Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Συνέντευξη με τους Ordo Rosarius Equilibrio

Μπάντα με σημαντικό εκτόπισμα στην neofolk σκηνή, οι Ordo Rosarius Equilibrio αποτελούν κατ' ουσίαν το προσωπικό καλλιτεχνικό όχημα του Σουηδού Thomas Pettersson. Καθώς πλησιάζει η ώρα της πρώτης συναυλίας τους σε αθηναϊκό έδαφος (25 Σεπτεμβρίου στο MODU), μίλησα μαζί του για λογαριασμό του Avopolis. Ιδού όσα είχε να μου πει.

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Διάλογος με την κόρη μου ΧΧΙΧ

Σήμερα το πρωί, καθώς χάζευα κάτι ξεκαρδιστικά ancient memes που είχε αναρτήσει η Πέλα Σουλτάτου στο Facebook:
- Μπαμπά, γελάς σαν μάγισσα.
- Πού το ξέρεις, μπορεί να είμαι μάγος.
- Όχι, δεν είσαι.
- Γιατί;
- Γιατί εσύ με φροντίζεις και ακούς τραγούδια, ενώ οι μάγοι ασχολούνται μόνο με φίλτρα.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Συνέντευξη με τους Στίχοιμα

Οι Στίχοιμα είναι ένα από τα πλέον πολιτικοποιημένα αλλά και αξιόλογα γκρουπ της χιπ χοπ σκηνής μας. Με αφορμή την μεθαυριανή συναυλία τους, μαζί με τους Χατζηφραγκέτα, στο Θέατρο Ρεματιάς, στο Χαλάνδρι, μίλησα με τον Βαλάντη (Xplicit) για όλα τα τρέχοντα θέματα που τους αφορούν. Πατήστε εδώ.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα αντίο στον Θάνο Ανεστόπουλο (1967-2016)

Τα Διάφανα Κρίνα δεν με "έπιασαν" την εποχή που ξεκινούσαν, εκεί στα μέσα των '90s. Όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, έτσι και ως έφηβος ήμουν εκτός φάσης με τις κοινές εμπειρίες των συνομηλίκων μου. Διάβαζα, όμως, τα νέα τους στο ΠΟΠ+ΡΟΚ, κι είχα και τον ξάδερφό μου, τον Λεωνίδα, ο οποίος τους είχε ανακαλύψει και μου έβαζε να ακούω δίσκους τους.

Έπειτα ήρθαν τα φοιτητικά χρόνια και η ανακάλυψη ότι το συγκρότημα αυτό το γούσταρε κόσμος και κοσμάκης. Τα τραγούδια τους έπαιζαν στα καφέ και τα μπαρ που σύχναζα, στoν Μύθο και στο Σαντέ. Όταν προς το τέλος των σπουδών, το 2001, φτιάξαμε ένα συγκρότημα με τους συμφοιτητές Γιώργο Μακρή, Δημήτρη Ουζούνη και Μερκούρη Κατσαρά, ανάμεσα στα τραγούδια από Metallica και Placebo που παίζαμε, είχαμε και τις "Μέρες Αργίας". Το παίξαμε και σε μια συναυλία, μάς έδειξε και το τοπικό κανάλι.

Τα χρόνια κύλησαν χωρίς άλλες διασταυρώσεις μου με τον Θάνο Ανεστόπουλο, μέχρι το 2012. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφορήσαμε και οι δυο δίσκους, κοντά-κοντά, εκείνος τον πρώτο σόλο του, κι εγώ τον πρώτο μου ever. Κι είχαμε και οι δυο από μια μελοποίηση ποιήματος του Νίκου Καββαδία μέσα. Κι ήταν και τα δυο τραγούδια στο ίδιο ακουστικό κλίμα. Και μίλαγαν και τα δυο για κάποιον που πεθαίνει μόνος. Το δικό του, βέβαια, ήταν καλύτερο, ομορφότερο, βαθύτερο. Το ζήλεψα και το αγάπησα πολύ.

Εκείνη η στιγμιαία σύμπλευσή μας με έκανε να νιώθω τον Θάνο Ανεστόπουλο συγγενή μου.

Μ' εκείνο το τραγούδι τον αποχαιρετώ απόψε, αφήνοντας για μια ακόμα φορά την αθάνατη, βαριά φωνή του να φτάσει μέχρι το πιο βαθύ σκοτάδι μου και να το διαλύσει.

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Η Νατάσσα Μποφίλιου στον Πύργο της Βαβέλ

Το έχω ξαναγράψει σε ανύποπτο χρόνο, σε κάποιο ποστ μου στο Facebook: πολύ δύσκολα θα βρεθεί αντίπαλος για την παρέα της Νατάσσας Μποφίλιου, του Θέμη Καραμουρατίδη και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου στο mainstream ελληνικό τραγούδι. Κι αυτό γιατί οι τρεις τους είναι συνομήλικοι και μοιράζονται κοινούς κώδικες, τη στιγμή που τα αντίπαλα δέη τους αναλώνονται σε συνεργασίες-ευρήματα, οι οποίες μαγειρεύονται συνήθως στα γραφεία των δισκογραφικών εταιρειών και των διοργανωτών συναυλιών. Τα αποτελέσματα τα είδαμε στην τελευταία δουλειά της Ελεωνόρας Ζουγανέλη - και δεν μας άρεσαν. Αντίθετα, η Βαβέλ της Μποφίλιου είναι ένας δίσκος που, αν μη τι άλλο, σε απασχολεί όχι μόνο όσο τον ακούς, αλλά και μετά.

Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει, βέβαια, ότι επαληθεύονται με κάποιο τρόπο όσα υπέροχα υποσχόταν το άλμπουμ Εισιτήρια Διπλά του 2010. Οι ελπίδες για μια ανανέωση (ή φρεσκάρισμα, έστω) του ελληνικού τραγουδιού που δημιούργησε εκείνη η δουλειά αποδείχθηκαν υπεραισιόδοξες, καθώς η τριπλέτα, είτε μαζί είτε χώρια, αποφάσισε στο μεταξύ ότι θα έκανε συντηρητική στροφή. Φυσικά υπάρχει και η άλλη άποψη, που λέει ότι, αφού η Βαβέλ δεν είναι ένα ακόμα μνημείο αρτηριοσκλήρωσης τύπου Πρώτες Λέξεις, πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι.

Βαβέλ λοιπόν: ένας τόσο σύντομος μα συνάμα μεγαλόσχημος τίτλος, που υποτίθεται αφορά την εποχή και το πώς αυτή αποτυπώνεται στην πόλη (λέγε με Αθήνα) και στους ανθρώπους της. Υπερφιλόδοξη ήταν και η ομώνυμη παράσταση που προηγήθηκε της κυκλοφορίας του δίσκου, στην διάρκεια της οποίας η Μποφίλιου άλλαζε τρία φορέματα κάθε βράδυ. Όχι και πολύ ταιριαστό με την "βομβαρδισμένη" πρωτεύουσα αυτό το τελευταίο, έτσι;

Σε κάτι τέτοιες επιλογές εντοπίζω μια εσωτερική συγκρουσιακή κατάσταση στο στρατόπεδο της δημοφιλούς ερμηνεύτριας. Και θα μπορούσε ο τίτλος του δίσκου να αναφέρεται σε ακριβώς αυτό το πράγμα - αλλά θα έπρεπε τότε να πιστέψουμε ότι υπάρχει και το χιούμορ ή ο αυτοσαρκασμός στη σκέψη της τριάδας και κάτι τέτοιο δύσκολα συνάγεται από κάπου αλλού. Κι όμως, είναι τέτοιες οι προφανείς αντιφάσεις που διέπουν την περσόνα της Νατάσσας Μποφίλιου, που ένας τέτοιος συνειρμός προκύπτει εύκολα.

Ας πιάσουμε το νήμα από την ερμηνευτική ρουτίνα (πια) της αοιδού. Η οποία ρουτίνα χαρακτηρίζεται πλέον από πολλούς ως υπερβολική. Στην Βαβέλ η παρουσία της είναι τόσο έντονη που πραγματικά σοκάρεσαι όποτε αυτή μετριάζεται. Στο εναρκτήριο "Τα Δικά Μου Τραγούδια", ας πούμε, αρχίζεις να ανησυχείς, καθότι οι μπάσες νότες της μελωδίας δεν επιτρέπουν στην αυταρέσκεια της Μποφίλιου να εκδηλωθεί. Σύντομα όμως αποκαθίσταται η τάξη και οι κορώνες με φουλ βιμπράτο και ο στόμφος παίρνουν αμπάριζα. Κάπως έτσι καταστρέφονται τα νοήματα πολλών τραγουδιών, αφού άλλο κλίμα μεταφέρουν οι στίχοι κι άλλο οι φωνητικοί θούριοι. "Αυτή είμαι" απαντά η ερμηνεύτρια όποτε ερωτηθεί για την υπερβολή της. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο καλός ερμηνευτής μπορεί να είναι άλλος σε κάθε τραγούδι...

Είναι... βαβελικός και μουσικά, πάντως, ο εν λόγω δίσκος. Ο Θέμης Καραμουρατίδης μπαίνει σε διάφορα χωράφια, δίνοντας μεγάλη ποικιλία στη ροή του δίσκου: άλλοτε γράφει σαν τον Κραουνάκη, άλλοτε σαν τον Πλέσσα, τον Χατζιδάκι ή τον Θεοδωράκη, κάποτε σαν τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Το "Η Ομορφιά Στην Αθήνα", ας πούμε, θα μπορούσε να έχει γραφτεί για την Ρένα Βλαχοπούλου με αφορμή κάποια ταινία του Δαλιανίδη, ενώ το "Ανταλλάγματα" μοιάζει να έχει σαν οδηγό του το άλμπουμ Της Αγάπης Γερακάρης. Ο Καραμουρατίδης έχει δείξει και στους δίσκους που έκανε με την Γιώτα Νέγκα ότι αγαπά το χρυσό παρελθόν του ελληνικού τραγουδιού, αν και δεν καταφέρνει πάντα να βγει από τη σκιά του. Εδώ το καταφέρνει αρκετές φορές, και κυρίως όποτε οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου τού δίνουν γερό πάτημα.

Και μιας και ο λόγος για τους στίχους, νομίζω ότι η δουλειά του Ευαγγελάτου για μια ακόμα φορά αποτελεί το δυνατό όπλο της εργασίας. Παρότι ούτε αυτός καταφέρνει να αποφύγει πάντα τα κλισέ του έντεχνου (στο "Αητέ Της Αγάπης" π.χ.), συνήθως περνάει στα λόγια του νοήματα και σήματα που ξεχωρίζουν την Βαβέλ από τον σωρό με τις παλιατζούρες. Από την άλλη, κι αυτός έχει τα θεματάκια του με τη συνοχή: όταν μιλάει για επιζώντες, λ.χ., στο τελευταίο τραγούδι, θα έπρεπε να καταλαβαίνει ότι μια τέτοια λέξη, σήμερα, δεν μπορεί να συνδέεται με κάποιον που "κατάφερε" να πάει σινεμά, να διαβάσει βιβλία, να βγει με φίλους κ.λπ. - και σίγουρα όχι με τον ηρωικό τρόπο που το κάνει. Κι εκείνο το "Hotel Vienna" του, δεν ξέρω, μου φάνηκε πολύ μελό αλά-Ευρώπη.

Στο εξώφυλλο της Βαβέλ, η Νατάσσα Μποφίλιου υπερίπταται της Αθήνας ως Παναγιά Δέσποινα (έτσι έγραψε ο Χάρης Συμβουλίδης στο καλύτερο κείμενο που γράφτηκε για τον δίσκο). Κι είναι αυτό το εξώφυλλο, με τον τυπωμένο σε γραφή μπράιγ τίτλο, το στοιχείο που αποτυπώνει την απόσταση που χάσκει ανάμεσα στους προγραμματικούς στόχους και το αποτέλεσμα της δουλειάς. Απόσταση που οφείλεται κυρίως στην υπερπληθωρική περσόνα της Μποφίλιου. Της ερμηνεύτριας που ενσαρκώνει τον ορισμό της φράσης "αστέρι του πενταγράμμου" αλλά θέλει και να δηλώνει ότι δεν προσαρμόστηκε στο σύστημα (εδώ), της φωνής που μάς τάισαν με τη σέσουλα τα ραδιόφωνα αλλά εκείνη τολμάει να λέει ότι "χώρο έχουμε σε λίγα μόνο ραδιόφωνα" (εννοώντας, ίσως, ότι θέλει να την παίζει και ο Rock FM), της αοιδού που κάποτε έλεγε "ο στόχος μου είναι να συγκινώ και να συγκινούμαι, τίποτε άλλο" (Δίφωνο #171, 5/2010) αλλά πλέον θέλει να είναι και ντίβα στο εξώφυλλο του Γυναίκα, του Psychologies και του Elle διαφημίζοντας ρούχα και αξεσουάρ - κι όλα αυτά με γερές δόσεις "αριστερού" λόγου. Παρεμπιπτόντως, έχει ενδιαφέρον να προσέξει κανείς πώς εξελίχθηκαν τα εξώφυλλα των δίσκων της, από αρτίστικους ζωγραφικούς πίνακες προς μια προσήλωση στο λαμπερό της πρόσωπο, με μια ταυτόχρονη σύγκλιση με την αισθητική των φωτογραφιών των περιοδικών μόδας και την μεσσιανική εικονογραφία.

Κι όμως, παρά ταύτα, η Βαβέλ είναι ένας δίσκος που απασχολεί. Επειδή, έστω κι αν δεν πετυχαίνει να πιάσει το κλίμα της σημερινής Αθήνας (πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν φτιάχνεται από ανθρώπους που δεν περπατούν πια στα σκοτεινά σοκάκια της;), έστω και με τον συχνά κωμικά αταίριαστο τρόπο εκφοράς της πρωταγωνίστριας, έχει κάποια ουσιαστικά πράγματα να πει.

Το ερώτημα, τώρα, αν πρέπει να χαιρόμαστε που αυτός είναι (μέχρι στιγμής) ο ελληνικός δίσκος που κουβεντιάζουμε φέτος, έχει, νομίζω, προφανή αρνητική απάντηση.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Διάλογος με την κόρη μου XXVIII

Απόσπασμα από χθεσινή κουβέντα με τη μαμά της, στο Cafe Bistrot, στα Πικουλιάνικα:
- Ξέρεις, στη Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι λένε κάποια πράγματα διαφορετικά.
- Δηλαδή;
- Δεν λένε, ας πούμε, "μου είπε", λένε "με είπε".
- Δεν λένε "βιβλίο", λένε "βεβλίο".


Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Διάλογος με την κόρη μου XXVII

Σήμερα το μεσημέρι, στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για την Σπάρτη:
- Μπαμπά, θυμάσαι κάποιες φορές που μου έλεγες "πάω στο κέντρο να συναντήσω έναν φίλο μου";
- Θυμάμαι.
- Ποιο κέντρο εννοούσες;
- Το κέντρο της Αθήνας.
- Α, εγώ νόμιζα το κέντρο της Γης.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Ουρανοκατέβατες Ιδέες I


Ο Jim Carrey να υποδυθεί τον Stephen King, σε μια ταινία με τίτλο This Is It: The Eternal Genius Of A Creepy Mind.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Συνέντευξη με τους Δαιμονία Νύμφη

Το ντουέτο του Σπύρου Γιασαφάκη και της Εύης Στεργίου έχει διανύσει πολύ δρόμο από τον σχηματισμό του, το 1994. Φέτος κυκλοφόρησαν το Macbeth, ένα άλμπουμ με τη μουσική που έφτιαξαν για την ομώνυμη παράσταση που ανέβασε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Αναστασίας Ρεβή. Με αυτή την αφορμή, η Εύη Στεργίου μου μίλησε από το Λονδίνο, την έδρα των Δαιμονία Νύμφη, όχι μόνο για την εν λόγω δουλειά, αλλά και για άλλα θέματα, όπως το Brexit. Πατήστε εδώ για τα περαιτέρω.

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Διάλογος με την κόρη μου XXVI

Σήμερα το μεσημέρι, την άκουσα να παίζει στη μελόντικα τη μελωδία ενός παιδικού τραγουδιού που έμαθε μόνη της:
- Ελένη, να πας και φέτος στο ωδείο, να μάθεις να παίζεις ένα όργανο.
- Ναι, πιάνο.
- Πιάνο θες; Όχι κιθάρα;
- Την κιθάρα δεν την έχω μελετήσει για να ξέρω.


Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Διάλογος με την κόρη μου XXV

Προχτές το βράδυ, στο Cine Σελήνη, στα Σελήνια Σαλαμίνας, καθώς περιμέναμε να ξεκινήσει η ταινία The Secret Life Of Pets (Μπάτε Σκύλοι Αλέστε ο ελληνικός τίτλος):
- Μπαμπά, πότε θα αρχίσει;
- Σε πέντε λεπτά. Ξέρεις, μάλλον θα είναι καλή ταινία, έχει πάρει καλές κριτικές. Ξέρεις τι είναι οι κριτικές;
- Τι;
- Είναι κείμενα που γράφουν άνθρωποι που έχουν μελετήσει τον κινηματογράφο κι έχουν δει όλες τις ταινίες. Και λένε την άποψή τους για...
- Να σου πω κάτι;
- Πες.
- Φαντάσου να έβαζες το χέρι σου μέσα στο αφτί σου και να το έβγαζες από το στόμα σου!


Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Διάλογος με την κόρη μου XXIV

Προχτές το μεσημέρι, στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας προς Σαλαμίνα:
- Γιαγιά, ξέρεις πόσο γρήγορα τρέχω;
- Πόσο;
- Τόσο που μπορεί να σκοντάψω!


Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Συνέντευξη με την Σοφία Λαμπροπούλου

Την αυριανή νύχτα, της 18ης προς 19η Αυγούστου, 15 μουσικοί θα σταθούν μέσα στον ενεργό ηφαιστειακό κρατήρα της Νισύρου και θα αυτοσχεδιάσουν για περισσότερες από 10 ώρες. Μία εκ των συμμετεχόντων, η δεξιοτέχνης και δασκάλα του κανονακίου, αλλά και συνθέτρια, Σοφία Λαμπροπούλου, μου παραχώρησε, με τη συγκεκριμένη αφορμή, μια συνέντευξη. Η οποία ήταν φυσικό να επεκταθεί σε όλους τους τομείς της δράσης της. Διαβάστε όσα κουβεντιάσαμε πατώντας εδώ.

Οι... "300" ηρωικοί αναγνώστες