Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο

Τα τραγούδια του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου μου αρέσουν από την πρώτη στιγμή που τα πήρα χαμπάρι, μέσω της Έλλης Πασπαλά και του δίσκου Για Τη Συνήθεια Του Έρωτα που είχε αγοράσει ο φίλος μου ο Ζακ - συμφοιτητές στα Χανιά το 1997. Αργότερα αγάπησα και το "Με Τα Μάτια Κλειστά", που μου σύστησε και την φωνάρα της Γιώτας Νέγκα.

Τώρα, με αφορμή έναν νέο δίσκο του, που τιτλοφορείται Το Τέλειο Έγκλημα, τον συνάντησα στην Παλλήνη, στο σπίτι που μοιράζεται με την Ευανθία Ρεμπούτσικα, για να κουβεντιάσουμε εφ' όλης της ύλης. Απόλαυσα - ρούφηξα για την ακρίβεια - κάθε λεπτό της κουβέντας μας, καταχρώμενος, ίσως, τον χρόνο του. Ευτυχώς, πάντως, που δεν μας κάηκε ο τοματοχυμός που έβραζε στην κατσαρόλα...

Διαβάστε την συνέντευξη εδώ.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με τους Hooverphonic

Τους Hooverphonic δεν τους παρακολουθούσα ποτέ και ήξερα μόνο την επιτυχία τους "Mad About You" (αυτή που ξέρουν όλοι, δηλαδή). Όταν μου έλαχε να κάνω μια συνέντευξη μαζί τους, σκέφτηκα ότι τουλάχιστον θα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω εκείνη την ωραία τραγουδίστρια που είχαν. Έλα, όμως, που η ξανθούλα Geike Amaert δεν είναι πια μαζί τους... Αλλά ούτε και η αντικαταστάτριά της, η Noemie Wolfs, υπάρχει πια στο Hooverphonic-ό κάδρο, αφού την κοπάνησε πέρυσι. Κάπως έτσι, η αποστολή μου έμοιαζε ολοένα και περισσότερο με αγγαρεία, ειδικά αφού θα γινόταν την επομένη της επιστροφής μου από την μαγική Βερολινοχώρα, και με το άγχος να προλάβω μετά και την συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου στο Καλλιμάρμαρο.

Τελικά, ο Alex Callier και ο Raymond Geerts ήταν τόσο ωραίοι, άνετοι και ειλικρινείς, που πέρασα μαζί τους ένα σούπερ μισάωρο, αγναντεύοντας την Αθήνα από την ταράτσα του ξενοδοχείου President. Ένιωσα πραγματικά ότι θα μπορούσα να τους ρωτήσω το οτιδήποτε - αλλά πρόλαβα να ρωτήσω μόνο όσα βρίσκετε εδώ.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με την Αγγελική Τουμπανάκη

Το όνομά της ακούγεται ολοένα και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια και ο πρώτος της δίσκος, Aggeliki Toubanaki & The Buzz Bastards, συζητήθηκε πολύ. Αυτές τις μέρες ετοιμάζεται να συναντηθεί επί σκηνής με την Κατερίνα Πολέμη (22/7, στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου), και με αυτή την αφορμή μου μίλησε για λογαριασμό του Avopolis, απαντώντας διεξοδικά σε όσα την ρώτησα. Ιδού όσα είπαμε...

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Δισκοβόλος playlist 23/7/2016

Όσα παίχτηκαν στην τελευταία εκπομπή της σεζόν:

1. Ούτε Γι' Αστείο - Ανδριάνα Μπάμπαλη/Rous
(Rous-Γιάννης Γούνας)
2. Devotion - Antony Kein
(Antony Kein)
3. Retreat - Planet Of Zeus
(Planet Of Zeus)
4. Memphis - Robert Sin & The Huckleberries
(Robert Sin)
5. Green Turned To Grey - Simon Bloom/Melentini
(Συμεών Νικολαΐδης)
6. Fire - Echo Train
(Greegy K-REN)
7. Return To Forever - She Tames Chaos
(She Tames Chaos)
8. The Price - Kenny Freq.
(Θοδωρής Σουρβίνος-Κωνσταντίνος Συνοδινός-Theo Pap-Γιάννης Λιούσκος)
9. The Train Never Stops - StarWound
(Κωνσταντίνα Σταυροπούλου)
10. Τώρα Πια Είν' Αργά - Ειρήνη Τουμπάκη
(Παναγιώτης Καλαντζόπουλος)
11. Spike & Toni - Δημήτρης Βεριώνης/Τέτη Κασιώνη
(Δημήτρης Βεριώνης)

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Για την σημαδιακή νίκη του Ορέστη Ντάντου στο Jumping Fish

Έτρεξε για κάμποσο καιρό ο πρόσφατος διαγωνισμός του Jumping Fish, για την ανάδειξη του καλλιτέχνη του δεύτερου τριμήνου της χρονιάς, με τους υποψήφιους να είναι τρεις: ο Ορέστης Ντάντος με το "Ανοιχτά", η Nalyssa Green με το "Κοκτέιλ" και ο Δημήτρης Σαμόλης με το "Ατάρι". Η λήξη της ψηφοφορίας υπήρξε ντέρμπι ανάμεσα στους δύο πρώτους και βρήκε νικητή τον Ντάντο.

Βάζοντας στην άκρη τις ενστάσεις σχετικά με το τι πραγματικά εξυπηρετούν τέτοιοι διαγωνισμοί και αν κανείς πράττει καλώς ρίχνοντας νερό στον μύλο της κάθε πολυεθνικής (οι καμπάνες χτυπάνε και για μένα εδώ, που δεν έχω κατεβάσει ακόμα το εκεί προφίλ μου), θεωρώ ότι η νίκη του Ντάντου εκπέμπει ένα μήνυμα που πάει πέραν του καλλιτεχνικού - πέρα, δηλαδή, από το ότι κέρδισε το καλύτερο τραγούδι, αλλά και εκείνο που έχει κάτι ουσιαστικό να πει για το τώρα. Και εξηγούμαι ευθύς αμέσως.

Η συμμετοχή της Nalyssa Green υποστηρίχτηκε μαζικά, σχεδόν λυσσαλέα θα έλεγα, από λογιών λογιών μεριές: από συνεργάτες και φίλους της (λογικό και επόμενο), αλλά και από μεγαλοκαλλιτέχνες και λοιπούς... ανακατευόμενους με τα μουσικά - τις περισσότερες φορές, μάλιστα, με χορηγούμενα ποστ στο Facebook. Κι αν δεν μπορεί κανείς να έχει έννομη αντίρρηση με κάτι τέτοιο (ζούμε στην ελεύθερη αγορά, μπλα μπλα μπλα), σίγουρα πάντως επιτρέπεται να ενοχληθεί - και να απορήσει προς τι όλη αυτή η πρεμούρα.

Φαίνεται, πάντως, ότι τέτοιες επιθετικές καμπάνιες μπορούν συχνά να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα: ο κόσμος να "στραβώσει" και να αντιδράσει αλλιώς. Εδώ που τα λέμε, είμαστε όλοι πιο υποψιασμένοι πια, και είναι λιγότερο εύκολο να παρασυρθούμε από το κάθε κούφιο hype. Γιατί, κακά τα ψέματα, η Nalyssa Green είναι συμπαθέστατη, αλλά ούτε "τραγουδάρα" έγραψε (αντίθετα με όσα του έσουραν κάποιοι, πάντως, και το "Κοκτέιλ" συμπαθητικό είναι), ούτε την "τεράστια ταλεντάρα" της έχουμε δει ακόμα (οι λέξεις σε εισαγωγικά όπως τις χρησιμοποίησε η Μαριέττα Φαφούτη σε ένα από τα ποστ που πλημμύρισαν τα timeline μας). Αντίθετα, από όσα πήρα είδηση, η στήριξη στον Ντάντο ήρθε από φίλους, συναδέλφους και κόσμο που απλά άκουσε το τραγούδι του, το πόσταρε και το διέδωσε - όπως θα έπρεπε να γίνεται, εν ολίγοις.

Όπως και να 'χει, καλή επιτυχία και στους τρεις καλλιτέχνες, και συγχαρητήρια στον νικητή. Τα χρήματα που κέρδισε θα τον βοηθήσουν σίγουρα να ηχογραφήσει πιο... αναίμακτα τον επόμενο δίσκο του. Αν και, όπως φάνηκε από το περυσινό, τρίτο του άλμπουμ, δεν τα χρειάζεται για να φτιάξει κάτι πολύ ωραίο.

Στο Μάμ της Πεσμαζόγλου

Στα σχολικά μας χρόνια, όποτε ανεβαίναμε οικογενειακώς από τη Σπάρτη στην Αθήνα για ψώνια και δουλειές, ο πατέρας μου πάντα μάς πήγαινε στο Μάμ, στην οδό Πεσμαζόγλου. Αν ήταν χειμώνας για τυρόπιτα, σπανακόπιτα, πίτσα κλπ., αν ήταν καλοκαίρι για το καταπληκτικό παγωτό του.

Έτσι κι εγώ σήμερα, καθώς επιστρέφαμε από δουλειές, σκέφτηκα να περάσω με την κόρη μου, να την κεράσω το πρώτο Μάμ παγωτό της. Περιττό να πω ότι το καταβρόχθισε με λατρεία. Δεν είμαι σίγουρος αν έχει αλλάξει ελαφρώς η γεύση του ή αν έχω αλλάξει εγώ μετά από τόσα χρόνια. Πάντως έχει αυτό το κάτι που σπάνια βρίσκω σε παγωτά μηχανής. Και χάρηκα που το μαγαζί παραμένει στην ίδια ιδιοκτησία και μοιάζει απαράλλαχτο, όπως το αντίκριζα κι εγώ σαν παιδί. Παραδίπλα, το μαγαζί με τις αντίκες και τα παλιά νομίσματα, το τρώει πια η σκόνη...

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Απολογισμός ενός ταξιδιού στο Βερολίνο

Η Καλίνα ζει στο Βερολίνο τα τελευταία τρία χρόνια - ταιριαστό αφού γεννήθηκε στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας. Μας είχε φάει να πάμε και να πάμε, το ταξίδι είναι φθηνό και σύντομο, είχαμε και μέρος να μείνουμε. Δεν το αποφασίζαμε, όμως. Ώσπου μια μέρα μου έστειλε στο Facebook την είδηση ότι θα έπαιζε εκεί ο Paul McCartney.

Ο Macca είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή μουσικός ήρωάς μου και ήταν η κορυφαία καταχώρηση στη λίστα με τα συναυλιακά απωθημένα μου. Αλλά και πάλι δεν το αποφάσιζα το ταξίδι: ακριβό το εισιτήριο της συναυλίας, έχω κι έναν φόβο με τα αεροπλάνα. Αλλά η Καλίνα μού την έφερε, αφού έψησε συγγενείς και φίλους (την Σάντυ, τον Σταν και την Μαρία, τον Chris και τη Νάντια, τον Χρήστο και την Ήρα) να συνδράμουν ώστε το ταξίδι και η συναυλία να είναι το δώρο των 38ων γενεθλίων μου.




Λοιπόν, το Βερολινάκι είναι πολύ ωραία και ανθρώπινη πόλη. Πέρασα 3 μέρες και 4 βράδια (τα περισσότερα στο υπέροχο διαμέρισμα του Παναγιώτη, που, όντας απών σε ταξίδι, μου το παραχώρησε χωρίς να με ξέρει) γεμάτα με περπάτημα, ποδηλατάδα, πικ-νικ, φαγητό και ποτό. Μουσεία δεν είδα, καθώς ήθελα περισσότερο να πάρω την μυρωδιά και την ατμόσφαιρα των δρόμων - άλλωστε ελπίζω ότι θα έχω κι άλλες ευκαιρίες. Έχοντας ζήσει το 1982-'84 στο Αμβούργο, ένιωσα πολλές φορές, μέσα από τις μυρωδιές, τους ήχους και την ατμόσφαιρα, να συναντάω τον παιδικό εαυτό μου.



Και, βέβαια, είδα τον Macca. Τον αγέρωχο σταρ, τον αγέραστο μουσικό. Έκλαιγα μέρες πριν με την ιδέα ότι θα τον συναντήσω, έκλαψα και την ώρα της συναυλίας. Και τραγούδησα, και ούρλιαξα, και με έπιασε η μπητλομανία όταν, βγαίνοντας στη σκηνή, χαιρέτησε προς το μέρος όπου καθόμουν. Σπουδαίος ο Paul, κάτι έκανε και με τον καιρό, αφού όσο έπαιζε έβρεχε σε όλο το υπόλοιπο Βερολίνο πλην της περιοχής του Waldbuhne. Έγραψα κιόλας σχετικά (πάτα εδώ).

Βέβαια, όσο ήμουν εκεί ένιωθα ότι κάτι δεν ήταν ακριβώς όπως έπρεπε. Κι αυτό είχε να κάνει με το ότι ήμουν μόνος. Έλειπαν ο Σταν και η Καλίνα, που ακούγαμε και τραγουδούσαμε τα τραγούδια των Beatles στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας για τη θάλασσα τα καλοκαίρια. Έλειπαν ο Λε και ο Χρη, ο Χρηστάρας και ο Κώστας, με τους οποίους παίζαμε τα ίδια τραγούδια σε ένα υπόγειο, στη Σπάρτη, ως έφηβοι. Έλειπε η Σάντυ, που έχει υποστεί όλα αυτά τα χρόνια πλύση εγκεφάλου από την αφεντιά μου, κι η Ελένη, που όποτε μιλάμε για τους Beatles μου λέει ότι ο Paul είναι ο αγαπημένος της.

Αλλά μία φορά Macca ίσον καμία. Και ο επόμενος στόχος είναι να τον ξαναδώ με όλους τους υπόλοιπους παρόντες.

Σε ευχαριστώ για όλα Καλινάκι! Και σε συγχωρώ που είπες ότι θες να μου κάνεις αυτό το δώρο για να μην έχω απωθημένο τώρα που πλησιάζω στην κρίση μέσης ηλικίας.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Πολύ Μεγάλες Κακίες III

Με δηκτική και σατυρική διάθεση...

Δύσκολα βρίσκεις πια επετειακή/αφιερωματική συναυλία στην οποία να μην συμμετέχει ο Μίλτος Πασχαλίδης.

Μαϊντανός από τα Lidl.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Βεριώνη

Βήμα το βήμα, ο τραγουδοποιός Δημήτρης Βεριώνης στήνει μια δισκογραφία ολοένα πιο όμορφη και ώριμη. Με το φετινό, επικών διαστάσεων άλμπουμ του, Το Καλοκαίρι Του Άχυρου: Ιστορίες Του Καλοκαιριού Και Της Μνήμης (διπλό CD και βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος σε δισκοπωλεία και βιβλιοπωλεία), ο Βεριώνης καταθέτει ό,τι πιο φιλόδοξο έχει σκαρώσει μέχρι στιγμής. Ήταν αδύνατο, λοιπόν, να μην του προτείνω μια συνέντευξη για το Mix Grill.

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Δισκοβόλος playlist 28/6/2016

'
Ιδού τα περιεχόμενα της χθεσινής εκπομπής, που μεταδίδεται ζωντανά κάθε δεύτερη Τρίτη, από την φιλόξενη διαδικτυακή συχνότητα του Μεταδεύτερου:

1. Το Μπαλκονήσι - Μιχάλης Τσακίρης
(Μιχάλης Τσακίρης)
2. Ηράκλειο - Μαρία Κηλαηδόνη
(Μαρία Κηλαηδόνη)
3. Solfar - Μάνος Μυλωνάκης
(Μάνος Μυλωνάκης)
4. Slippery Roads - Tango With Lions
(Tango With Lions)
5. Δεύτερη Ευκαιρία - Κατερίνα Κυρμιζή
(Νίκος Γρηγοριάδης-Κατερίνα Κυρμιζή)
6. Μαιτρέσα Μου - Sandy Brour
(Χαριτίνη Κυριάκου)
7. Στον Πειραιά - Νίκος Ζουρνής
(Νίκος Ζουρνής)
8. Τίποτα Να Πω - Δημήτρης Μπαλογιάννης
(Δημήτρης Μπαλογιάννης)
9. Dragons (In My Head) - Lou Is
(Λουίζα Σοφιανοπούλου)
10. Nude Celebrity - BrightSide
(BrightSide)
11. Η Επόμενη Μέρα - Λάμδα
(Λάμδα)
12. Μεγάλη Νύχτα - Βασίλης Γισδάκης
(Δαμιανός Πάντας)

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Όλη η αλήθεια για το περιβόητο νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια

Μεγάλη φασαρία ξέσπασε με αφορμή το "Komasusu", ένα νέο τραγούδι του Κωστή Μαραβέγια, το οποίο, όπως λέγεται, αφορά τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ (υπάρχει εδώ, αν επιμένετε να το ακούσετε). Ο τραγουδοποιός δέχτηκε επιθέσεις (αλλά και χειροκροτήματα) επειδή τόλμησε να αρθρώσει κριτική εναντίον της παρούσας Κυβέρνησης. Κι ενώ κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμά του αυτό, νομίζω ότι πολλοί έμειναν στην επιφάνεια και δεν έψαξαν το βαθύτερο επίπεδο νοηματοδότησης που κρύβεται στους στίχους του τραγουδιού του.

Μακράν, λοιπόν, από το να αποτελεί λίβελο εναντίον του Πρωθυπουργού, το "Komasusu" είναι ένα αυτοβιογραφικό και αυτοκριτικό κομμάτι. Ο Κωστής Μαραβέγιας τολμά να ομολογήσει τα λάθη του, τον τρόπο που "πολιτεύτηκε" μέχρι σήμερα και να προαναγγείλει μια προσπάθεια να αλλάξει, ως άνθρωπος και καλλιτέχνης.

Πάμε, όμως, να δούμε την ιστορία του Κωστή Μαραβέγια και πώς αυτή αντικατοπτρίζεται στο νέο και πολυσυζητημένο πόνημά του.

Ο Μαραβέγιας, λοιπόν, έσκασε μύτη με έναν δίσκο που μάλλον λίγοι άκουσαν όταν πρωτοκυκλοφόρησε (Ραδιοπειρατής, 2003), ο οποίος έδειχνε, πάντως, ότι ο τραγουδοποιός/μουσικός και ταλέντο διέθετε, και χιλιόμετρα είχε γράψει στο κοντέρ του. Σταδιακά άρχισε να γίνεται γνωστός μέσα από συναυλιακές συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και η Ευανθία Ρεμπούτσικα κ.ά. Το άστρο του έλαμψε εκτυφλωτικά για πρώτη φορά με το άλμπουμ Ilegal, το 2007. Τότε που ο ήρωάς μας έπαιζε σαφέστατα ένα αριστερό χαρτί, κυρίως μέσω της τύπου Manu Chao περσόνας που λάνσαρε. Στον επόμενο, μάλιστα, δίσκο του τραγουδούσε "θα τα σπάσω όλα και θα βάλω και φωτιά" - ήταν το κλίμα τέτοιο τότε.

"Ήρθες απ' τ' αριστερά, μουλωχτά, πονηρά, για να πάρεις την πρωτιά" τραγουδάει σήμερα ο Μαραβέγιας, αναφερόμενος στον νεανικό εαυτό του, που ήταν σαφές από την αρχή ότι είχε τεράστιες φιλοδοξίες. Και συνεχίζει: "Μπήκατε πολλοί μαζί, αγκαζέ με βιολιά, μα η βάρκα ήταν μικρή", αναφερόμενος προφανώς στη φουρνιά των καλλιτεχνών που ξεκίνησαν μαζί του, και είχαν να αντιμετωπίσουν την μικρή μουσική αγορά της Ελλάδας. "Και καθίσατε μαζί στη μια μεριά, στη σειρά και η βάρκα μπάταρε δεξιά" κλείνει το πρώτο κουπλέ, αποτυπώνοντας το γεγονός ότι ο Μαραβέγιας και η παρέα του, προκειμένου να πετύχουν εμπορικά, υποτάχθηκαν σε ό,τι πιο συντηρητικό (επομένως και ασφαλές) είχε να επιδείξει το ελληνικό τραγούδι: σε τραγούδια που "έδιναν πόνο" από τη μια, σε τραγούδια για να κουνά κανείς ανέμελα τον πισινό του από την άλλη.

Στο ρεφρέν του τραγουδιού, ο Μαραβέγιας μας λέει: "Να μην ξεχάσουμε, τον εαυτό μας να αλλάξουμε παιδιά", αναγνωρίζοντας ότι και ο ίδιος, αλλά και πολλοί συνοδοιπόροι του στην "ποιοτική πλευρά" του τραγουδιού, έχουν πια ανάγκη μια επανεξέταση της λογικής και στάσης τους. "Αχ νεολαία μου, το κόμμα σου σού κομματιάζει τα φτερά..." συνεχίζουν οι στίχοι, συμβουλεύοντας τους νέους που λάτρεψαν εκείνη τη "θαυματουργή" φουρνιά να ψάξουν βαθύτερα και να απαιτήσουν καλύτερη μουσική από τα ινδάλματά τους.

Στο κλείσιμο του "Komasusu", ο Κωστής Μαραβέγιας αφήνει τους συμβολισμούς και κάνει σαφές το point του: "Έχει πλάκα αυτή η ζωή, τι τι τι, τι γιατί, σαν τον άνεμο κι εσύ, σαν τον άνεμο κι εγώ, χα χα χα, αχ καλό, το φυσάμε και οι δυο". Κι έτσι, από ένα εκ πρώτης όψεως οπορτουνίστικο και κραυγαλέα ανέμπνευστο τραγούδι πολιτικού σχολιασμού, το "Komasusu" μεταμορφώνεται σε ένα θαρραλέο αυτο-ξεμπρόστιασμα του Κωστή Μαραβέγια και των επιτυχημένων καλλιτεχνών της γενιάς του.

Καλώς ηρωοποιήθηκε από κάποιους, λοιπόν, ο καλλιτέχνης, αλλά για τους λάθος λόγους. Γιατί το να κριτικάρεις τον Τσίπρα σήμερα είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αλλά το να εκθέτεις την κάλπικη περσόνα σου και να δηλώνεις έτοιμος να την αλλάξεις, ήταν, είναι, και θα είναι διαχρονικά, το δυσκολότερο.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

666

Φίλη αναγνώστρια, φίλε αναγνώστη. Τούτο είναι το 666ο ποστ του μπλογκ Δέντρο Μοναχό. Ο συγκεκριμένος αριθμός φέρει συγκεκριμένους συνειρμούς (είναι γνωστοί σε όλους) και θέλησα να κάνω ένα πείραμα, ανιχνεύοντας τη δυναμική του, σε συνδυασμό με μια σχετική εικόνα. Θα γίνει άραγε το παρόν ποστ το πιο πολυδιαβασμένο του μπλογκ; Η απάντηση προσεχώς στα σχόλια.

Οι... "300" ηρωικοί αναγνώστες