελ Ειρήνης. Παρά το γεγονός ότι κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι περιέχει ανακρίβειες, η ταινία αυτή αποτελεί σίγουρα αφορμή για σκέψεις και προβληματισμό.
Τέλος, ρίξτε και μια ματιά στην πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση του Στέφανου Μάνου σχετικά με το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού πατώντας εδώ.

Για τον John Lennon

Με αφορμή την είδηση ότι βρέθηκε μία φωτογραφία του που παρέμενε κλειδωμένη επί 50 χρόνια σε κάποιο συρτάρι (σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ), αλλά κυρίως λόγω της επικείμενης συμπλήρωσης 67 χρόνων από τη γέννησή του (9 Οκτωβρίου 1940), παραθέτω στη συνέχεια ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στη στήλη των αναγνωστών του περιοδικού Δίφωνο (τεύχος 113, 2/2005).


John Lennon: αποκαθήλωση ή αποκατάσταση;

Ήταν ένα βράδυ του Δεκέμβρη του 1980 όταν ένας τρελαμένος θαυμαστής έπαιρνε τη ζωή του ανθρώπου που ονομαζόταν John Lennon. Σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια μετά, ο θάνατός του παραμένει το τραγικότερο γεγονός στο χώρο της μουσικής ενώ η απώλειά του παραμένει δυσβάσταχτη για όλους εκείνους που αγάπησαν τα τραγούδια του. Στα χρόνια που ακολούθησαν τη δολοφονία του, δημιουργήθηκε ένα κλίμα αγιοποίησης του Lennon. Όλες οι μεγάλες καινοτομίες των Beatles αποδίδονταν σε αυτόν ενώ οι υπόλοιποι τρεις άρχισαν να θεωρούνται ως απλοί υπηρέτες του δικού του καλλιτεχνικού οράματος. Ο Lennon ήταν ο ιδεολόγος, το σκεπτόμενο σκαθάρι, ο ειρηνιστής και ο φιλόσοφος ενώ ο McCartney ήταν απλώς ένας ταλαντούχος μουσικός που έγραφε σοροπιαστές μπαλάντες. Αποκορύφωμα και αποκρυστάλλωση αυτού του ρεύματος αποτέλεσε η βιογραφία του Lennon από τον Ray Coleman, ένα ογκώδες έργο που πραγματικά αποτελεί αγιογραφία του μουσικού από το Λίβερπουλ.

Το κλίμα άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει στα τέλη της δεκαετίας του '80 και μάλιστα το πρώτο βήμα της αλλαγής αυτής ήταν και το πιο εντυπωσιακό. Ο Albert Goldman, στο βιβλίο του The Lives Of John Lennon - το οποίο αποτελεί τον αντίθετο πόλο του βιβλίου του Coleman - παρουσιάζει έναν Lennon δολοφόνο, καιροσκόπο, ανήμπορο ναρκομανή που κλωτσάει τη γυναίκα του όταν αυτή είναι έγκυος και δέρνει το παιδί του, ενώ δεν έχει πάντα θετική άποψη ούτε για τη μουσική του. Το βιβλίο προκάλεσε σάλο και η αντίδραση από τη Yoko Ono, τον McCartney και άλλους ήταν άμεση. Οι αντιδράσεις σε μεγάλο ποσοστό ήταν δικαιολογημένες αφού ο Goldman έκανε πολλές παράτολμες υποθέσεις και ξεπέρασε τα όρια σε πολλά σημεία του βιβλίου. Παρόλα αυτά, άνοιξε ο δρόμος για μελέτες που πλησίαζαν περισσότερο τον άνθρωπο Lennon και την αλήθεια.

Σε αυτή την αποκαθήλωση συνέβαλε αρκετά και ο άσπονδος φίλος τού Lennon από την εποχή των Beatles, ο Paul McCartney. Κουρασμένος από τα συνεχή χτυπήματα που δεχόταν η εικόνα του από αυτούς που τον θεωρούσαν δεύτερο, άρχισε με κάθε ευκαιρία να μιλάει για τις ένδοξες μέρες της θρυλικής μπάντας και να τονίζει ότι υπήρξε ισάξιος του συνεργάτη του. Βέβαια, και αυτός ξεπέρασε κάποιες φόρές τα όρια αλλά το όλο κλίμα οδήγησε σε μία αλλαγή της οπτικής μας που δεν μπορεί παρά να ευνοεί το έργο του Lennon.

Μπορεί πια να μην τον θεωρούμε έναν θεό επί γης, μπορεί να έχει χάσει κάτι από την αλλόκοτη λάμψη του ως προσωπικότητα αλλά το έργο του φωτίζεται πλέον από ένα άλλο φως που του δίνει νέο βάθος. Ο ίδιος ήθελε να τον θυμούνται ως έναν αγωνιστή και όχι ως τον ηγέτη μιας ολόκληρης γενιάς. Ήταν ένας άνθρωπος με πολλά πάθη και ελαττώματα που μεγεθύνθηκαν λόγω των παιδικών του τραυμάτων. Ο πόνος που ένιωθε έβρισκε συχνά διέξοδο στην απότομη συμπεριφορά του αλλά όταν τον διοχέτευε στα τραγούδια του έκανε θαύματα. Μετουσίωνε πραγματικά τη ζωή σε τέχνη όντας ο πρώτος που έβαλε τόσο πολύ τον εαυτό του μέσα σε ροκ τραγούδι. Αυτός είναι ο Lennon που πρέπει να θυμόμαστε.

12.12.2004
Μιχάλης Τσαντίλας
Ζωγράφου, Αθήνα