Χύμα και τσουβαλάτα τα λέει ο Lolek στη σύντομη αλλά περιεκτική, νομίζω, συνέντευξη που μου παραχώρησε για λογαριασμό του Ορφέα. Τη διαβάζετε εδώ και στη συνέχεια επιστρέφετε για σχολιασμό!
"Οι καθολικοί μου δίνουν στα νεύρα" του λέω, "γιατί είναι άδικοι".
Το πρώτο ποστ της νέας χρονιάς λέω να το αφιερώσω στην αφεντομουτσουνάρα μου - όχι ότι κάνω και τίποτα άλλο δηλαδή... Κυκλοφορεί λοιπόν από τις 26 Αυγούστου 2009 μια συλλογή από την αμερικανική εταιρεία Quickstar Productions με τίτλο Rock 4 Life International Volume 14. Σε αυτήν περιλαμβάνονται 28 τραγούδια καλλιτεχνών από διάφορα μέρη του κόσμου, μεταξύ αυτών και ένα δικό μου, υπό το ψευδώνυμο Arockaria. Ο τίτλος του είναι Wayward Blues και μπορείτε να το ακούσετε στη σελίδα μου στο MySpace. Επίσης, μπορείτε να το αγοράσετε, αν θέλετε να με στηρίξετε, από το Amazon ή επιλέγοντας κάποιο άλλο από τα μεγάλα διαδικτυακά καταστήματα (i-Tunes, Rhapsody, κλπ.). Αυτό όμως που θα ήθελα περισσότερο είναι τα σχόλιά σας για το τραγούδι. Οφείλω βέβαια πολλά ευχαριστώ στα φιλικά μπλόγκ Μουσικά Προάστια και Τραγουδιστάν, στην Μαρία Μαρκουλή για την πολύ τιμητική αναφορά της στην εφημερίδα Τα Νέα και βέβαια στον Τάσο Καραντή και τη Δώρα Παπαδοπούλου του Ορφέα για το χώρο και τον χρόνο που μου αφιέρωσαν - αν υπάρχουν και άλλοι που αναφέρθηκαν σε αυτή την κυκλοφορία τους ευχαριστώ και παρακαλώ να με ενημερώσουν. Όσο για μένα, υπόσχομαι περισσότερη μουσική σύντομα.
Ποιοι Strokes και ποιοι... Heartattacks βρε παλουκάρια - με όλο το σεβασμό δηλαδή... Δύσκολεύομαι να βρω άλλο άλμπουμ που να μοιάζει τόσο υπέρμετρα φιλόδοξο στα χαρτιά (ένα concept για την ομώνυμη πολιτεία που αγγίζει την ιστορία, την τοπογραφία και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε) αλλά να αποδεικνύεται ακόμα πιο μαγικό, πλούσιο και νέτα σκέτα επιβλητικό όταν σκάει από τα ηχεία. Μπορεί στο εξώφυλλο να μη φιγουράρει πια ο Superman (ελέω DC Comics), μπορεί τελικά η όλη ιστορία με το project των 50 πολιτειών να ήταν μια φάρσα, τίποτα όμως δεν είναι ικανό να χαλάσει την εικόνα αυτού του δίσκου. Τίτλοι-σιδηρόδρομοι, χιούμορ αλλά και απίστευτη οξυδέρκεια στον στίχο, εξωγήινες μελωδίες και λουσάτες, πλην lo-fi, ενορχηστρώσεις και ένα ακόμα άλμπουμ με outtakes που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς αυτός ο Αμερικανός, άνθρωπος-ορχήστρα και χριστιανός καταφέρνει να δημιουργεί και να οργανώνει τέτοιο όγκο υλικού. Φακ!
Υ.Γ.: Ελλείψει άλλου, καταλληλότερου υλικού, το Illinois εκτέλεσε χρέη soundtrack για το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη το 2006 αλλά και για αρκετές νύχτες της στρατιωτικής μου θητείας. Enough said...
Ο θόρυβος γύρω από τον πρωτάκουστο τρόπο κυκλοφορίας του, επισκίασε σαφώς το πόσο καλός δίσκος είναι. Εδώ έχουμε το απόσταγμα όλης της πορείας της σημαντικότερης μπάντας των τελευταίων 15 χρόνων. Όλες οι κατευθύνσεις, οι λοξοδρομήσεις και οι απότομες στροφές που επιχείρησαν με τα OK Computer (αδιαμφισβήτητα η καλύτερη στιγμή τους), Kid A, Amnesiac και Hail To The Thief, βρίσκουν τη θέση τους εδώ, κατασταλλαγμένες και καλογυαλισμένες. Δεν υπάρχουν πολλά για να πω παρά μόνο ότι με το που πρωτάκουσα το εναρκτήριο 15 Step, ήξερα ότι αυτό τον δίσκο θα τον λατρέψω....
Εδώ η μουσική χάνει την πατρίδα της και ταξιδεύει ελεύθερη. Ένα τσούρμο σπουδαίων μουσικών γράφουν ζωντανά στο στούντιο, φτιάχνοντας... space rock. Δεν υπάρχει τίποτα για πέταμα σε αυτό το άλμπουμ, καμιά στιγμή που να σε πέρνει να μην την προσέξεις. Το ομώνυμο θα έπρεπε ήδη να έχει ενταχθεί στον κανόνα με τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής. Ο καλύτερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας (και βάλε) είναι ένα ζωντανό ον, με δική του λογική και δικό του ζωτικό χώρο. Ποιος ξέρει αν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα κατορθώσει να το ξαναπιάσει απ' τα κέρατα...
Ντριν, ντριν...
- Εμπρός;
- Έλα George, παλιόφιλε! Paul εδώ. Πώς πάει η κώφωση;
- Έλα ρε Paul! Άστα φίλε, δεν άκουγα που δεν άκουγα από το ένα αφτί, τώρα τα πράγματα χειροτερεύουν και στο άλλο...
- Μμμμ, κρίμα. <(μουρμουρίζοντας) Ελπίζω να μην καταλήξω κι εγώ έτσι.> Να σου πω. Έχεις να μου προτείνεις κάποιον για την παραγωγή του επόμενου δίσκου μου;
- Ναι, βέβαια! Στη θέση σου θα τηλεφωνούσα στον Nigel Godrich. Είναι λαμπρός νέος!
- Ναι ε; Έχεις το τηλέφωνό του;
Κάπως έτσι ο Paul McCartney κατέληξε να συνεργαστεί με τον άνθρωπο που ευθύνεται για την παραγωγή μερικών σπουδαίων άλμπουμ (Ok Computer και οτιδήποτε άλλο από τους Radiohead από το 1994 και μετά, The Man Who και The Invisible Band των Travis, δίσκοι των Air και του Beck και πολλά άλλα). Κάτι που ίσως το πρώην Σκαθάρι μετάνιωσε πολλάκις κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, καθώς το τζόβενο ήταν ιδιαίτερα κριτικό απέναντί του και μάλιστα του απαγόρευσε - ρε, στον Macca ρε; - να ηχογραφήσει τραγούδια που το ίδιο δεν ενέκρινε (!). Το αποτέλεσμα όμως δικαιώνει την προσπάθεια. Τα κομμάτια αναπνέουν αλλιώς εδώ, με τον γερόλυκο να παίζει τα περισσότερα όργανα, καταθέτοντας τοιουτοτρόπως ένα άλμπουμ απολύτως προσωπικό αλλά και με την καλύτερη δυνατή στάθμη ποιότητας. Κερδίζει στα σημεία τα Electric Arguments και Memory Almost Full στη μονομαχία για την καλύτερη στιγμή του McCartney στη δεκαετία που εκπνέει. Αν και με τέτοιους καλλιτέχνες, ακόμα και στα 67 τους, υπάρχουν πολλές πιθανότητες το μέλλον να είναι ακόμα καλύτερο...
Καλοκαίρι 2000. Στο δρόμο για Σαλαμίνα, μέσα στην Ascona. Ο Κώστας Θωμαΐδης προλογίζει ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Γιάννης Αγγελάκας, τραγουδώντας για πρώτη φορά, λέει, μια μελωδία, αντί για το σύνηθες "παραμιλητό" του. Ξεκινάει: "Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός...". Καλό φαίνεται. Κάπου προς το τέλος η έκπληξη: καλά, είναι δυνατόν να το έχει φτιάξει Έλληνας αυτό; Στην επόμενη επίσκεψη στην Αθήνα, βουρ στο Metropolis, αγοράζεις τον δίσκο προς 5300 δρχ. Στην αρχή σού αρέσει μόνο το συγκεκριμένο κομμάτι, σιγά σιγά μπαίνεις στο κλίμα. Τελικά, μπορεί η παράδοση της χώρας σου να παντρευτεί με τη μουσική που αγαπάς. Και πού να φανταζόσουνα ότι θα υπήρχε και ακόμα καλύτερη συνέχεια...
Alex Turner, Miles Kane, James Ford και London Metropolitan Orchestra. Ηχογραφήσεις μεταξύ γαλλικής επαρχίας και Λονδίνου. 12 τραγούδια. 1 δίσκος να τον πιεις στο ποτήρι - όπως και το κορίτσι του υπέροχου εξωφύλλου. Εδώ όλα έχουν να κάνουν με την άγνοια κινδύνου και με την παλιομοδίτικη αλλά επιβλητική παραγωγή. Βρέθηκε στην κορυφή της περυσινής ανασκόπησης - δύσκολο να το καταφέρει ξανά...
Μετά το μεγάλο σχολείο (λέμε τώρα...) του στρατού, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα αγαπημένους μου Έλληνες καλλιτέχνες, καταθέτει την καλύτερη μέχρι σήμερα δουλειά του. Η οποία περιέχει ένα από τα τραγούδια της δεκαετίας (το ομώνυμο) αλλά και άλλα σπουδαία δείγματα της μοναδικής ικανότητάς του να φτιάχνει τραγούδια για τα πιο απίθανα πρόσωπα (βλέπε Σημίτης), πράγματα (βλέπε σύγχρονες τεχνολογίες) και καταστάσεις (βλέπε πάλι στρατός). Και στο Δεν Ξέρω Τι Είναι καταφέρνει να περιγράψει αριστουργηματικά το "μυστήριο" της δημιουργίας...
Μία από τις πολύ αγαπημένες μου μπάντες στο τελευταίο της, μέχρι σήμερα, πόνημα. Ο Coxon είναι πλέον απών και ο Albarn φέρνει στα sessions τις επιρροές του από τα διάφορα πρότζεκτ του: σαμπλς, ηλεκτρονικοί ήχοι, αφρικανική μουσική. Το αποτέλεσμα, όπως πάντα, σπουδαίο. Προτιμώ τα πιο "ορθόδοξα" άσματα όπως το Out Of Time και το Sweet Song αλλά και το Battery In Your Leg είναι καρδιοθραυστικό. Αν υποψιαστώ ότι δεν θα κυκλοφορήσουν άλλο δίσκο στο μέλλον, θα πεθάνω!
Τους ένωσε η τραγωδία της καταστροφής της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Katrina. Εδώ σκαρώνουν έναν δίσκο διαμαρτυρίας, με παλιά κομμάτια του Toussaint αλλά και καινούργια που έγραψαν μαζί. Συμπράτουν οι Imposters και οι Crescent Horns, σε μια άψογη από όλες τις απόψεις παραγωγή. Μαγικό το Ascension Day, με τα δάχτυλα του θρυλικού Allen να χορεύουν πάνω στα πλήκτρα του πιάνου. Τους απόλαυσα ζωντανά στο Ηρώδειο, αγκαλιά με τη Σάντυ, λίγες ώρες αφού της έκανα πρόταση γάμου - ευτυχώς είχε πει "ναι"...
Δεν ήταν καθόλου άσχημη η δεκαετία που φεύγει για τον κύριο Zimmerman, παρά το ότι ο ίδιος προσπάθησε να αμαυρώσει αυτή την καλή εικόνα, αποπειρώμενος να ερμηνεύσει χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο πρόσφατο άλμπουμ του - ας είναι, αφού τα λεφτά πάνε σε καλό σκοπό... Εδώ κάνει σπουδαία δουλειά, δανειζόμενος ελεύθερα από παλιά στάνταρ και αναλαμβάνοντας ο ίδιος την παραγωγή (με το ψευδώνυμο Jack Frost). Και παίζει μόλις 3 όργανα, φίλε Chris!
Δεν είναι η υπέροχη φωνή του, δεν είναι το πόσα όργανα παίζει, δεν είναι οι σκοτεινοί στίχοι του ούτε οι πλούσιες μελωδίες του. Είναι όλα αυτά μαζί αλλά και ο τρόπος που συνδυάζονται για να οδηγήσουν σε ένα άθροισμα που τα ξεπερνάει. Απ' ό,τι διαβάζω, η συνέχεια δεν ήταν ακριβώς αντάξια αυτού του ντεμπούτου. Αλλά ποιος νοιάζεται;
Το αναζήτησα - όπως και το 99% της μουσικής που ακούω - μετά από τις πολύ καλές κριτικές που διάβασα στα διάφορα μουσικά έντυπα. Και - όπως και με το 98% της μουσικής που αγόρασα με αυτό τον τρόπο - δεν το μετάνιωσα. Η παρέα του Jim James φτιάχνει εδώ κάτι πολύ γαμάτο. Απλά.
Όσοι την ήξεραν από πριν, περίμεναν κάτι πιο μοντέρνο. Εγώ την ανακάλυψα εδώ και πιθανότατα αυτός θα είναι για πάντα ο αγαπημένος μου από τους δίσκους της - τους έχω πια ακούσει σχεδόν όλους. Σημαντικότατη η συμβολή του Στέργιου Τσιρλιάγκου στο όλο αποτέλεσμα και θριαμβευτική η επιστροφή της Λένας στα μουσικά μας πράγματα.
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
